Home Authors Posts by ശരത്കുമാർ

ശരത്കുമാർ

ശരത്കുമാർ
29 POSTS 0 COMMENTS

തലമുകളിലെ ബ്ലേഡ്

തലപുകഞ്ഞിട്ടും ഉത്തരം കിട്ടാതെ വിയർത്തിരിക്കെതലവരയെ മുറിവാക്കി മാറ്റുന്നു മുകളിൽ തൂങ്ങിയ ബ്ലേഡ്. കടം കയറിയ മോഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളുംസ്വയം പണിതുയർത്തിയ സ്വകാര്യതയുടെമേൽക്കൂരയിൽ വലകൾ പണിയുമ്പോൾനിവർന്ന് നിന്ന് മരിക്കാനിഷ്ടപ്പെടുന്നത്അതിൻെറ വേദനയിൽ ഞരമ്പുകൾവിഷപാമ്പുകളാവുമെന്നോർത്ത്.

അറിയാതെ

നേർവഴി കാട്ടി നീളെ പരന്ന് ശീതളമായതു വരും പുഴമധ്യത്തിലെ പാറയിലിരുന്നാലും താഴ്വരയ്ക്കരികിലെ കുന്നിൻമുകളിൽ നിന്നാലും അറിയാതെയതു ഒഴുകിയെത്തും നഗ്ന നേത്രങ്ങൾക്കപ്പുറമായ്‌ മറവികൾക്കു പിറകിലുമായ് അറിയാതെ തഴുകി തലോടി കരളിൻെറ മണിനാദമുണർത്തി സ്വപ്‌നങ്ങൾ പച്ചപ്പണിയിക്കും. ഉയരങ്ങൾ കുന്നുകളോടുപമ ചെയ്ത ഭാവനയുണർന്നതങ്ങനെ കാളിദാസൻെറ വർണ്ണനയും കവിമനോഹാരിതയും  അതിലുദ്ധരിച്ചു. സന്ധ്യയുടെ വീഞ്ഞും പ്രഭാത തീർത്ഥവും ദിവ്യതയായതിൽ നിറയാം അറിയാതെ തമ്മിൽ രമിച്ചു പോകുംപോലെ അതിലെല്ലാം ധ്യാനനിരതമാകുന്നു

ഒലിവർ

  അനാഥനാണവൻ എവിടെയും . വിശന്നും കരഞ്ഞും ചുമടായിരിക്കുന്ന ആശയുടെ ആമാശയമാണ് അവൻറെ ജീവന് പ്രേരണ. റൊട്ടിയും വേവിച്ചു പഴകിയ   മാംസവും ഭക്ഷിക്കെ കല്ലുറപ്പും ഉപ്പും പുളിപ്പും വേർതിരിക്കാതെയാണവ രുചിച്ചത്. മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധങ്ങളൊന്നും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല രുചിയില്ലാതെയെന്തും രുചിച്ചവന് ശീലം. മുഷിഞ്ഞദിനങ്ങളിൽ വിധിയുടെ വിഘ്‌നങ്ങൾ പാറകളായി കിടപ്പാണ് മുന്നിൽ, നിറങ്ങൾകെട്ട ഓർമകളായി പിന്നിലെ ഇടങ്ങൾ. കളങ്കമില്ലാത്ത മനസിൻറെ വജ്ര ചെപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് അപരിചിതമായ വഴികളിലേക്ക് കൊള്ളക്കാരാൽ കവർന്നെടുക്കപ്പെടുമോ എന്ന് പിന്നിലേക്ക് മുഖം തിരിക്കാതെ കണ്ണാടിനോക്കി ദിവസവും സ്വയം ചോദിക്കുമവൻ. അലിവിൻറെ വേദവാക്യങ്ങൾ വിരുന്നാകുന്നത് വരെ എവിടെയുമവൻ അലയും തെരുവിലും വിജനമായ വഴികളിലും ഒടുവിൽ ഹോട്ടലിലെ വേവുന്ന അടുക്കളയിലോ നരവീണ ചുമരിനു മുകളിലോ അവൻ...

കുടതുന്നുന്ന പയ്യൻ

  പരിമിതൻ ഞാൻ തരുണൻ കുടതുന്നി വിശപ്പിനെമാറ്റുന്നു വഴിവക്കിൽ മതിലിനു ചുവടെ തണലും കൂട്ടും കുടതന്നെ മഴയിലും വെയിലിലും ഒരുപോലെ കുടയുടെ കീഴിൽ പകലുകൾ പോക്കുന്നു റോഡിലെ യന്ത്രതിരക്കിൻറെ ബ്ലോക്കായ് ആശകൾ വഴിമുട്ടി നിൽക്കുന്നു വെയിലിൻറെ ചൂടിലെ ദാഹവും മഞ്ഞുകാലത്തിൻറെ കുളിർ വിചാരങ്ങളും ചേതനായയെന്നെ  സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നു പാതിയിലുപേക്ഷിച്ചു പള്ളിക്കൂടം അറിവായുള്ളതു മുത്തശ്ശിപഴങ്കഥ പരിചയമുള്ളവർ ഇതുവഴിപോകുമ്പോൾ എൻറെ പരിമിതിയോർത്ത് കളിവാക്കുപറയും പരിമിതനായ ഞാൻ ദ്വേഷിച്ചുപോയാൽ സഹതപിക്കേണ്ടവർ വെറുക്കുമല്ലോ ? പകലണയുംനേരം പലരും സ്വപ്നത്തിൻ കൊട്ടാരം പണിയവേ ഞാനെൻറെ കുടിലിലേക്കുമടങ്ങും മങ്ങിയവെട്ടത്തിൽ ഞാൻ വിതുമ്പും പരിമളമില്ലാത്തയി ജന്മത്തെയോർത്ത്

പറവകൾ പറയുന്നത്

    ഓരോദിനങ്ങളിലും പുതുവെളിച്ചം കാണുമ്പോൾ പറവകൾ പറയുന്നതിങ്ങനെ ഇനി നാം പർവ്വതമുനമ്പുകൾ തേടാം തെളിഞ്ഞൊരാകാശം നമുക്കുണ്ട് ഇരുളിനെയല്ലാതെ ചിറകുകളുണ്ടെങ്കിൽ ഭയക്കേണ്ട മറ്റൊന്നിനെയും ഇരയിലും സഞ്ചാരപരിധിയിലും വിഭിന്നർ നാമെല്ലാം മതിലുകളില്ല അതിരുകളില്ല നമുക്കൊരുപോലെ ആകാശം പുതുമകൾ തേടി പറക്കുമ്പോൾ ഓർക്കാം മുറിവേറ്റ ചിറകുള്ള സോദരരെ പോകാം എവിടെയും നേരമായ് പുതുമകൾ തേടാം നാമെല്ലാം സ്വതന്ത്രർ

വിറകൊള്ളിക്കുന്ന വേനൽ

      വേനലിനു നല്ലചൂട് പനിയുടെ ചൂട് വിറകൊണ്ടു വിതുമ്പുന്നു നാട് നാവിൻ തുമ്പിൽ എങ്ങുനിന്നും മൃത്യുവിൻ ദൂതായ് വീഴുന്നൊരു വാക്ക് വിറയോടെ ഓർമ്മിക്കുമാ പേര് കൊറോണ കാലനെ കാണും പോലെ അതോർക്കവേ കതകുകൾക്കു പിന്നിൽ പഴുതുതുറക്കാൻ വെമ്പുന്നു ജീവിതങ്ങൾ. ഇടക്കിടെ മാത്രം അടുപ്പുകൾ പുകച്ചു നരകമായ് തീർന്ന കുടിലുകൾ ജീവനെയോർത്ത് പട്ടിണിപോലും മറക്കുന്നു. ജീവിതത്തിൻെ ഉപ്പും ശർക്കരയുമില്ലാതെ പാതിവേവിച്ച സ്വപ്‌നങ്ങൾ ചിലർ വാങ്ങിവയ്ക്കുന്നു ദിനപത്രങ്ങളിൽ നിറയുന്ന ഭൂപട വാർത്തകളിൽ പാലായനങ്ങളും പാളയങ്ങളുമില്ല ഇനിവരും നാളുകളിൽ ജീവനും ജീവിതവും ഏകാന്തമായ് ഗർഭപാത്രത്തിലെന്നപോലെ ചുമക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം മരണപക്ഷികളുടെ മുരൾച്ചകൾക്കും വെടിയൊച്ചകൾക്കും ഉപരിയായ് നിശബ്ദമായ വിതുമ്പലിൻ മരവിപ്പാണെവിടെയും യുദ്ധത്തിനും ആഗോളതാപനത്തിനു മപ്പുറം അതിരുകളില്ലാതെ ഒന്നാകെ ഇറുത്തെടുക്കാൻ മാത്രം അദൃശ്യമതിൻ കരങ്ങൾ പൊരുതാനാവാതെ വിറയ്ക്കുന്നു ലോകം.

മുരളുന്ന കാറ്റ്

ഷെല്ലിയുടെ മൃത സഞ്ജീവനിയുടെ കാറ്റെവിടെ ? ജീവനുള്ള ഹൃദയത്തിൻ ജീവിതം നിലയ്ക്കുമ്പോൾ ചുണ്ടിനു ചൂടാനൊരു ജീവരാഗമതിലുണ്ട്. നാവുകളുറങ്ങവേ വാക്കിൻ മുനയുള്ള പൂവമ്പുകൾ ഉണർത്തുവാൻ ജീവനുള്ളൊരു ഹൃദയമിന്നുമതിൽ ഒളിമങ്ങിയുണ്ട്. നിത്യജ്ഞാനത്തിൻ മണിനാദംപോലെ മുരളുമാ കാറ്റിനെയറിഞ്ഞാൽ ഉച്ചത്തിൽ കലപിലകൊണ്ട് അകന്നതെന്തും തരളമായിത്തീർനൊന്നുചേരുന്നു കരിയിലകൾക്കുള്ള മറുപടിപോലെ മൃതസഞ്ജീവനിയുടെ ഗീതമതിനുണ്ട്.  

തീമഴ

  കത്തുന്ന നേതൃ പ്രതീകത്തിൻ കോലം ഉയരത്തിൽ നിന്നുരുകി തീ തുള്ളികൾ വീഴ്‌ത്തെ ആൾമറയിൽ വച്ചൊരുവൻ ആരുടെയോ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു ''നമ്മൾ കളിക്കുന്നത് തീമഴയിലാണ്,, ആർപ്പു വിളികൾക്കിടയിൽ ദ്വേഷിച്ചു കേട്ടയാൾ മുദ്രാവാക്യ മൊഴിച്ചു ചൂടൻ മറുപടി പറയാതെ വിശ്രമിക്കാൻ സമത്വ വാക്യങ്ങൾ കോറിയ കടത്തിണ്ണയിൽ പോയിരുന്നു ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി നേതൃത്വത്തിൻ തത്വങ്ങൾ. ഒപ്പം ചാക്കുപോലെ തൂക്കിയ മുസോളിനിയുടെ ജഡത്തെ ഓർത്തു ഹിറ്റ്ലർചുണ്ടനെലിയെ ഉദ്ധരിച്ച പ്രത്യയശാസ്ത്രമോ അന്നേരം കാർന്നുനോവിച്ചു പൂന്തോട്ടങ്ങൾക്കും കാടുകൾക്കും കൃഷിയിടങ്ങൾക്കുമിടയിലെ അതിരുകൾ ഇണചേരാനുള്ള വംശപരമ്പരയിലെ വലിപ്പച്ചെറുപ്പങ്ങൾ , സമത്വമോ മിഥ്യ അടുക്കും തോറും ചൂടേറി വരുന്ന തീകൊണ്ടെഴുതിയ വാക്ക് , ഒരേ വർഗ്ഗത്തിലെ ചേരിതിരിവുകൾ സത്യമെന്നുറക്കെപ്പറഞ്ഞ കത്തുന്നകോലത്തിനുടമയുടെ തീനാവുതന്നെ അപ്രിയ സത്യം അധസ്ഥിതി പരിമിതർക്കുള്ള പ്രകൃതിയുടെ സൃഷ്ടടി താനോ ഭരണത്താൽ മുഷിഞ്ഞവർ - ക്കിടയിൽനിന്നും മാറിനിന്ന മുഷിഞ്ഞ ഉടുപ്പിട്ടൊരാൾ സ്വയംബോധങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ജനസഞ്ചയത്തിനുമുകളിൽ കത്തുന്ന കോലത്തെ അറിവുപകർന്നവനുടെ പന്തമെന്നയാൾ വിശ്വസിച്ചു വാക്കുകൾപോലെ അതിൽനിന്നും പെയ്യുന്നു തീമഴ

മായ്ക്കുവോളം തെളിയുമത്

മായ്ക്കുവോളം തെളിയുന്നു പിന്നെയോ മഴവില്ലുപോലെ നിറമുള്ളതായ് വിടരും മായ്ക്കുവോളം മറവിയിൽ മായാതെ ഓർമയെ ഓർമിപ്പിക്കുമാ രൂപിണി വരകൾ ചേർക്കും കൂർത്ത മുനകളാൽ അലങ്കാരമില്ല ദുഖസൂചകമായ കറുപ്പിൻ മധ്യത്തിൽ ചായം പതിപ്പിച്ചു വച്ച കോണുകളൊഴിഞ്ഞ സ്ലേറ്റിൽ മായ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ തലോടവെ തെളിയുന്നുവാ ചിത്രം

താഴെ പാതാളം

താഴാൻ വയ്യ താഴെ പാതാളം തരളമാണീ മണ്ണ് കഠിനമീ പാദങ്ങൾ താഴുംതോറും മുറിവുകൾ മൂടപ്പെടുന്നു സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഒപ്പം ജീവനും ശേഷിപ്പായ് നാമമില്ലാത്തൊരു ശൂന്യത താഴുമ്പോൾ പാതാളം വീണ്ടും പിളരുമ്പോൾ വിട്ടകലുന്നു ഉയരങ്ങളിലൂടൊഴുകുന്ന മരീചിക താഴാൻ വയ്യ താഴെ പാതാളം

തീർച്ചയായും വായിക്കുക