ഏക

ഏകയാണിന്നു ഞാൻ,

ഏകയാണിന്നു ഞാൻ

ആരോരുമില്ലാത്തൊ-

രേകയാണിന്നു ഞാൻ

മിണ്ടുവാൻ, കൂടുവാനാരോരുമില്ലാതെ-

നാളുകളങ്ങനെ തളളിനീക്കിടുന്നു.

സോദരി എന്നോടു മിണ്ടുന്നില്ല.

കൂട്ടുകാരെന്നോടു കൂടുന്നില്ല

മാതാപിതാക്കളും വീട്ടുകാരും

എന്നോട്‌ അന്യത്വം കാട്ടിടുന്നു.

സന്തോഷമെന്തെന്ന്‌ ഞാൻ മറന്നു.

ദുഃഖങ്ങളെന്തെന്ന്‌ ഞാനറിഞ്ഞു.

ആരോടുമാരോടുമെന്നില്ലാതെ

എന്നുടെ ദുഃഖങ്ങൾ ചൊല്ലീടുന്നു.

Generated from archived content: poem7_july.html Author: soumya_s

അഭിപ്രായങ്ങൾ

അഭിപ്രായങ്ങൾ

അഭിപ്രായം എഴുതുക

Please enter your comment!
Please enter your name here

 Click this button or press Ctrl+G to toggle between Malayalam and English