Home Authors Posts by അനഘ

അനഘ

20 POSTS 0 COMMENTS

എന്നെയൊന്ന്

    തട്ടിയുണർത്താതെ, ഒന്നുറക്കെ വിളിച്ചു നോക്കാതെ ഞാൻ മരിച്ചെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നു... എന്റെ മനോഗതങ്ങളിൽ നിങ്ങളില്ലായെന്നും ആത്മഗതങ്ങൾ നിങ്ങളല്ലായെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ നിങ്ങളെ ഈ ലോകത്തിൽ നിന്നു മറയ്ക്കാൻ കരുണയില്ലായ്മയെ ഞാനിന്നു കൂട്ടുപിടിക്കുന്നു (എന്നിൽ നിന്ന് നിങ്ങളെ ഞാനിനിയെങ്ങിനെ മറയ്ക്കും, എങ്ങിനെ മറക്കും... - ആത്മവിചാരം ) തൂലികകളിൽ നിങ്ങളെ വരിച്ചിടാതിരിക്കാൻ മാത്രം ഞാനൊരു ക്രൂരയാകുന്നു എങ്കിലും ചിന്തകളുടെ തുടക്കവും ഒടുക്കവും...

എന്ന്, സഖി

    ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു, സ്വയം തീർത്തൊരു തടവറയിൽ ഇന്നെനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു, പുറത്തേക്കുള്ളൊരു വഴി ഞാൻ തിരയുന്നു... നിങ്ങളിലേക്കുള്ള മിഴി ഇന്നുണരുന്നു വഴി തെറ്റി വന്നയാ കാലൊച്ച ഹൃദയമിടിപ്പിന് സംഗതിയാവുന്നു, തൂലികകൊണ്ടൊരു ചിത്രം വരക്കാനിന്നു ഞാൻ പാടു പെടുന്നു... ഭാവനയിൽ തെളിയാത്ത ഒരിക്കലും കാണാത്ത നിങ്ങളുടെ പുഞ്ചിരി ഇന്നെനിക്ക് ദുഃഖം പകരുന്നു... ക്ഷണികമായെന്നുടെ ചിരിയും കരച്ചിലും മൗനത്തിൽ മരിക്കുന്നു... ഊർന്നിറങ്ങിയ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ എന്നെ കണക്കറ്റ...

ദുർമന്ത്രവാദിനിയുടെ മരണം

  താഴെ വലിച്ചുരഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന കറുത്ത നീണ്ട പാമ്പുകളെ ഓർമിപ്പിക്കത്തക്കവണ്ണം മുടിയുള്ള , മുടന്തുള്ള, കാലിൽ ചങ്ങല കെട്ടിയ, നാവിൽ നിന്ന് തീ തുപ്പുന്ന ദുർമന്ത്രവാദിനിയുണ്ടായിരുന്നെന്ന്... അവളുടെ വലതു മുഷ്ടി ചുരുട്ടിയ നിലയിലും. അതിനുള്ളിൽ ചെഞ്ചോര ചുവപ്പിൻ ചാരമായിരുന്നത്രെ ! ഒരാത്മാവിന്റെ ഉടലുറങ്ങിയ ഇടം... ഒരു കടൽകൊള്ളക്കാരന്റെ പ്രിയതമയുടെ ഓർമച്ചാരം... നിന്റെ മരണമോ... അതടുത്ത ചോദ്യം .... ഉത്തരമിങ്ങിനെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഭിത്തിക്കു താഴെ വലിച്ചു കെട്ടിയ ഞരമ്പിനു കീഴെ ഒരു വിത്തു മുളച്ചു....

വിട

  അവളുടെഅന്ത്യയാത്ര വിചാരിച്ചതിനെക്കാൾ ഇരുണ്ടതായിരുന്നു. ഏപ്രിൽ മാസത്തിലെ നെഞ്ചാളുന്ന വെയിലിനെ മറയ്ക്കാൻ എവിടെ നിന്നോ പറന്നു കൂടിയ മഴമേഘങ്ങൾ വീടിനു മുകളിൽ പന്തലൊരിക്കിയിരുന്നു. വിതുമ്പി നിൽക്കുന്ന പന്തൽ.(പെയ്യാതിരിക്കട്ടെ, മഴയിൽ ജീവിച്ചവൾ മഴയിൽ മരിക്കാതിരിക്കട്ടെ - വിരഹാത്മഗതം ) എന്റെ കണ്ണു നനഞ്ഞതില്ല. ജീവനോടെ ഞാനവളെ കണ്ടിട്ടില്ല, കണ്ടിട്ടു തന്നെയില്ല. അറിഞ്ഞപ്പോൾ വരണമെന്ന് തോന്നി, അത്ര മാത്രം. എന്നെയൊരിക്കൽ കാണണമെന്നും പിരിയൻ ഗോവണിയുള്ള കോഫി ഷോപ്പിൽ ഇരുന്ന് വാതോരാതെ മിണ്ടണമെന്നും ഒര...

മൂർധാവിൽ

    എനിക്ക് പൊള്ളുന്നു, തൊണ്ട വരളുന്നു, ഉടലുരുകുന്നു... ദേഹത്തു തട്ടുന്ന കാറ്റിന്റെ ഓരോ ഇതളുംഎന്നിൽ ചോരക്കീറുണ്ടാക്കുന്നു. ഇനിയൊരു വർഷക്കാലം എനിക്ക് കാണണ്ട, ഇക്കാണുന്ന പുഴയും മണ്ണും മഴയും പുൽക്കൊടിയും വെയിലും നനവും മരങ്ങളും കിളികളും കൂടുമെല്ലാം ഇനിയെന്റെ കണ്ണിലുടക്കേണ്ട. വേദനകൾ വേണ്ട, എനിക്ക് സന്തോഷിക്കണ്ട ശൂന്യതകൾ വേണ്ട, ആരവങ്ങൾ വേണ്ട വികാരത്തള്ളിച്ചകളിൽ എന്റെ ഹൃദയം തകരേണ്ട (ഹൃദയം തന്നെ എനിക്ക് വേണ്ട - ആത്മഗതം ) എനിക്കായുള്ള എന്റെ പ്രണയങ്ങളെ ഇനിയെനിക്ക...

നീല മരം

  ഭൂമിയും ആകാശവും ഒരു പോലെ ചുവപ്പു പടരുമ്പോൾ തെളിഞ്ഞു വരുന്ന ഒരു മരമുണ്ട് നീല ഇലകളാൽ നിറഞ്ഞ, ഒരു തുണ്ട് പൂമൊട്ടു വിടരാത്ത, കടുത്ത കാപ്പി നിറമുള്ള വേരോടു കൂടിയ ഒരു മരം... അതിന്റെ കീഴിൽ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ മണ്ണിനും വേരിനുമിടയിലൊരു പോതു കാണാം, നീയതോർത്തു വെയ്ക്കണം... കാതുകളൊഴികെ മറ്റെല്ലാം മരിച്ചുറഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ ഒരു ചുരുളാക്കിയെന്നെ മടക്കണം, വേരുകൾക്കിടയിൽ തിരുകണം, പിന്നെയെനിക്കു മരണമില്ലല്ലോ... കണ്ണിമയ്ക്കുന്നതിനു മുൻപേ അന്തർധാനം ചെയ്യുന്നയാ നീല മരത്തിന്റെ കാലിൽ തൂങ്ങി...

ഹൃദയ വിചാരങ്ങൾ

  ഞാനറിയാതെ , അവളറിയാതെ ഞാനവളെ കാത്തിരുന്നു അരനാഴിക നേരം കൂടി ഉടലിനു കൂട്ടായി നിൽക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ എന്റെയാത്മാവിനോട് ഞാനന്ന് കെഞ്ചി നടന്നു തുടങ്ങിയാൽ, അകന്നു തുടങ്ങിയാൽ പിന്നിലേക്കു കാലടികൾ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയാൽ ഞാനത് സഹിക്കില്ലെന്നും പറഞ്ഞു നോക്കി ഈ മരച്ചുവട്ടിൽ നീയെത്ര കാത്തിരുന്നു, ഇനിയൊരു വൈകിക്കൽ സാധ്യമല്ല ഇനിയതില്ല ഇരുണ്ടുറങ്ങിയ എന്റെ ഹൃദയമുറികളിലെവിടെയോ ഒരു തിരിവെളിച്ചമുണരാൻ എത്ര യുഗങ്ങളെടുത്തു ആ കുഞ്ഞുവെട്ടം ഈ ലോകം കാണുന്നതിന് മുൻപേ അണക്കാൻ ഉള്...

ഒരു വസന്തം

  ഒരു വസന്തത്തിനു മുൻപ് ഞാൻ മരിച്ചിരുന്നു, വസന്തം കാണാനാകാതെ മെല്ലെ കണ്ണുകളടച്ചിരുന്നു ഉണരില്ലെന്നുറപ്പായ പോലെ ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു... (വസന്തം പെയ്തിറങ്ങവെ മരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നതാർക്ക് - ആത്മഗതം ) പിന്നെയുണർന്നത് ചുവപ്പിൽ മഞ്ഞ കലർന്ന ഒരു കുഞ്ഞു പൂമൊട്ടായാണ്, ഗുൽമോഹറിന്റെ കൈത്തലക്കലെ കൊമ്പിനരികിൽ... വസന്തമെന്നെ ഉണർത്തിയ പോലുണ്ട് എന്നെയിന്നാരെങ്കിലും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ? കടന്നും പറന്നും എന്നെ ചുംബിച്ചകന്ന കാറ്റിന്റെ കവിളിലൊരിത്തിരി ദുഃഖമില്ലേ ? അതിനിയെന്നെ ഓർത്തിട്ടാകു...

രണ്ടു കഥകൾ

  ഇടവഴി   ഒരു യാത്ര പോകുന്നു, വഴിയറിയാതെ ആരും കൂടെയില്ലാതെ അലക്ഷ്യയമായ ഒരു യാത്ര. തിക്കിനുള്ളിൽ നിൽക്കാനോ ഇരിക്കാനോ ശ്വാസം എടുക്കാനോ പറ്റാതെ, ചോദിക്കാത്തവയ്ക്ക് മറുപടിയും, ഇല്ലാത്ത ചിരിയും കൊടുത്ത് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. പലവഴികളിലേക്ക് പലവർ ചികഞ്ഞിറങ്ങുന്നു. കണ്ണിൽ കണ്ട ഇരിപ്പിടത്തിലേക്ക് ഞാനൊന്ന് ആഞ്ഞു ചായുന്നു. കൈപ്പിടിയിൽ ചുരുട്ടി വച്ച എന്തെല്ലാമോ ഭദ്രമാണെന്നുറപ്പിക്കുന്നു, ആശ്വസിക്കുന്നു, ചുറ്റിനും നോക്കുന്നു. തീഷ്ണമായിത്തന്നെ ! ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ , ആരെ വിശ്വസിക്കും? കണ്ണു ചൂണ്ടി...

നിന്റെ നാളെകൾ

  ഒരാത്മാവിന്റെ ഇന്നത്തെ നിമിഷങ്ങളും മറ്റൊരാളുടെ നാളെകളും ഒരുപോലെയെന്നു തോന്നുന്ന ഒരിടവഴിയിൽ കണ്ടു മുട്ടി നാളെക്കുള്ള നിന്റെ യാത്രയിൽ കൂട്ടിനാര്... ? എനിക്കിന്ന് മാത്രം, നാളെകളെ ഞാൻ കാത്തിരിക്കാറില്ല ! ഇന്നൊരു നാളിന് ജീവിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ഇന്നായി മാറുന്ന നാളെകളിലും നീ ജീവിക്കില്ലത്രേ പുഞ്ചിരിയണിയാറുണ്ടോ, നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന നാളേക്ക് വേണ്ടിയതും ഉറങ്ങുകയാണോ ? മറ്റൊരാൾക്കായുള്ള മന്ദഹാസമെല്ലാം ഒരിക്കൽ കരകവിഞ്ഞൊഴുകിയ പുഴയിൽ ഒലിച്ചു പോയെന്ന്.. നീന്റെ മുഖംപടം അടർന്നു പോയോ....

തീർച്ചയായും വായിക്കുക