Home Authors Posts by അനഘ

അനഘ

അനഘ
17 POSTS 0 COMMENTS

വിട

  അവളുടെഅന്ത്യയാത്ര വിചാരിച്ചതിനെക്കാൾ ഇരുണ്ടതായിരുന്നു. ഏപ്രിൽ മാസത്തിലെ നെഞ്ചാളുന്ന വെയിലിനെ മറയ്ക്കാൻ എവിടെ നിന്നോ പറന്നു കൂടിയ മഴമേഘങ്ങൾ വീടിനു മുകളിൽ പന്തലൊരിക്കിയിരുന്നു. വിതുമ്പി നിൽക്കുന്ന പന്തൽ.(പെയ്യാതിരിക്കട്ടെ, മഴയിൽ ജീവിച്ചവൾ മഴയിൽ മരിക്കാതിരിക്കട്ടെ - വിരഹാത്മഗതം ) എന്റെ കണ്ണു നനഞ്ഞതില്ല. ജീവനോടെ ഞാനവളെ കണ്ടിട്ടില്ല, കണ്ടിട്ടു തന്നെയില്ല. അറിഞ്ഞപ്പോൾ വരണമെന്ന് തോന്നി, അത്ര മാത്രം. എന്നെയൊരിക്കൽ കാണണമെന്നും പിരിയൻ ഗോവണിയുള്ള കോഫി ഷോപ്പിൽ ഇരുന്ന് വാതോരാതെ മിണ്ടണമെന്നും ഒര...

മൂർധാവിൽ

    എനിക്ക് പൊള്ളുന്നു, തൊണ്ട വരളുന്നു, ഉടലുരുകുന്നു... ദേഹത്തു തട്ടുന്ന കാറ്റിന്റെ ഓരോ ഇതളുംഎന്നിൽ ചോരക്കീറുണ്ടാക്കുന്നു. ഇനിയൊരു വർഷക്കാലം എനിക്ക് കാണണ്ട, ഇക്കാണുന്ന പുഴയും മണ്ണും മഴയും പുൽക്കൊടിയും വെയിലും നനവും മരങ്ങളും കിളികളും കൂടുമെല്ലാം ഇനിയെന്റെ കണ്ണിലുടക്കേണ്ട. വേദനകൾ വേണ്ട, എനിക്ക് സന്തോഷിക്കണ്ട ശൂന്യതകൾ വേണ്ട, ആരവങ്ങൾ വേണ്ട വികാരത്തള്ളിച്ചകളിൽ എന്റെ ഹൃദയം തകരേണ്ട (ഹൃദയം തന്നെ എനിക്ക് വേണ്ട - ആത്മഗതം ) എനിക്കായുള്ള എന്റെ പ്രണയങ്ങളെ ഇനിയെനിക്ക...

നീല മരം

  ഭൂമിയും ആകാശവും ഒരു പോലെ ചുവപ്പു പടരുമ്പോൾ തെളിഞ്ഞു വരുന്ന ഒരു മരമുണ്ട് നീല ഇലകളാൽ നിറഞ്ഞ, ഒരു തുണ്ട് പൂമൊട്ടു വിടരാത്ത, കടുത്ത കാപ്പി നിറമുള്ള വേരോടു കൂടിയ ഒരു മരം... അതിന്റെ കീഴിൽ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ മണ്ണിനും വേരിനുമിടയിലൊരു പോതു കാണാം, നീയതോർത്തു വെയ്ക്കണം... കാതുകളൊഴികെ മറ്റെല്ലാം മരിച്ചുറഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ ഒരു ചുരുളാക്കിയെന്നെ മടക്കണം, വേരുകൾക്കിടയിൽ തിരുകണം, പിന്നെയെനിക്കു മരണമില്ലല്ലോ... കണ്ണിമയ്ക്കുന്നതിനു മുൻപേ അന്തർധാനം ചെയ്യുന്നയാ നീല മരത്തിന്റെ കാലിൽ തൂങ്ങി...

ഹൃദയ വിചാരങ്ങൾ

  ഞാനറിയാതെ , അവളറിയാതെ ഞാനവളെ കാത്തിരുന്നു അരനാഴിക നേരം കൂടി ഉടലിനു കൂട്ടായി നിൽക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ എന്റെയാത്മാവിനോട് ഞാനന്ന് കെഞ്ചി നടന്നു തുടങ്ങിയാൽ, അകന്നു തുടങ്ങിയാൽ പിന്നിലേക്കു കാലടികൾ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയാൽ ഞാനത് സഹിക്കില്ലെന്നും പറഞ്ഞു നോക്കി ഈ മരച്ചുവട്ടിൽ നീയെത്ര കാത്തിരുന്നു, ഇനിയൊരു വൈകിക്കൽ സാധ്യമല്ല ഇനിയതില്ല ഇരുണ്ടുറങ്ങിയ എന്റെ ഹൃദയമുറികളിലെവിടെയോ ഒരു തിരിവെളിച്ചമുണരാൻ എത്ര യുഗങ്ങളെടുത്തു ആ കുഞ്ഞുവെട്ടം ഈ ലോകം കാണുന്നതിന് മുൻപേ അണക്കാൻ ഉള്...

ഒരു വസന്തം

  ഒരു വസന്തത്തിനു മുൻപ് ഞാൻ മരിച്ചിരുന്നു, വസന്തം കാണാനാകാതെ മെല്ലെ കണ്ണുകളടച്ചിരുന്നു ഉണരില്ലെന്നുറപ്പായ പോലെ ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു... (വസന്തം പെയ്തിറങ്ങവെ മരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നതാർക്ക് - ആത്മഗതം ) പിന്നെയുണർന്നത് ചുവപ്പിൽ മഞ്ഞ കലർന്ന ഒരു കുഞ്ഞു പൂമൊട്ടായാണ്, ഗുൽമോഹറിന്റെ കൈത്തലക്കലെ കൊമ്പിനരികിൽ... വസന്തമെന്നെ ഉണർത്തിയ പോലുണ്ട് എന്നെയിന്നാരെങ്കിലും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ? കടന്നും പറന്നും എന്നെ ചുംബിച്ചകന്ന കാറ്റിന്റെ കവിളിലൊരിത്തിരി ദുഃഖമില്ലേ ? അതിനിയെന്നെ ഓർത്തിട്ടാകു...

രണ്ടു കഥകൾ

  ഇടവഴി   ഒരു യാത്ര പോകുന്നു, വഴിയറിയാതെ ആരും കൂടെയില്ലാതെ അലക്ഷ്യയമായ ഒരു യാത്ര. തിക്കിനുള്ളിൽ നിൽക്കാനോ ഇരിക്കാനോ ശ്വാസം എടുക്കാനോ പറ്റാതെ, ചോദിക്കാത്തവയ്ക്ക് മറുപടിയും, ഇല്ലാത്ത ചിരിയും കൊടുത്ത് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. പലവഴികളിലേക്ക് പലവർ ചികഞ്ഞിറങ്ങുന്നു. കണ്ണിൽ കണ്ട ഇരിപ്പിടത്തിലേക്ക് ഞാനൊന്ന് ആഞ്ഞു ചായുന്നു. കൈപ്പിടിയിൽ ചുരുട്ടി വച്ച എന്തെല്ലാമോ ഭദ്രമാണെന്നുറപ്പിക്കുന്നു, ആശ്വസിക്കുന്നു, ചുറ്റിനും നോക്കുന്നു. തീഷ്ണമായിത്തന്നെ ! ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ , ആരെ വിശ്വസിക്കും? കണ്ണു ചൂണ്ടി...

നിന്റെ നാളെകൾ

  ഒരാത്മാവിന്റെ ഇന്നത്തെ നിമിഷങ്ങളും മറ്റൊരാളുടെ നാളെകളും ഒരുപോലെയെന്നു തോന്നുന്ന ഒരിടവഴിയിൽ കണ്ടു മുട്ടി നാളെക്കുള്ള നിന്റെ യാത്രയിൽ കൂട്ടിനാര്... ? എനിക്കിന്ന് മാത്രം, നാളെകളെ ഞാൻ കാത്തിരിക്കാറില്ല ! ഇന്നൊരു നാളിന് ജീവിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ഇന്നായി മാറുന്ന നാളെകളിലും നീ ജീവിക്കില്ലത്രേ പുഞ്ചിരിയണിയാറുണ്ടോ, നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന നാളേക്ക് വേണ്ടിയതും ഉറങ്ങുകയാണോ ? മറ്റൊരാൾക്കായുള്ള മന്ദഹാസമെല്ലാം ഒരിക്കൽ കരകവിഞ്ഞൊഴുകിയ പുഴയിൽ ഒലിച്ചു പോയെന്ന്.. നീന്റെ മുഖംപടം അടർന്നു പോയോ....

നിങ്ങളൊരു ഹൃദയം തേടുന്നു

  നിങ്ങളൊരു ഹൃദയം തേടുന്നു, മുൻപൊന്നും കാണാത്തൊരു ലോകം തേടുന്നു, ഇടവഴികളിൽ തളഞ്ഞു പോയ കാറ്റിനോടൊ മറ്റോ വഴികൾ ആരായുന്നു കല്ലിടകളിൽ നിന്നൊലിച്ചിറങ്ങാൻ മടിക്കുന്ന പുഴമുഖത്തോട് ദൂരമെന്തെന്നും അന്വേഷിക്കുന്നു. ഓരാശ്ലേഷത്തിലൊതുങ്ങിയാൽ നിന്നെയിന്ന് പൊഴിയുടെ കരങ്ങളിലെത്തിക്കാം എന്ന് പെയ്തിറങ്ങിയ മഴയവളോട് മൊഴിയുന്നു (ഒരു ഗാഢശ്ലേഷത്തിൽ തീരാത്ത എന്തുണ്ടീ ലോകത്ത്? ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ ഞാനതിലൊന്നും വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്ന്--- ആത്മഗതം) എനിക്കിവിടം വിട്ടു പോകേണ്ടെന്നും അതിനായി കാലുകൾ...

കരയകലെ…

    കടുംപച്ചക്കടൽക്കാട്ടിൽ നിന്നുയർന്ന ഒരായിരം ചുവപ്പു കിളികൾ വിരഹകാറ്റിന്റെ തോളിലിരുന്നൊരു യാത്ര നടത്തി നീണ്ട പാടത്തിനരുകിൽ കൊയ്‌തെറിഞ്ഞ നെന്മണികൾ കൊക്കിലൊതുക്കിയവർ പരന്നും, നിരന്നും പറന്നങ്ങിനെ നീങ്ങി ഭൂമിയുടെ നീലപ്പുതപ്പിൽ ഒരു കൊച്ചു തോണിയുണ്ടാക്കി അതിലൊരു മോഹത്തുഴയുമായൊരു ഒറ്റയാൻ തന്റെ കല്പനകൾക്കൊരു പൊയ്ക്കാൽ പണിയിച്ചു നൽകി. "സ്വപ്നങ്ങൾ ,എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ " എന്നൊരു പേരു വിളിച്ചും, കരപറ്റി കാത്തിരുന്ന കണ്ണുകളെ മനസ്സിൽ നിറച്ചും തുഴയെറിഞ്ഞങ്ങിനെ നീങ്ങി തുടങ്ങി. ക...

ഉറുമ്പുകൾ

      മരണമെത്തുന്നു എന്നാദ്യം അറിയുന്നത് ഉറുമ്പുകളാണത്രെ അന്നുവരെ ദ്വേഷത്തിൽ നോക്കി പല്ലിറുക്കി നടന്നയാ മനുഷ്യന്റെ അവസാന മിടിപ്പ് അവർ ചുറ്റിനും കൂടിനിന്നാസ്വദിക്കുമെന്നും ഒരറിവുണ്ട് കൂട്ടത്തിൽ മുതിർന്നവൻ ഏറ്റവും ഇളയ ചോണനുറുമ്പിനോട് ഒരു രഹസ്യം പറയുകയും ചെയ്തു മനുഷ്യരുടെ ദേഹം പഞ്ചസാരയോ മറ്റോ കൊണ്ട് നിർമിച്ചതാക്കണം പളുങ്ക് കുപ്പിയിൽ കാണുന്ന വെളുത്ത കല്ലുകളുടെ മാദക ഗന്ധം മരിച്ചു തീർന്നാൽ ഈയുള്ളവർ കടംചോദിക്കുമെന്ന് കണ്ണുമിഴിച്ചു ഇക്കഥകേൾക്കുന്നതിനിടയിൽ ...

തീർച്ചയായും വായിക്കുക