Authors Posts by ശബ്നം സിദ്ദീഖി

ശബ്നം സിദ്ദീഖി

ശബ്നം സിദ്ദീഖി
83 POSTS 0 COMMENTS
ഉർദുവിലും കൊമേഴ്സിലും ബിരുദാനന്ത ബിരുദം. കാലിക്കറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഇൻറർസോൺ കലോൽസവത്തിൽ സർഗ്ഗ പ്രതിഭ (2008) ഇപ്പോൾ ഹയർ സെക്കണ്ടറി അദ്ധ്യാപകൻ..

ഉണക്കമരം

ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞ് ശിഖരങ്ങൾ ഉണങ്ങി പ്രാർത്ഥനാപൂർവ്വം മേലോട്ടു നോക്കിയിരിക്കുന്നുണ്ട് പഴയ കവലയിൽ ഒരു പടു മരം. പതിറ്റാണ്ടുകളോളം വഴിയാത്രക്കാർക്ക് തണൽ നൽകിയും കിളികൾക്കു കൂടൊരുക്കാൻ ഇടം നൽകിയും.. ഓഹരി വെച്ചെടുത്ത കിടപ്പാടത്തിലും അഭയാർത്ഥികൾക്കായി മടിത്തട്ടൊരുക്കി കാത്തിരുന്നവൾ.. ചോരയും നീരും കുടിച്ചു വറ്റിച്ച ഇത്തിക്കണ്ണികളെ ആതിഥ്യമര്യാദയോടെ ഊട്ടിയൊരുക്കി വാർധക്യം ഇരന്നു വാങ്ങിയവൾ.. കൊടുങ്കാറ്റിൽ കാൽ വിരലിലൂന്നി മറിഞ്ഞു വീഴാതെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത് ആകാരം കൊണ്ട് ഇരുട്ടിൽ ചിലരെയെങ്കിലും പറ്റിച്ചു നിർത്താമെന്ന വ്യാമോഹമായിരുന്നു.. കാക്കകൾ കാഷ്ടിച്ച ഗാന്ധി പ്രതിമയും ചില്ലു നഷ്ടപ്പെട്ട കണ്ണടക്കാലുകളും ആ പഴയ മേൽവിലാസം ഇപ്പോഴും കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നു.. ഉപ്പു കുറുക്കിയതും ചർക്കതിരിച്ചതും നിരാഹാരം കിടന്നതും നിസ്സഹകരിച്ചതും ഈ മരത്തണലിയായിരുന്നു.  

കോങ്കണ്ണൻ

ഭക്ഷണമുറിയിൽ വിഭവങ്ങളെമ്പാടുമുണ്ടായിട്ടും അടുക്കളയിൽ തിളക്കുന്ന പാത്രത്തിലേക്ക് തന്നെ ഒളിച്ചു നോക്കുന്നു. കിടപ്പറയിൽ സ്വന്തക്കാരുണ്ടായിട്ടും അന്യരുടെ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നു. കൺമുമ്പിൽ മനുഷ്യജീവിതങ്ങൾ പിടഞ്ഞു വീഴുമ്പോഴും അയലത്തെ വീട്ടിലെ ആലയിൽ ഇടംകണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നു, ക്ഷീരമുള്ള അകിടിൽ ചോര തേടിപ്പറക്കുന്നു മൂടിയ കണ്ണുകളുമായി കൊതുകുജീവിതങ്ങൾ. ഒളിഞ്ഞുനോട്ടം വായ് നോട്ടം പോലെ ഒരസുഖമാണെന്ന് കരുതി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോഴാണ് കോങ്കണ്ണനാണെന്നറിഞ്ഞത്. അവന് അങ്ങനെ മാത്രമേ നോക്കാനറിയൂ.  

മെയ്ച്ചെടികൾ

വിപ്ലവച്ചോര വീണ ചെമ്മണ്ണിനടിയിൽ നിന്നും ചെങ്കൊടിയേന്തി എഴുന്നേറ്റു വരുന്നു മെയ്ച്ചെടികൾ. ഓർമ്മിക്കാതിരിക്കാൻ മൂടിയിട്ട മൺ തരികൾക്കിടയിലൂടെ മറ്റുള്ളവർ മരണം വരിച്ചിടത്തു നിന്നു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. കണ്ണീരു വറ്റിയ വേനൽ കലണ്ടറിലും കറുത്തിരുണ്ട അക്കങ്ങൾക്കിടയിലും ചോരയൊലിക്കുന്ന തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു മെയ് മാസച്ചെടി.. ശവപ്പറമ്പിലും തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന സ്മാരകശിലയായി..  

വേനൽ

ഉരുണ്ടുകൂടുന്ന വാക്കുകൾ കവിതയായി പെയ്തിറങ്ങുന്നില്ല. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ ആവിയായി മേലോട്ടുയരുന്ന പ്രതിഷേധ ധൂമങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് തണുത്തുറയാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല. കാർമേഘങ്ങൾ കണ്ടു പീലി വിടർത്തിയ മയിൽക്കൂട്ടങ്ങൾ നൃത്തം നിർത്തിവെച്ച് വിശ്രമം തേടുന്നു. വരണ്ടുണങ്ങിയ പുൽച്ചെടികൾ ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പിനായി കവിതാ ശകലങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുന്നു. ഇനിയുംഉപ്പുരസമുള്ള കടൽക്കാറ്റിനായി. തുള്ളിമുറിയാത്ത അക്ഷരപ്പെയ്ത്തിനായി. കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ചോര നിറം ചാലിച്ച വാചകപ്പുഴകൾക്കായി. തവളക്കരച്ചിലുകൾക്കായി..  

ദൈവങ്ങളോട് അപേക്ഷ

നിങ്ങളുടെ കഴിഞ്ഞതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായ അവതാരങ്ങൾ ഒരു വെള്ളപ്പേപ്പറിലെങ്കിലും എഴുതിത്തരിക. എന്റെ പിച്ച പാത്രത്തിൽ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കണക്കെടുക്കുമ്പോൾ നാണയത്തുട്ടായി അവതരിക്കാതിരിക്കുക. തിളച്ചു മറിയുന്ന കഞ്ഞിക്കലങ്ങളിൽ വെളുത്ത വറ്റായി പിറവിയെടുക്കാതിരിക്കുക. ചമ്മന്തിയരക്കാൻ അമ്മിയിൽ വെച്ച ഉപ്പും മുളകുമായി അവതരിക്കാതിരിക്കാൻ കരുണയുണ്ടെങ്കിൽ ശ്രമിക്കുക. ജീവിതസുഖം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ കക്കൂസ് മുറികളിൽ പിറവിയെടുക്കാതിരിക്കുക. ലോകം മുഴുവനും നിങ്ങളുടെതായിരുന്നിട്ടും എന്റെ രഹസ്യയിടങ്ങളിൽ ജന്മമെടുക്കണമെന്ന് വാശി പിടിക്കാതിരിക്കുക. എഴുത്തുകാരന്റെ തൂലികയിലും വായിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളിലും ചിന്തകന്റെ തലച്ചോറിലും ഇനിയെങ്കിലും കൂടുകെട്ടിത്താമസിക്കാതിരിക്കുക. വിശുദ്ധ സ്ഥലമായി പ്രഖ്യാപിച്ച് ഭക്തജനങ്ങൾ കയ്യടക്കുമ്പോൾ പടി കടത്തപ്പെടുന്നവരുടെ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ കൂടെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുക. റെയിൽവേ പുറംപോക്കിലും ഗുഹാമുഖങ്ങളിലും നിങ്ങൾ അതിഥിയായി വരാതിരിക്കുക. ഇലനക്കിപ്പട്ടികളുടെ ചിരി നക്കികളായി ചങ്ങാത്തം കൂടാതിരിക്കുക. വെയിലും മഴയും കാക്കാൻ അഴയിൽ കെട്ടിക്കുണ്ടാക്കിയ തമ്പുകളിൽ ഐശ്വര്യങ്ങളായി വന്നു ചുമരുകളിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാതിരിക്കുക.  

പച്ചക്കുതിരകൾ

ചെളിയിലിറങ്ങിയ വേരുകൾ മോലോട്ട് ഇടമുറിയാതെ എത്തിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ജീവജലം ഊറ്റിക്കുടിക്കാൻ അഞ്ചാണ്ടു കഴിയുമ്പോൾ പാറി വരാറുണ്ട് സുന്ദക്കുട്ടൻമാരായ പച്ചക്കുതിരകൾ. ഏണി വെച്ചും കൈ കൊടുത്തും സായൂജ്യമടയുന്ന നീരുവറ്റിയ നെല്ലോലകൾ കാറ്റിനൊപ്പം ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും പാറിക്കളിക്കാറുമുണ്ട്. നിലത്തിറങ്ങാൻ മടിച്ച പച്ചക്കുതിരകൾ വായുമാർഗ്ഗം പുതിയ വയലേലകൾ തേടി വേഗത്തിൽ പറക്കാറുമുണ്ട്. വയലുകൾ മുഴുവൻ തങ്ങളുടെതാണെന്ന് വീമ്പു പറയുമ്പോഴും ചെളി പിടിച്ച വേരുകൾ പിന്നെയും വെളിച്ചം കാണാത്ത മൺകൂനകളിൽ മോലോട്ട് കൊടുക്കാനുള്ള ജീവജലത്തുള്ളികൾക്കായി പരക്കം പായുന്നുണ്ടാവും.

മാറാപ്പ്

ഈ മാറാപ്പ് ഇവിടെ തെരുവിൽ ഇറക്കി വെക്കുന്നു. ഉള്ളിൽ ചീഞ്ഞുനാറുന്ന മാലിന്യക്കൂമ്പാരങ്ങൾ വഴിയാത്രക്കാർക്കായി ഇവിടെ തുറന്നു വെക്കുന്നു. മാനം വിറ്റതിന്റെ വരവുചെലവുകൾ വരിയും നിരയുമായി നിറം പിടിപ്പിച്ചു വരച്ചു വെച്ചതിന്റെ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ. ഒളിഞ്ഞുനോട്ടത്തിന്റെ വൈറലായ ലൈവുകൾ. തട്ടിയെടുത്ത മനുഷ്യ മാനത്തിന്റെയും മാംസത്തിന്റെയും വിഘടിക്കപ്പെടാതെ കിടക്കുന്ന ചെറുകഷ്ണങ്ങൾ. കുതികാൽ വെട്ടിന്റെ സൂത്രവാക്യങ്ങൾ. തമ്മിലടിപ്പിച്ചു കൊന്നും തിന്നും തീർത്ത ശരീരങ്ങൾ തെറിപ്പിച്ച ചോരപ്പാടുകൾ. ബന്ധങ്ങൾ അറുത്തുമാറ്റി കബന്ധങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത സ്റ്റിംഗ് ഓപ്പറേഷനുകൾ. നഗ്നരാജാവിന് നാണം തുന്നിക്കൊടുത്തതിന് കൂലിയായി കിട്ടിയ സമ്മാനത്തിന്റെ ചിതലെടുക്കാത്ത ഭാഗങ്ങൾ. ഒറ്റിക്കൊടുത്തു നേടിയ വെള്ളിക്കാശുകൾ.. ഈ വിഴുപ്പുഭാണ്ഡം ഇനിയും വഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ "മാപ്പ് " എന്നെഴുതി മാലോകർക്കായി വഴിത്താരയിൽ തുറന്നു വെക്കുന്നു. കാക്കകൾ കൊത്തിവലിച്ചതിന്റെ അവശിഷ്sങ്ങൾ തെരുവുപട്ടികൾക്കു ദാനം കൊടുത്ത മഹാമനസ്കതയ്ക്കു മംഗളാശംസകൾ  

ചോണനുറുമ്പുകൾ

മൃതശരീരങ്ങളിലെ ചോരയൂറ്റിക്കുടിക്കാൻ മരണം കഴിഞ്ഞു നാഴികകൾക്കു ശേഷം മന്ദം മന്ദം നടന്നു വരാറുണ്ട് കാക്കി വേഷമിട്ട ചോണനുറുമ്പുകൾ. ചക്കരക്കുടങ്ങളിൽ മധുരം നുണഞ്ഞു പിന്നിലെ ഭരണി നിറച്ചാൽ മന്ദം മന്ദം നടന്നു വീടണയാറുമുണ്ട് ചോണനുറുമ്പുകൾ. തലമുറകൾക്കു നൊട്ടിനുണയാനുള്ള മധുരം വീട്ടിനുള്ളിലെ രഹസ്യ അറകളിൽ സൂര്യപ്രകാശം കാണാതെ പൂഴ്ത്തിവെച്ചു കാത്തിരിക്കാറുമുണ്ട് ചോണനുറുമ്പുകൾ. മുങ്ങി മരിച്ചവന്റെ അടിവസ്ത്രവും തൂങ്ങിയവന്റെ കാലടികളും പര്യവേഷണം നടത്തി പിന്നാമ്പുറങ്ങളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു പോകുമ്പോഴും വേഗത കുറവാണെന്ന പഴി കേൾക്കണം. തന്നെക്കാൾ വലിയ ഭാരം ഉയർത്തുമ്പോഴും ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനായി പഴികേൾക്കാനായി പിറന്ന ജന്മമായി ഇനിയും അരിച്ചു നടക്കണം... ബൂട്ടുകൾക്കിടയിൽ കിടന്ന് ഞരങ്ങിത്തീരും വരെ  

കവിതകൾ

കണ്ണും കാതുമുള്ളവന്റെ വായ ബലമായി പൊത്തി വെക്കുമ്പോൾ വിരൽ തുമ്പിലൂടെ സ്വതന്ത്രമാവുന്ന നിലവിളികളാണു കവിതകൾ. അടിയിൽ നിന്നുള്ള അഗ്നിയുടെ താപവും അകത്തു നിന്നുള്ള മർദവും ഒന്നിച്ചു വന്നു നോവിച്ചപ്പോൾ ആവി പോകാൻ മാത്രമുള്ള സുഷിരത്തിലൂടെ ആകാശം തേടിപ്പറക്കുന്ന ചൂളം വിളികളാണു കവിതകൾ. കെട്ടിനിർത്തിയ വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഒഴുകാൻ കഴിയാതെ മൗനമാചരിക്കുമ്പോൾ ഉറക്കം കെടുത്താനായി ജന്മമെടുക്കുന്ന കൊതുകുകളാണു കവിതകൾ. ആവാസസ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നും ആട്ടിയകറ്റപ്പെട്ടു തെരുവിന്റെ ദൈന്യതകളിൽ തള്ളിനീക്കപ്പെടുന്ന പട്ടി ജന്മങ്ങളുടെ അർധരാത്രികളിലെ ഓരികളാണു കവിതകൾ.. ദാഹജലം കിട്ടാതെ വരണ്ടുണങ്ങിയ വിത്തുകൾ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ കുടിച്ചു തോടു പൊട്ടിച്ചു പുറത്തേക്കു നീട്ടുന്നതലയും മണ്ണിലേക്ക് താഴ്ത്തുന്ന വേരുകളുമാണു കവിതകൾ. ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ തീർത്ത സമരങ്ങൾക്കൊടുവിൽ തീയും വെളിച്ചവും ശബ്ദവുമായി പൊട്ടിച്ചിതറുന്ന വെടിമരുന്നുകളാണു കവിതകൾ.  

ചിറ്റമ്മ

സ്നേഹം തന്നിരുന്ന അമ്മ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. മകനേയെന്നു വിളിച്ചു നെറുകയിൽ മുത്തം നൽകി ഉറക്കം വരാത്ത രാത്രികളിൽ ഷാജഹാന്റെയും മുംതാസ് മഹലിന്റെയും കഥ പറഞ്ഞിരുന്ന അമ്മ കാലപ്രവാഹത്തിൽ സ്വർഗ്ഗം പൂകിയിരിക്കുന്നു. രുചിയൂറുന്ന ബിരിയാണി വായിൽ വാരിത്തന്നപ്പോഴും ഇഖ്ബാലിന്റെ സാരെ ജഹാം സെ ഗാനം മൂളിപ്പാടിയിരുന്ന അമ്മ ശാന്തി തേടി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചിറ്റമ്മ അമ്മയോളം വരില്ലല്ലോ. ബിരിയാണിക്കു പകരം നിൽക്കാൻ പച്ചക്കറി സാമ്പാറിന് കഴിയുമോ? താജ്മഹലിന്റെ സ്നേഹക്കഥകളും ഇഖ്ബാലിന്റെ ആർദ്രമായ വരികളും ചിറ്റമ്മയ്ക്കറിയില്ല പോലും. ഗസലിന്റെ വരികൾക്കു പകരം ജാസിന്റെ സംഗീതം ആർക്കു വേണം. ചിറ്റമ്മയുടെ മുമ്പിലിരിക്കുമ്പോൾ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും പെറ്റമ്മയുടെ കൂടെ വലം വെച്ചു നടക്കുന്നു. അച്ഛൻ വെടിയേറ്റപ്പോഴും അമ്മയുടെ കൈകളിൽ സുരക്ഷിതമായിരുന്നു ബാല്യം. ഇന്നലെ ചിറ്റമ്മയും ചിറ്റപ്പനും മന്ത്രിക്കുന്നതു കേട്ടു അവൻ...

തീർച്ചയായും വായിക്കുക