Authors Posts by ശബ്നം സിദ്ദീഖി

ശബ്നം സിദ്ദീഖി

ശബ്നം സിദ്ദീഖി
75 POSTS 0 COMMENTS
ഉർദുവിലും കൊമേഴ്സിലും ബിരുദാനന്ത ബിരുദം. കാലിക്കറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഇൻറർസോൺ കലോൽസവത്തിൽ സർഗ്ഗ പ്രതിഭ (2008) ഇപ്പോൾ ഹയർ സെക്കണ്ടറി അദ്ധ്യാപകൻ..

കവിതകൾ

കണ്ണും കാതുമുള്ളവന്റെ വായ ബലമായി പൊത്തി വെക്കുമ്പോൾ വിരൽ തുമ്പിലൂടെ സ്വതന്ത്രമാവുന്ന നിലവിളികളാണു കവിതകൾ. അടിയിൽ നിന്നുള്ള അഗ്നിയുടെ താപവും അകത്തു നിന്നുള്ള മർദവും ഒന്നിച്ചു വന്നു നോവിച്ചപ്പോൾ ആവി പോകാൻ മാത്രമുള്ള സുഷിരത്തിലൂടെ ആകാശം തേടിപ്പറക്കുന്ന ചൂളം വിളികളാണു കവിതകൾ. കെട്ടിനിർത്തിയ വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഒഴുകാൻ കഴിയാതെ മൗനമാചരിക്കുമ്പോൾ ഉറക്കം കെടുത്താനായി ജന്മമെടുക്കുന്ന കൊതുകുകളാണു കവിതകൾ. ആവാസസ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നും ആട്ടിയകറ്റപ്പെട്ടു തെരുവിന്റെ ദൈന്യതകളിൽ തള്ളിനീക്കപ്പെടുന്ന പട്ടി ജന്മങ്ങളുടെ അർധരാത്രികളിലെ ഓരികളാണു കവിതകൾ.. ദാഹജലം കിട്ടാതെ വരണ്ടുണങ്ങിയ വിത്തുകൾ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ കുടിച്ചു തോടു പൊട്ടിച്ചു പുറത്തേക്കു നീട്ടുന്നതലയും മണ്ണിലേക്ക് താഴ്ത്തുന്ന വേരുകളുമാണു കവിതകൾ. ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ തീർത്ത സമരങ്ങൾക്കൊടുവിൽ തീയും വെളിച്ചവും ശബ്ദവുമായി പൊട്ടിച്ചിതറുന്ന വെടിമരുന്നുകളാണു കവിതകൾ.  

ചിറ്റമ്മ

സ്നേഹം തന്നിരുന്ന അമ്മ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. മകനേയെന്നു വിളിച്ചു നെറുകയിൽ മുത്തം നൽകി ഉറക്കം വരാത്ത രാത്രികളിൽ ഷാജഹാന്റെയും മുംതാസ് മഹലിന്റെയും കഥ പറഞ്ഞിരുന്ന അമ്മ കാലപ്രവാഹത്തിൽ സ്വർഗ്ഗം പൂകിയിരിക്കുന്നു. രുചിയൂറുന്ന ബിരിയാണി വായിൽ വാരിത്തന്നപ്പോഴും ഇഖ്ബാലിന്റെ സാരെ ജഹാം സെ ഗാനം മൂളിപ്പാടിയിരുന്ന അമ്മ ശാന്തി തേടി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചിറ്റമ്മ അമ്മയോളം വരില്ലല്ലോ. ബിരിയാണിക്കു പകരം നിൽക്കാൻ പച്ചക്കറി സാമ്പാറിന് കഴിയുമോ? താജ്മഹലിന്റെ സ്നേഹക്കഥകളും ഇഖ്ബാലിന്റെ ആർദ്രമായ വരികളും ചിറ്റമ്മയ്ക്കറിയില്ല പോലും. ഗസലിന്റെ വരികൾക്കു പകരം ജാസിന്റെ സംഗീതം ആർക്കു വേണം. ചിറ്റമ്മയുടെ മുമ്പിലിരിക്കുമ്പോൾ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും പെറ്റമ്മയുടെ കൂടെ വലം വെച്ചു നടക്കുന്നു. അച്ഛൻ വെടിയേറ്റപ്പോഴും അമ്മയുടെ കൈകളിൽ സുരക്ഷിതമായിരുന്നു ബാല്യം. ഇന്നലെ ചിറ്റമ്മയും ചിറ്റപ്പനും മന്ത്രിക്കുന്നതു കേട്ടു അവൻ...

മെലിഞ്ഞ പുഴ

മെലിഞ്ഞ പുഴ ......................... വയറൊട്ടി അങ്ങിങ്ങായി വെള്ളാരം കല്ലുകൾ വെളിച്ചമായി മിന്നുന്ന മെലിഞ്ഞൊട്ടിയ പുഴയ്ക്കും സന്തോഷകരമായ ഒരു ബാല്യവും സാഹസികമായൊരു കൗമാരവും ശക്തമായൊരു യുവത്വവുമുണ്ടായിരുന്നു. ബാല്യം ............ കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ ആർപ്പുവിളികൾക്കായി നെഞ്ചിൽ ഊഞ്ഞാലൊരുക്കി കാലവർഷം മുറുക്കിത്തുപ്പിയ ചുവന്ന നീരുമായി കരകളെ ആശ്ലേഷിച്ചു കുതിച്ചുപാഞ്ഞിരുന്നു. കൗമാരം ................. കുസൃതികൾ കുറഞ്ഞെങ്കിലും സാഹസികമായി പരന്നൊഴുകി പാറക്കെട്ടുകളിൽ പ്രണയ ചുംബനങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു മണൽക്കൊലുസുകൾ കിലുക്കി നാണം കുണുങ്ങി ഒഴുകിയിരുന്നു യൗവ്വനം .............. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പകലുകളിലും സൂര്യന്റെ പ്രതിബിംബത്തിനു നെഞ്ചിൽ വിരുന്നൊരുക്കി കൈവഴികൾ ജനിപ്പിച്ചു ഓളങ്ങളില്ലാതെ പരന്നൊഴുകിയിരുന്നു. വിസർജ്യങ്ങൾ സ്വന്തം മടിത്തട്ടിൽ ഏറ്റുവാങ്ങി മനുഷ്യജന്മങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിച്ചു സ്വയം അശുദ്ധയായി മാറി. ഒളിഞ്ഞുനോട്ടങ്ങളും കുത്തുവാക്കുകളും പരിഭവങ്ങളില്ലാതെ ഏറ്റുവാങ്ങി നിർവ്വികാരയായി ഒഴുകിപ്പരന്ന കാലം. വാർധക്യം ................. കൈ വഴികൾ പുതിയ ജീവിതങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുത്തപ്പോൾ വെള്ളം ലഭിക്കാതെ മെലിഞ്ഞു തുടങ്ങി ഒഴുകാൻ ശക്തിയില്ലാതെ മണ്ണിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കാലാവധിയും കാത്തിരിക്കുന്നു. വെയിൽതട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന വെള്ളാരം കല്ലുകൾ പ്രായം വിളിച്ചോതുന്നു. പിന്നിട്ട വഴികളിലേക്ക് പിന്നെയും പിന്നെയും തിരിഞ്ഞു നോക്കി കാലം തീർത്ത തുടലുകളിൽ ബന്ധനസ്ഥയായി കണ്ണീർ വറ്റി...

വേനൽക്കവിതകൾ

  പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന സൂര്യനെ നോക്കി എങ്ങനെ ദു:ഖത്തിന്റെ കവിതയെഴുതും? കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ആദ്യമേ വറ്റിയിരുന്നു. പിന്നെ വിയർപ്പുതുള്ളികളും. ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ തൊലിക്കുള്ളിൽ ചോരപ്പാടുകൾ തേടുന്ന വെയിൽ നാക്കുകൾ. ചോര വറ്റിയ ശരീരങ്ങൾ ചുടുനിശ്വാസങ്ങൾതട്ടി പറന്നു പോകുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്നു. മാനത്തിന്റെ ചെറു ചുംബനം കാത്ത് വിടരാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന വിത്തുകൾ നിശ്ശബ്ദതയുടെ താരാട്ടു കേട്ടുറങ്ങുന്നു. ഇനിയെങ്കിലും ഈ ചിരി നിർത്തുക. തമാശകൾ ഇപ്പോൾ കാണികളെ ചിരിപ്പിക്കാതായിരിക്കുന്നു. കട്ടെടുത്ത കണ്ണീർ തുള്ളികളും ഉപ്പു രുചിയുള്ള വിയർപ്പുതുള്ളികളും വറ്റിച്ചെടുത്ത ചോരത്തുള്ളികളും പലിശ സഹിതം മഴയായി തിരിച്ചു തരിക.  

മലയാളം

പുള്ളിയില്ലാതെയെഴുതിക്കുറിക്കുവാൻ പിള്ളമാരെ പഠിപ്പിച്ച ഭാഷ നീ കള്ളമില്ലാതെ ജയിച്ചു ജീവിക്കുവാൻ ഉള്ളുണർത്തി പഠിപ്പിച്ച ഭാഷ നീ വെള്ളമൊഴുകും കളകളാരവം തുള്ളിയായ് വീഴും മഴതൻ ഗീതവും വെള്ളി വരകളായ് മേഘപാളികളിൽ കൊള്ളിയാനായ് മിന്നി മറഞ്ഞതും കള്ളിമുൾച്ചെടിയായി മരുഭൂവിൽ ഉള്ളറിഞ്ഞു ചിരിതൂകി നിന്നതും വെള്ള നിറമായ് കൂരിരുൾ നിശയിലും വെളുക്കെച്ചിരിച്ചുല്ലസിപ്പിച്ച ഭാഷനീ. കൈവളയിട്ടു കൊലുസിട്ടു വാക്കിനെ താളത്തിൽ താരാട്ടുപാടിയുറക്കി നീ തറയും പറയും തുമ്പയും തുളസിയും തുള്ളിക്കളിച്ചു പഠിച്ചുള്ള നാളുകൾ നളനും നിളയും കിളിപ്പാട്ടു കൊഞ്ചലും നീളത്തിൽ മൂളിപ്പഠിപ്പിച്ച ഭാഷ നീ. കേരളമെന്നൊരു കേളീധരിത്രിക്കു വെള്ളവും വളവുംവെളിച്ചവും നൽകി നീ ഭാഷകളുലകിലൊരായിരമെങ്കിലും വേഷങ്ങളെത്ര,ഘോഷങ്ങളെങ്കിലും ഉള്ളിലെന്നുമണയാതെ കത്തുന്ന മാതൃഭാഷയാമെന്റെ മലയാളമാണു നീ

ഭാവനാസൃഷ്ടികൾ

ഇന്നലെ ഞാനൊരു ഇരായായിരുന്നതും ഇന്ന് വേട്ടക്കാരനായതും നാളെ ആത്മകഥയെഴുതാനുള്ള ഭാവനാസൃഷ്ടികളായിരുന്നു. എന്റെ വാക്കുകൾ മസാല ചേർത്ത് മീഡിയാ പാനിൽ ഫ്രൈ ചെയ്തെടുത്ത് സായാഹ്നങ്ങളിൽ വിൽക്കപ്പെടുമെന്നും അറിയാമായിരുന്നു. തെരുവോരങ്ങളെ ചോരയിൽ മുക്കി പൂക്കളമെന്ന് പേരെഴുതി വെച്ചിരുന്നു. മാനം നഷ്ടപ്പെടാനില്ലാത്തവരുടെ നിശ്ശബ്ദത മഷിയാക്കി കാമക്കണ്ണുകൾ ചെത്തിക്കൂർപ്പിച്ച തൂലികത്തുമ്പുകൾ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ വർത്തമാനപ്പത്രത്തിന്റെ ചാരിത്ര്യം അപഹരിച്ചെടുത്തപ്പോഴും ഭാവനകൾ മൂടുപടത്തിന്റെ പിറകിൽ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.  

നെല്ലോലകൾ

കൊടുങ്കാറ്റടിച്ച് വൻ മരങ്ങൾ കടപുഴകി വീഴുമ്പോഴും മണ്ണിൽ പാദ മുറപ്പിച്ച് നാണം കുണുങ്ങി യാ യി തല ചെരിച്ച് ഇളകിയാടുന്ന ചില നെല്ലോ ല ക ളുണ്ട്. വയലേലകൾക്ക് നിറപ്പകിട്ടേകി കതിർ കുലകൾ

പ്രണയം പറയാതെ ബാക്കി വെച്ചത്

  ചുംബനമർപ്പിച്ച പാറ്റയുടെ കരിഞ്ഞ മാംസ ഗന്ധം മറഞ്ഞപ്പോഴും ഊറിച്ചിരിച്ചു കെടാതെ നിന്നു രണ്ടിറ്റ് മുതലക്കണ്ണീരൊഴുക്കി അടുത്ത പാറ്റകൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു മെഴുകുതിരികൾ. വലിച്ചടുപ്പിച്ച് ഗാഢാലിംഗനം ചെയ്ത ശേഷം അകലങ്ങളിലേക്കെറിയപ്പെട്ടപ്പോഴും അമ്പിനറിയില്ലായിരുന്നു 'ശിഷ്ടകാലം കരഞ്ഞു തീർക്കണമെന്ന്. അവനാഴിയിലെ അടുത്ത അസ്ത്രങ്ങളിൽ കണ്ണും നട്ടിരുന്നു വില്ലുകൾ. പുൽക്കൊടിയിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തപ്പോഴും മഞ്ഞുതുള്ളിക്കറിയില്ലായിരുന്നു അലിഞ്ഞില്ലാതാവുമെന്ന്. പുതിയ മഞ്ഞുതുള്ളികൾക്കൊപ്പം രാവുറങ്ങാൻ പുൽ ക്കൊടികൾ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അള്ളിപ്പിടിച്ചിരുന്നു മധുനുകർന്നപ്പോഴും മൂളിപ്പാട്ടു പാടി രസിപ്പിച്ച മധുപങ്ങൾ വയറുനിറച്ചുണ്ടു പുതിയ പൂക്കൾ തേടിപ്പറന്നു പോയി. തന്റേതു മാത്രമാണെന്നു കരുതി എല്ലാം കൊടുത്ത പൂക്കൾ നടവഴികളിൽ കരിഞ്ഞു വീണിരുന്നു.

രക്ത സാക്ഷികൾ

പേരിന്റെയക്ഷരക്കൂട്ടുകൾ ഒന്നിച്ചു ചോരയിൽ മുക്കിയെഴുതി വെച്ചു നേരിന്റെ വിത്തുകൾ ചേറിൽ പതിപ്പിച്ച് പോരിടങ്ങൾ തേടിപ്പറന്നു പോയോർ ഉള്ളിൽ തറച്ചുള്ളൊരാദർശ രക്ഷക്കായ് പ്രണയ പുഷ്പങ്ങളെ ചോരയായ് മാറ്റിയോർ കത്തിയാളുംനിലങ്ങളെ പ്രണയിച്ചു അഗ്നിയിൽ ഹോമിച്ചു വിടകൊണ്ടുപോയവർ നീണ്ടുപോകുന്നൊരു ജീവിതരേഖയെ പാതിയിൽ പൂർണ്ണ വിരാമം കുറിച്ചിട്ടു വിസ്മൃതി പൂകേണ്ടതാമാക്ഷരങ്ങളെ അനശ്വര ഗീതിയാൽ ജീവൻ കൊടുത്തവർ. രണ്ടായ് പിരിയുംവഴിത്തിരിവുകൾ നോക്കി പതിയാത്ത പാതയിൽപാദം പതിപ്പിച്ചു ഭയമെന്ന വാക്കിനെ മണ്ണിൽകുഴിച്ചിട്ടു രാത്രിയാമങ്ങൾക്കു കാവലിരുന്നവർ. കൊലക്കയറുകൾ കണ്ടു പുഞ്ചിരിച്ചും കൊടിക്കൂറകൾ കൊണ്ടു നെഞ്ചു വിരിച്ചും വെടിക്കോപ്പുകൾ കണ്ടു ഞെട്ടിത്തിരിക്കാതെ പടനിലങ്ങളിൽ പിന്തിരിഞ്ഞോടാതെ ഇടനെഞ്ചിനുള്ളിൽ കെടാതെയെരിയുന്ന അഗ്നിയാമാദർശ ദീപം തെളിച്ചവർ. മുന്നിലേക്കായി പതിപ്പിച്ച പാദങ്ങൾ പിൻവലിക്കാതെ പൊരുതാനുറച്ചവർ മാനവകുലത്തിന്റെ മോചനവുംതേടി മോഹന വാക്കുകൾ തല്ലിക്കൊഴിച്ചിട്ടു വർണ്ണശബളമാം...

തെരുവുനായ്ക്കൾ

സുഖമായുറക്കുമ്പോൾ ചെറ്റക്കുടിലുകൾ ബോംബിട്ടു തകർത്ത് സ്വപ്നങ്ങൾ തുണ്ടമാക്കപ്പെട്ട് തെരുവിൽ അലമുറയിട്ട് തണുത്തു വിറച്ച് രാത്രിയാമങ്ങൾ തള്ളിനീക്കുന്നു തെരുവുനായ്ക്കൾ. ഉയർത്തിക്കെട്ടിയ മതിലുകൾക്കരികിൾ നിസ്സഹായരായി കണ്ണീരൊഴുക്കുമ്പോൾ പടമെടുത്ത് പത്രത്തിൽ കൊടുക്കണം. പുഴ കടക്കവെ മണലിൽ തണുത്തുറഞ്ഞ് ഉറങ്ങിപ്പോയവന്റെ ഫോട്ടോ എടുത്ത് വിതരണം ചെയ്യണം. തണുത്തുറഞ്ഞ ഹിമക്കാറ്റ് മാംസം തുളച്ച് എല്ലു തെരയുമ്പോൾ തൊണ്ട പൊട്ടിയ നിലവിളികൾ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ വാതിലുകൾ കൊട്ടിയടക്കണം. കമ്പിളി പുതപ്പുകൾ കൊണ്ട് ചെവികൾ മൂടി ഉറങ്ങണം. എങ്കിലും ഓർക്കുക, ശവശരീരങ്ങൾ അഴുകി പുഴുത്തരിച്ച് മണക്കുമ്പോൾ അറേബ്യൻ അത്തറുകൾ തികയാതെ വരും. കാട്ടിൽ നിന്നും തെരുവിലിറക്കിയതിന്റെ കാരണങ്ങൾ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ പത്രക്കടലാസുകൾ മതിയാകാതെ വരും. ഉറക്കം കെടുക്കാനായി രാത്രികൾ കട്ടെടുക്കാൻ ശരീരം നഷ്ടപ്പെട്ട ആത്മാക്കൾ മതിലുകൾ കടന്നെത്തും. അന്ന് അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോകും "വാതിലുകൾ തുറക്കാമായിരുന്നു ".

തീർച്ചയായും വായിക്കുക