Home Authors Posts by നന്ദിനി.ബി.നായർ

നന്ദിനി.ബി.നായർ

നന്ദിനി.ബി.നായർ
4 POSTS 0 COMMENTS
ശശിധരൻ പിള്ള ,ബിന്ദുകുമാരി ദമ്പതികളുടെ ഏകമകളായി 22.09.2001 സെപ്റ്റംബറിൽ  ജനനം. പത്തനംതിട്ടയിലെ അടൂർ ആണ് സ്വദേശം. പന്തളം എൻ. എസ്.എസ് കോളേജിൽ ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിൽ ബിരുദം ചെയ്യുന്നു.നിലവിൽ *നന്ദിനിയുടെ കവിതകൾ* എന്ന പേരിൽ  ജർമൻ പുസ്തക പ്രസാധകരുടെയും അക്ഷരം മാസികയുടെയും സഹകരണത്തോടെ ഒരു ഡിജിറ്റൽ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഓൺലൈൻ മാധ്യമങ്ങളിലും, മാസികകളിലും സപ്പ്ളിമെന്റുകളിലും എഴുത്തുകൾ പ്രസിദ്ധികരിക്കാറുണ്ട്. യുവ എഴുത്തുകാരി, കവയത്രി എന്നീ നിലകളിൽ തപസ്യ കലാസാഹിത്യവേദിയിൽ നിന്നും ,മറ്റനവധി വേദികളിൽ നിന്നും പുരസ്‌ക്കാരങ്ങൾ,അനുമോദനങ്ങൾ,അവാർഡുകൾ എന്നിവ ലഭിച്ചു.

അമ്മ ദിനം

ദൈവത്തിൻ പുതുനാമ്പുകളെ എരിയുന്ന വേദനയാൽ മഹത്വം തുളുമ്പുമൊരീ അനുഭൂതിയാൽ പിറവികൊള്ളിചൊരീ മാതൃഹൃദയം..... താതൻതൻ വിളയാട്ടങ്ങളെ അൻപോട്ചേർക്കുമീ അമ്മതൻ ചേഷ്ടകൾ കുരുന്നിൻ ചെറുപുഞ്ചിരിയെ മാറോട്ചേർത്തൊരാ മാന്ത്രിക വിരലുകൾ.... എരിയുന്ന തീയിൽ പടരുന്ന- ധൂമത്തിൽ രുചിയുടെ കൂട്ടുകൾ നനവാർന്ന വിയർപ്പുതുള്ളികളാൽ പാകം ചെയ്യുന്നവൾ അമ്മ.. ഉരുകുന്ന നെഞ്ചകത്തെ ഉമി- ത്തീയിലുരുക്കി , ഒഴുകുന്ന നീർപ്പുഴകളെ തൂമന്ദഹാസത്താൽ മറച്ചു പിടിച്ചു, കറപിടിക്കുന്ന ജീവിതവഴിത്താരയെ പൂക്കാലത്തിൻ പൂത്തിരിനാമ്പുകളാക്കി മറ്റുന്നവൾ... അമ്മ

കാലം കാമമയം

കരളാകെ കറുപ്പാണ്.... കനവാകെ കാമമാണ്... കാമത്തുള്ളികൾ ചിതറിക്കാൻ- കുരുന്ന് തടസ്സമെന്നത്രേ... കിട്ടിയൊടുവിലൊരു മാർഗ്ഗം, കൊല്ലാമവനെ കാലനെപോലെ കൊല്ലാമവനെ അമ്മതൻ കരുത്തോടെ കൊല്ലാമവനെ കരുത്താർന്നമനമോടെ കൊല്ലാമവനെ കാമത്തിനായി.... കുരുന്നിൽ ചുടുരക്തം ഒഴുകിയിറങ്ങി കടലിൽ.... കടലമ്മപോലും കണ്ണീരൊഴുക്കിയവനായി..... കരിമ്പാറകൾ സ്വയം ശപിച്ചു, അവനായി- കുഴിമാടമൊരുക്കിയതിന്.... കാമദാഹിയാമവളുടെ- കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി..... കണ്ണുനീർ കൊഴിഞ്ഞില്ല.. കരച്ചിലുകൾ ഉയർന്നില്ല... കാമതുള്ളികൾ ചിതറിക്കാൻ ഇനിയാരും തടസ്സമില്ലത്രേ..... കാമത്താൽ വിശപ്പകറ്റാൻ കാമത്തുള്ളികൾ ഇറ്റിക്കാൻ കാമവെറികൾ ഇനിയും നടനമാടും കാമവെറിയുടെ രക്തസാക്ഷിയാകാൻ കുരുന്നുകളിനിയും പിറവികൊള്ളും...

ഒരച്ഛൻഹൃദയം

കുഞ്ഞിക്കാലടി ഓരടിവെച്ചവനെൻ പിന്നാലെ തപ്പിതടഞ്ഞൊന്നുവന്നപ്പോഴെൻ പൈതലിൻ നനുത്തചുണ്ടുകളിൽ മുഴങ്ങി അച്ഛായെന്ന മുറവിളികൾ... ഓരോ അടിയും നീങ്ങുമ്പോഴുമെൻ- ഹൃദയം പിടയ്ക്കുവാൻ തുടങ്ങി... എന്നിൽ നിന്നുമവൻ അകലുന്നതോർത്ത്.... ഹൃദയം വിതുമ്പിതുടങ്ങി.... മങ്ങിയ കാഴ്ച്ചകൾ സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുനീർ കണങ്ങളുമെത്തിയിരുന്നു.... അവരും കാണട്ടെ എൻ കുരുന്നിനെ.... കണ്ണുനീർതുള്ളികളും കാത്തിരുന്നതാവാം  അവനെയൊന്നു കാണുവാൻ...... എൻ കൈകളും കൊതിച്ചിരുന്നതാവാം  അവനെയൊന്ന് കെട്ടിപുണരാൻ...... എൻ ചുണ്ടുകൾ മോഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം അവനെയൊന്ന് ചുംബിച്ചീടാൻ........ എൻ കാതുകൾ കാതോർത്തിട്ടുണ്ടാവാം അവന്റെ ഹൃദയതാളം കേൾക്കുവാൻ........ കൊതിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ പറ്റുമോ.... അവൻ, എന്റെ ജീവന്റെ അവശേഷിപ്പല്ലേ..... ഇരുളിൽ തപ്പിതടയുന്നൊരെൻ അച്ഛൻഹൃദയം.......... ഒരു വസന്തകാലത്തിൽ ഞാനെൻ  വിരലാൽ തൊടുക്കുറിചാർത്തി സീമന്തിനിയാക്കിയവൾ...... ഇന്നെൻ മന്ത്രത്തിൻ ബീജാങ്കുരത്തെ എന്നിൽ നിന്നും അറത്തുമാറ്റുമ്പോൾ ഓർമ്മകൾതൻ ഇരുണ്ട കൈവഴികളിലേക്ക്  ഞാനെന്ന താതൻ പതറിവീഴുന്നു...... നിശബ്ദതസ്വപ്നങ്ങൾപോലും എന്നിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു... രാവുകളിലെ സ്വപ്നങ്ങളായി അവനിന്ന്...

ഷെഹ്‌ല ഇപ്പോൾ സുരക്ഷിതയാണ്, (ഇനി അവളെ ഒരു പാമ്പും കൊത്താൻ മുതിരില്ല.)

  "ടീച്ചറമ്മേ ദേ എന്റെ കാലിൽ രണ്ട് കുത്ത് ആ കുത്തീന് ചോരേം വരണുണ്ട്" "ഓഹ്!! അത് വല്ല ആണീം കൊണ്ടതാകും കൊച്ചേ .." "അല്ല ടീച്ചറമ്മേ പാമ്പാ... ആ പൊത്തീന് കൊത്തീതാ.." "നിന്നു പിറുപിറുക്കാതെ ക്ലാസ്സില് പോണൊണ്ടോ നീയ്" ________________________________ അംമ്പോറ്റി, ഞാൻ കൊറേ തവണ പറഞ്ഞതാ.. ആരും എന്നെ കേക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.... ന്റെ ചങ്ങായിമാരും പറഞ്ഞതാ.... ന്റെ കാലെല്ലാം നീല നെറമായാർന്ന്.... എന്നിട്ടും അവര് എന്നെ നോക്കിയില്ല..... അംമ്പോറ്റി, നിന്നെ കാണിച്ചുതന്ന ടീച്ചറമ്മേനെ വേണം ആദ്യം തൊഴാൻ എന്നാണല്ലോ അപ്പനും അമ്മേം പറഞ്ഞത്...... പിന്നെന്തിനാ എന്തിനാ... ടീച്ചറമ്മ എന്നെ ആസ്പത്രിയിൽ കൊണ്ടോവാൻ കൂട്ടാക്കാതെ നിന്റെ അടുത്തേക്ക് എന്നെ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞുവിട്ടെ....? സ്നേഹം കൊണ്ടാവും അല്ലേ.... ആഹ്....സ്നേഹം കൊണ്ട് തന്നെയാ..... അമ്പോറ്റിനെ കാണാൻ പറ്റണത് ഭാഗ്യം ഉള്ളോണ്ടല്ലെ.... ആ ഭാഗ്യം...

തീർച്ചയായും വായിക്കുക