മരീചിക

കാലധർമ്മത്തെ കാക്കുമജ്ഞാന-

കലാകാരൻ; വിരചിതമീമഹാ

ജീവിതനാടകത്തിൽ നടി-

കർ നാം നാട്യജീവികൾ

ഇല്ല; പരിചയമിന്നാർക്കും സ്നേ-

ഹാർദ്രമാം പ്രകൃതിതൻമുഖം

പെരുകും ദുരിതജീവിതചിത്രം

ദുരന്തം മുന്നേറും, ദുർനടപ്പിൻ ഫലം

ഉള്ളിൽ തിങ്ങും വിഷം അപരന്റെ-

നെഞ്ചിൽതാഴ്‌ത്തും, ക്രൂരകാളിയന്മാ-

രോടരുതെന്നു ചൊല്ലാൻ ഇല്ലൊരാൾ

കാണികൾ എങ്ങും മിണ്ടാപ്രാണികൾ

ദീനരാം മനുജരിൽ ദീനരോദനം

ബധിര കർണ്ണങ്ങളിൽ അലയവെ

അർത്ഥിയെ തഴുകുമർത്ഥകാമിതൻ

കപടനാട്യത്തെ വാഴ്‌ത്താൻ വയ്യ.

കലി ബാധിച്ച കണ്ണുകൾ, കല്ലായ്‌-

തീർന്ന ഹൃദയം, അനിദ്രമാം രാവുകൾ,

കാശുമുളച്ച ചുമരുകൾ, സ്വസ്ഥ

ജീവിതമിന്നൊരു മരീചിക മാത്രം

കാരസ്‌കരം പോലെ കയ്പാർന്ന

പാലെന്തിന്‌ ശുദ്ധമാം ഒരു

തുള്ളിജലം പോതും നീറു-

മാത്മാവിൻ കനലണയ്‌ക്കാൻ.

Generated from archived content: poem1_jan2_08.html Author: k_kanakaraj

അഭിപ്രായങ്ങൾ

അഭിപ്രായങ്ങൾ

അഭിപ്രായം എഴുതുക

Please enter your comment!
Please enter your name here

 Click this button or press Ctrl+G to toggle between Malayalam and English