Home Authors Posts by സതീശൻ ഒ.പി

സതീശൻ ഒ.പി

16 POSTS 0 COMMENTS

രാജാവെഴുന്നള്ളുമ്പോൾ…

"രാജാവെഴുന്നള്ളുമ്പോൾ ജനം  തൊഴുതു നിൽക്കുകയും  പെരുമ്പറ മുഴങ്ങുകയും  ദേവകൾ പുഷ്പവൃഷ്ടി  നടത്തുകയും ചെയ്തു"  അയാൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി.  "രാജാവ് മോദിയാണ്  അയാൾ നഗ്നനാണ് " പുതിയ കുട്ടികൾ  വിളിച്ചു പറഞ്ഞു .

ജയിക്കുന്ന മൗനങ്ങൾ

അലസനായ ഞാൻ എന്നേക്കാൾ വിരസമായൊരു ദിനം മടുത്തു മടുത്തൊരു കവിതയെഴുതാനിരിക്കുന്നു. അധ്വാനിയായ ഒരാൾ രാജ്യത്തെ വിഭജിച്ച ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്. "മൗനം ശബ്‍ദത്തോടോ അധികാരം ബലഹീനതയോടോ ഏറ്റുമുട്ടിയാൽ ഭയം മാത്രം അവശേഷിക്കും " എന്നെഴുതി നിർത്തിയ ദുർബലനായ എന്റെ ദുർബലമായ കവിതയിലേക്ക് ഒരു കൂട്ടം കുട്ടികൾ കടന്നുവരുന്നു മൗനത്തിൽ തുടങ്ങി കരച്ചിലായി ചെറുത്തുനിൽപ്പായി സംഗീതമായി അത് നാടിനെ ചേർത്തു പിടിക്കുന്നു. ശരിക്കും അധികാരം തോറ്റുപോവുകയായിരുന്നു മൗനം ജയിക്കുകയായിരുന്നു.

സങ്കടങ്ങളെ വിവർത്തനം ചെയ്യുന്ന കുട്ടി .

    ഏതോ സന്ധ്യയിൽ ഒരാൾ പാർക്കിൽ മറന്നു വച്ചിട്ടുപോയ അയാളുടെ സങ്കടങ്ങൾ ഒരു കുട്ടിക്ക് കളിക്കാൻ കിട്ടി . കളിപ്പാട്ടങ്ങളെ ശെരിപ്പെടുത്തുന്ന ഓർമ്മയിൽ അവനത്തിനെ ഓരോ കഷണങ്ങളാക്കി . ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ഒരു കഷ്ണം പന്ത് പോലെ തട്ടി കളിച്ചു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "എന്നിട്ടും നീ എന്നെ" എന്നെ സങ്കടത്തെ മടിയിലിരുത്തി ഊഞ്ഞാലാട്ടി . പ്രണയനഷടങ്ങളെ വെള്ളത്തിൽ തത്തി തത്തി അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു. കുറ്റബോധങ്ങളെ അപ്പൂപ്പൻ താടിപോലെ പറത്തി വിട്ടു പറയാത്ത പോയ ഇഷ്ടങ്ങളെ പഞ്ഞി മുട്ടായി പോലെ മധുരിച്ചിറക്കി. സ്നേഹിക്കാത്ത പോയ നിമിഷങ്ങളെ കുഞ്ഞി ചിരി കൊണ്ട് മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു . തേങ്ങി കരച്ചിലുകളെ ഇനിയും കണ്ടെത്തിയിട്ടിലാത്ത അവനുമാത്രം അറിയാവുന്ന വാക്കുകളാൽ പൊട്ടിച്ചിരികളിലേക്കു മന്ത്രവാദപ്പെടുത്തി . അവസാനം ആത്മ വേദനയുടെ ഒരു കഷ്ണം മാത്രം ഒരു വെള്ളത്തിലും അലിഞ്ഞില്ല . ഒരു വെയിലിലും വാടിയില്ല . ഒരു...

വീണ്ടും നിറയൊഴിക്കുമ്പോൾ

  ഒരുറുംബിനെ പോലും നോവിച്ചിട്ടില്ല. ആയുധമെടുത്തൊരു യുദ്ധം പോലും ജയിച്ചിട്ടില്ല. കൂസാതെ കൂനി നടന്നു ഹൃദയത്തിലേക്കു സ്നേഹത്തിന്റെ വിത്തു പാകിയിരുന്നു . നിങ്ങളഴിച്ചുവിട്ട കലാപങ്ങളെ പിറകെ ചെന്നു മെരുക്കിയിരുന്നു. ഒരു ജനതയുടെ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കു ചർക്ക തിരിച്ചിരുന്നു. മണിമാളികയിൽനിന്നു തെരുവിലേക്കു പരക്കുന്ന കൊതിപ്പിക്കുന്ന മണമായിരുന്നില്ല അയാൾ തെരുവിലൊട്ടിയ ദരിദ്രരുടെ നിഴലായിരുന്നു അയാൾ . ഇത്രയും മതിയല്ലോ മൂന്നു വെടിയുണ്ടകൾ തേടിയെത്താൻ . പക്ഷെ അയാൾ മരിക്കുന്നില്ലെന്നുകണ്ട്‌ വീണ്ടും എത്രവട്ടം നിങ്ങൾ നിറയൊഴിച്ചു? എനിയെത്ര വട്ടം നിങ്ങൾ വെടിയുതിർക്കും? പക്ഷെ നിങ്ങളറിയുമോ അഹിംസയെ സ്നേഹത്തെ തോക്കുകൾ കൊണ്ട്‌ കൊല്ലാനാവില്ലെന്നു?

രഹസ്യം

അത്ര മേൽ ഗൂഢമായൊരു രഹസ്യം പറയാനുണ്ട്‌. ഞാൻ എഴുതുന്നതൊന്നും എന്റെയല്ല . അവ ഞാനുമല്ല. എത്ര തിരഞ്ഞാലും കണ്ടെത്താത്ത ചില മറവികളില്ലേ? തിരഞ്ഞു തിരഞ്ഞു മടുത്തു ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ കണ്ടെത്തുന്നവ. ജനൽ പടിയിൽ വച്ച താക്കോൽ, ടിവിക്കു തൊട്ടിരിക്കുന്ന റിമോട്ട്‌, കസേരയിൽ അഴിച്ചിട്ട അടിവസ്ത്രം അങ്ങനെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു പോകാവുന്നവ . അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒറ്റ വെട്ടുപോലെ നൈമിഷികമായവ . അതുപൊലെയാണിതും . ഇതിലെന്താണിത്ര രഹസ്യം എന്നല്ലേ? പറയാം കവിതയെഴുതുമ്പ്പോൾ എന്താണു മറന്നതെന്നു പോലും അറിയാതെയാണു ഞാൻ തിരയുന്നതെന്നു മാത്രം .

കുടിയൊഴിപ്പിക്കുമ്പോൾ

ചിലപ്പോൾ തോന്നും പൂക്കളെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും കുറിച്ചെഴുതി മടുത്തെന്നു. ആ മേഘങ്ങളെ കെട്ടഴിച്ചുവിട്ടേക്കൂ അനുസരണയില്ലാത്ത കുതിരകളാണവ . (ഒരു കവിതാലയത്തിലും കെട്ടാൻ കൊള്ളാത്തവ). നോവുകുഴിച്ചിട്ടതെല്ലാം പൂക്കളായി ചിരിക്കുന്ന കൃഷി നിർത്താൻ പറയൂ. എവിടെയും മുളക്കുന്ന തകരകളാണവ. (ഒരു കൂട്ടാനും കൊള്ളാത്തതു). പ്രണയത്തിന്റെയാ ഒറ്റ മരത്തെ വെട്ടി വിൽക്കാമെന്നും അതിൽ ചേക്കേറിയ കാറ്റിനേയും കിളികളേയും നാടുകടത്താമെന്നും ആലോചിക്കുന്നു . മഴയ്ക്കും മഞ്ഞിനും കയറിക്കിടക്കാൻ കൊടുത്ത വീട്‌ ഉടൻ കുടിയൊഴിപ്പിക്കണം . വളപ്പൊട്ടുകളെയും മയിൽപ്പീലികളേയും എതെങ്കിലും തലതെറിച്ച കുട്ടികൾക്കു ദാനം ചെയ്യാമെന്നും കവിതയിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടാമെന്നും വിചാരിക്കുന്നു . പക്ഷേ നിങ്ങളെനിക്കൊരുറപ്പുതരണം പേടിച്ചും കരഞ്ഞും ഉന്മാദപ്പെട്ടും വരുമ്പോൾ ഇതുപോലെ അടച്ചുറപ്പുള്ളൊരു വീട്‌.

ധാരണ

നക്ഷത്രങ്ങളും നിലാവും എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടെന്നു നാം ധരിക്കും. പക്ഷെ അവ ഉറങ്ങുമ്പോൾ മാത്രം പ്രകാശിക്കുന്ന മീനുകളല്ലെന്നു ആരറിഞ്ഞു .

മുറിവ് ഒരു മറ

പെട്ടന്നു പാതി ചാരിയ വാതിൽ ഒരു മുറിവിനെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു. നമ്മൾ അതിനിടയിൽ പോയൊളിക്കുന്നു. ആരൊ തേടി വരുമെന്നു , അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു സാറ്റ്‌ വിളിയിൽ തോൽപ്പിക്കപെടുമെന്നു, ഓർത്തോർത്തു നീ ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു. ഞാൻ ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു. നമ്മൾ ഉമ്മവെയ്ക്കുന്നു. മുറിയിലേക്കു തുറക്കുന്ന / അടക്കുന്ന മുറിവുകളാണു വാതിലുകൾ. അതെ മുറിവു ഒരു മറയാകുന്നു .

ദൈവം കവിതയെഴുതുമ്പോൾ

നടുരാത്രി അപ്പന്റെ വിരലിൽ തൂങ്ങി കുഞ്ഞി കാലടി തത്തി തത്തി ഒരു വാവ നടക്കാൻ പഠിക്കുന്നു . ആകാശവും നക്ഷത്രങ്ങളും കൂടെ തത്തുന്നു .ഇടക്കിടെ ഞാനിപ്പോ വീഴുവേ പിടിച്ചോണേ എന്നു വീഴാനായുന്നു . എട്ടടിവെച്ചു മുട്ടും കുത്തിവീഴുമ്പോൾ ആകാശവും നക്ഷത്രങ്ങളും ആരും കണ്ടില്ലെന്നമട്ടിൽ നോട്ടം മാറ്റുന്നു . മുട്ടുപൊട്ടിക്കാതെ മണ്ണു അച്ചോടാ വാവേ  എന്നൊരുമ്മ കൊടുക്കുന്നു . കുഞ്ഞു നടക്കാൻ പഠിക്കുന്നതു കണ്ടു ദൈവമൊരു കവിതയെഴുതുന്നു . അപ്പോൾ ഞാനാരണെന്നല്ലേ.? മണ്ണിൽ കാലടി കൊണ്ടു  കവിതയെഴുതുന്നയാ കുഞ്ഞാണു ഞാൻ വീഴുമ്പോൾ കൂടെ  വീഴുന്നയാ അപ്പനും .

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ ആ യുവാവിന്റെ മരണ കുറിപ്പിൽ താനൊരു മാവോയിസ്റ്റെന്നും ജീവിതം മടുത്തു അത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നുവെന്നും  രേഖപെടുത്തിയിരുന്നു. അതിലും ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ ആ പോലീസുകാരന്റെ തലയിണ മന്ത്രത്തിൽ കഴുത്തിൽ കുരുക്കിട്ടു കൊന്ന ഒരു യുവാവിനെ പ്രണയപൂർവ്വം പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. പത്രക്കാരുടെ ഭാഷ അത്ര ലളിതമല്ലാത്തതിനാൽ പല കഥകളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ വായനക്കാർ നിർബന്ധിതരായിരുന്നു . ഏതോ ഒരപസർപ്പക കഥ വായിച്ചപോലെ എന്നെ നോക്കുന്ന വായനക്കാരാ ഇതിലും ലളിതമായി പറയാൻ എനിക്കറിയില്ല. ദൈവമേ  മാവോയിസ്റ്റുകളിൽ നിന്നും പോലീസുകാരിൽ നിന്നും പത്രക്കാരിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ  കാത്തുകൊള്ളേണമേ.

തീർച്ചയായും വായിക്കുക