Home Authors Posts by ശരത്കുമാർ

ശരത്കുമാർ

12 POSTS 0 COMMENTS

ഹൈക്കു കവിതകൾ

    കരിമ്പൂച്ച കറുപ്പ് നിറമായതുകൊണ്ട് ഇരുട്ടിൽ പമ്മിനടക്കാനാണെനിക്കിഷ്ടം പൂമ്പാറ്റ പരുന്തിനെ പുകഴ്ത്തുന്നത് ഉയരത്തിൽ പറക്കുന്നതുകൊണ്ടാണെങ്കിൽ പൂമ്പാറ്റയെവർണിക്കുന്നത് അഴകുള്ള ചിറകുകളുള്ളതു കൊണ്ടാണ് കടലാസുവഞ്ചി എങ്ങനെ ഒഴുകിയാലും തടയേണ്ടിടത്തുചെന്നേ തടയൂ

പൊത്തിന്നിരുട്ടിലെ മൂങ്ങ

പൊത്തിനിരുട്ടിലിരുന്നൊരു മൂങ്ങ പകലിനെ രാത്രിയാക്കുന്നു ഏകനായ് പകലിൻ പാട്ടുകൾ കേട്ടവൻ കൂട്ടിനായരെയോ കാക്കുന്നു മൂങ്ങയാമവനെ എല്ലാവരും കൂമനെന്നുപേർ വിളിച്ചു രാത്രിയിലവനുടെ മൂളൽകേട്ട് കുഞ്ഞുങ്ങൾ പേടിച്ചുപോകും പകലിൽപ്പറക്കുവാൻ മോഹമുണ്ട് കൺകൾക്കു പകലറിയാത്തതു നേര് രാത്രിയിലവനുനൽ കാഴ്ച്ചയുണ്ട് അതുപകലിനോളം തെളിച്ചം പകലിനെക്കാണാൻകഴിയില്ല മൂങ്ങയ്ക്കു പൊത്തിനിരുട്ടാണഭയം

നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കുമ്പോൾ

ചിതറിയ മേഘങ്ങളിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ തമ്മിൽ അകലത്തിലാണെന്നാലും നോക്കുമ്പോൾ തെളിയുന്നു അവതമ്മിലൊരടുപ്പം രശ്മികൾകൊണ്ടവ ഒരുമിച്ച് നേർത്തവെളിച്ചത്തിൻ സങ്കൽപ്പ - ഗോപുരം പണിയുമ്പോഴും ഇടയിൽ അറിയപ്പെടാതെയാണകലം മിണ്ടാതെയവ തമ്മിൽ മിണ്ടിനിൽക്കെ ഉടയാത്ത മൗനമാണെന്തോ തമ്മിൽ തൊടാതെ തട്ടാതെ അവ തമ്മിലായ് വീണ്ടും നക്ഷത്രങ്ങളാകുന്നു

രണ്ട് കവിതകൾ

1. പ്രഭാതം മങ്ങിയ പ്രഭാതത്തിലറിഞ്ഞു ജീവ തന്മാത്രയിലേക്കൊരു പ്രകാശകണം വീണാലെ ജീവിതത്തിൻ ഭ്രൂണം വളരുകയുള്ളുവെന്ന് 2. മഴപറഞ്ഞത്‌ പേമാരി അടങ്ങിയപ്പോൾ കനമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ മഴ പതുക്കെ പറഞ്ഞു നോവിൻ ലോലഭാവമാണെല്ലാം ഉണർത്തുന്നതെന്ന്‌

പൂരകങ്ങൾ

    സുന്ദരമായ കാഴ്ചകൾ കാണാതെ കണ്ണുകൾക്ക് സൗന്ദര്യ ഭാവമുണ്ടാവുകയില്ല കവർന്നെടുക്കപെടാത്ത ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നില്ല ജീവിതം തനിയെ തളിർക്കുന്ന ഒന്നല്ല സ്വപ്‌നങ്ങൾ സ്വാർത്ഥം മറ്റാരുടേതുമല്ലെന്നതു യാഥാർഥ്യം തണലൊ പ്രതീക്ഷയുടെ ജലമൊ ഇല്ലാതെയവ വളരുകയില്ല തമ്മിൽപൊരുത്തപ്പെടുന്നവയ്ക്കെല്ലാം അന്യോന്യം വ്യതിയാനങ്ങളുണ്ട് ദൃഷ്ടികൾക്കനുസൃതമായവ വീണ്ടും വൈവിധ്യമേകുന്നു നേർമയോടെനോക്കുമ്പോൾ എന്തിനും സൗന്ദര്യമുണ്ട് വെറുപ്പോടെകാണുമ്പോൾ സുന്ദരമായതിലും വൈരൂപ്യമറിയുന്നു കണ്ണുകൾക്കിഷ്ടം സുന്ദരമായതിനോട് ഹൃദയമാശിക്കുന്നത് ഹൃദയമുള്ള മറ്റൊന്നിനെ എന്തെന്നാലവ സ്വപ്നങ്ങളെ താലോലിക്കുന്നതു കൊണ്ടാകും

സ്വപ്ന ശലഭം

സ്വപ്നത്തിൻ വർണങ്ങളേന്തി വരും ആ ശലഭത്തെ ആദ്യം കൈകളിലൊതുക്കണം മയങ്ങാൻ നേരത്ത് ജനാലയ്ക്കരികിലായ് അലസമായ് വയ്ക്കണം ഉണരുമ്പോൾ അതൊരു ശകുനമാകണം സ്വപ്നങ്ങൾ നേരായിവരുവാൻ ചിറകുകൾ തട്ടിയുണർത്തുന്ന വിശറികളാകണം കൈകളെക്കാൾ ചെറുതെങ്കിലും ആദ്യം കൈകളിലൊതുക്കണം ശീർഷത്തെക്കാൾ എത്രയോ മുകളിലാണ് അതിൻ ചിറകുകൾ രമിക്കുന്നത് കൈകളേക്കാൾ ചെറുതെങ്കിലും ഹൃദയത്തേക്കാൾ വലുതാണ് ആ ശലഭം

വിരഹം

ഇണയായിരുന്ന കുയിൽ പാടിയകന്ന് അവളുടെ പാട്ടും മാഞ്ഞുപോയ് വൃക്ഷത്തിൽ തനിച്ചായിരിക്കെ ദിനങ്ങളിൽവീണിലകളെല്ലാമൊഴിഞ്ഞു കണികാണാൻ ശിഖരങ്ങളിൽ എന്നിട്ടും നിറയെ പൂക്കൾ വേനലേറിവന്ന് അവയുടെ ചിരിവാടി ഒടുവിലൊരു മണം കരിഞ്ഞവയ്ക്കുള്ളിലെ കനികളെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം

താളമായ് പെയ്ത മഴ

മുഴുകിയ ധ്യാനത്തിനിടയിൽ പെയ്തൊരു മഴ നിശബ്‌ദമായിരുന്ന മുറിയിലേക്ക് താളം പകർന്നു വെളിയിലാണവളുടെ നൃത്തമെങ്കിലും ചുടുഹൃദയത്തെ വീണ്ടുമുണർത്തി തണുപ്പെഴും മൊഴികളേകി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചും കളിയാക്കിയും കവിതയായും വിളിച്ചു മുഴുകിയ ധ്യാനത്തിൽ നിന്നും ഉണരാതിരിക്കെ മഴയൊരു പേമാരിയായ് തീർന്ന് ശകാരിച്ചടങ്ങും വരെ നനവേൽപ്പിക്കുന്ന തുള്ളികൾ വെടിയുണ്ടകളാകുന്നതിൽ നിന്നും മേൽക്കൂര കാത്തു കണ്ണുകൾ തുറന്ന് നനഞ്ഞ മണ്ണിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മഴയോടൊരടുപ്പം ധ്യാനത്തിനൊരു താളമാണ് മഴ

ചിന്തിക്കുന്ന തലയോട്

ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു ഞരമ്പുകൾക്കു താപമേറ്റു- ലാവയായുരുകിവാർന്നു മാംസം കരളിനൊപ്പം വെന്തു തരളവികാരങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ തിളച്ചുകരിഞ്ഞു വാക്കുകൾ കുമിളകൾ പൊട്ടി രക്തം മരിച്ചു അസ്ഥികൾ കത്തി തലയോട് ബാക്കിയായ്‌ ചിന്തിച്ചു പുകയുന്നു.

അവൾ

മഞ്ഞുതിർന്ന വഴിയിലൂടെയിന്നവൾ നടന്നടുക്കുന്നു. പൊഴിഞ്ഞു വീണ ഇലകൾ ചവിട്ടി അവൾ വരുന്തോറും ഇരമ്പിവീശുന്ന കാറ്റ് മൊഴികളായ് തീരുന്നു . പാതിമയക്കം വിട്ടുമാറാതെ സൂര്യൻ അവൾ പകലിൻെറ ഉദയത്തിനൊത്ത അഴകുള്ളവൾ, വഴിയോരത്തെ പൂക്കളിറുത്തെടുക്കാൻ കൗമാരമിനിയും ബാക്കിയുണ്ട് നേരം മഞ്ഞുതുടയ്ക്കുകയാണ് കാറ്റുനിലച്ച് തുറക്കേണം ചുണ്ടുകൾ പൂവേന്തിയ ചില്ലകൾ പലതുമവൾ തൊട്ടു ചിലതെല്ലാം പൊള്ളയായിരുന്നു പൂക്കൾ തീരും മുൻപേ അകാലത്തിലുണങ്ങിയവ പ്രകൃതിയുടെമായകളിതെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം മുന്നിലൊരു യൗവ്വനം കൊതിച്ച് കാട്ടുവഴികൾ പിന്നിട്ട് ജീവിതത്തിൻെറ കറപുരണ്ടിട്ടും നിറം മങ്ങാത്ത ഹസ്തങ്ങൾ തേടി മുൻപെന്നോ മഴയെന്നോർത്ത് അവൾ വരുമ്പോൾ വഴിയിൽ പ്രായമാകാത്ത ഇലകൾ കാറ്റിലടർന്ന ചില്ലകൾ രാത്രിയിൽ വീണുചിതറിയ പൂവിതളുകൾ അവൾക്കു പൊലിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളായിരിക്കണം പുലരിചാർത്തിയ മഞ്ഞിലറിയുന്നു അവളുടെ സൗന്ദര്യം പ്രഭാതത്തിലെ നനവുള്ള കാഴ്ചകൾക്കൊപ്പം നേരുകയാണവൾ കാത്തുനിൽപ്പ്

തീർച്ചയായും വായിക്കുക