Home Authors Posts by മഠത്തിൽ രാജേന്ദ്രൻ നായർ

മഠത്തിൽ രാജേന്ദ്രൻ നായർ

മഠത്തിൽ രാജേന്ദ്രൻ നായർ
49 POSTS 9 COMMENTS
ജീവിതത്തില്‍ വളരെ വൈകിയാണ് എഴുതിത്തുടങ്ങിയത്. അറുപതിന് ശേഷം. ആംഗലത്തില്‍ കുറെ കവിതകള്‍ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവ മിക്കതും ഈ ലിങ്കില്‍ കാണാം: http://www.poemhunter.com/madathil-rajendran-nair/poems/?a=a&search=&l=2&y=0 വേദാന്തത്തിലും ജ്യോതിഷത്തിലും താല്‍പര്യം. ചില വേദാന്തലേഖനങ്ങള്‍ വെബ്ബില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പാലക്കാടനായ ഞാന്‍ മിക്കവാറും കൊയമ്പത്തൂരിലാണ് താമസം. 36 വര്‍ഷം കുവൈറ്റില്‍ പ്രവാസിയായിരുന്നു. E-Mail: madathil@gmail.com

പുതിയ മഹാഭാരതം

      പുലർച്ചയിൽ, സരസ്വതീയാമാഗ്രത്തിൽ ഞാനിരുന്നു, ഒരാലിൻ ചുവട്ടിൽ കളരവം പാടി ഒരുപാട് പാഴിലകൾ പതിച്ചു മുരണ്ടുമയങ്ങും ക്ഷേത്രാങ്കണത്തിൽ സുവർണമഞ്ഞയിലകളുടെ വർഷം മഞ്ഞപ്പൂവിലകളുടെ പൂമാരി അവിടെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു ആരോ നടതള്ളിയരോമനക്കുട്ടൻ നെറ്റിയിൽ വെള്ളപ്പൊട്ടുതൊട്ടൊരു കറുപ്പൻ, മുനിസ്വാമി, സമാധിയിലമരും മഹാനന്ദി പാറിപ്പറന്നു വീഴും പീതപത്രങ്ങ- ളവൻറെ മസ്തകത്തിലൊരുപാട് പതിച്ചു ഇളകിയില്ലവൻ സമാധിസ്ഥൻ, സ്വയം മറന്നേതോ പൂർവ്വപുരാതനസ്മൃതിയിലമരുന്നവൻ ആത്മജ്ഞാനത്തിൻ തേനുണ്ണുന്നവൻ നന്ദി, നന്ദീ, കലുഷിതമാം ഒരു ക്ഷേത്രാങ്കണത്തിൽ പതറുന്നവൻ ഞാൻ ഭാരതക്ഷേത്രാങ്കണത്തിലെ രണഭീരു വില്ലെടുക്കാനാവാതെ തളരും അമ്മമകൻ ക്ഷമിക്കൂ നീ, പകരൂ എന്നിലേക്ക് നിൻ ശാന്തി അറിയട്ടെ ഞാൻ ശ്രുതിസ്മൃതികളുടെ മഹാശക്തി ഭാരതം പകച്ചുനിൽക്കുമീ രാത്രാന്തത്തിൽ എടുക്കട്ടെ ഞാനെന്നമ്പും ഗാണ്ഡീവവും തൊടുക്കട്ടെ നിതരാം പുതിയ ശസ്ത്രൌഘജാലം പാടൂ മഹാകവികളെ...

അപരാഹ്നത്തിലെ ഇടിമേഘം

എൻറെ വീട്ടിൻ പടിക്കൽ നിത്യവുമപരാഹ്നത്തിൽ വന്നുനിൽക്കാറുണ്ടവൻ മുരളുമൊരു ഇടിമഴക്കരിമേഘം ഇതാ പെയ്തെന്ന ഭീഷണിയുമായ് ഇരമ്പുമുദരവേദനയും തടവി അവനടുത്താണോ? അല്ല അകലെ നിൽപാണവൻ ഒരുകുന്നിൻ കഷണ്ടിമണ്ടയിൽ അയന്നഴിഞ്ഞ് സ്വയം മറന്ന് അവനുണ്ടല്ലൊ സ്വാതന്ത്ര്യം അതിവേഗമെൻറെ വീടിന്നുമേലെപ്പറക്കാൻ പ്രളയപ്പേമാരിയായ് പതിക്കാൻ ശിഥിലചിന്തകൾ മിന്നുമെന്നലസനിദ്രയിൽ ഉച്ച ചെരിയുമിടവേളയിൽ ആത്മാവിൻ വികലപ്രതലങ്ങളിൽ ഭ്രാന്തൻ പുഴകളൊഴുക്കിക്കളിക്കാൻ നന്ദി മേഘമേ വേഗം വരൂ കാത്തുനിൽപ്പാണെൻറെയൂഷരം നിൻറെ കുളിർകോരുമാശ്ലേഷത്തിനായ് വ്യർത്ഥമാക്കൊല്ലെയീ അപരാഹ്നം മനസ്സിൻ മറയും വിദൂരതകളിലലയും ശശിബിംബം സാക്ഷിനിൽക്കെ നമുക്കടയിരിക്കാം ഇവിടെ വിരിയിക്കാം നിലാക്കവിതകളും കിനാവുകളും

മഹാമാരി

മഴപെയ്തു പേമാരിപെയ്തിറങ്ങി പെരുമേഘസ്ഫോടനമെന്ന പോലെ മുന്നമൊരിക്കലും പെയ്യാത്തതുപോലെ രാത്രിയെക്കൊടുംകാളരാത്രിയാക്കി   വഴികള്‍ മുങ്ങി വന്‍പുഴകളായി വിറക്കും സൗധഹര്‍മ്മ്യങ്ങളനാഥരായി അസ്ഥിവാരങ്ങള്‍ക്കടിയിലൂടെ ജലപ്രളയത്തിന്‍ നാവുകളാര്‍ത്തിറങ്ങി   വറ്റിവരണ്ടോരു സ്രോതസ്സുകള്‍ വീണ്ടും മുടിയഴിച്ചാര്‍ത്തുപാഞ്ഞു പാഞ്ഞൂ കലികൊണ്ടുഭ്രാന്തരായി ചണ്ഢമാം സംഹാരനൃത്തമാടി   പുഴകള്‍ കലങ്ങിയിരമ്പി, കര- കവിഞ്ഞൊഴുകി, കയ്യേറിയ ഭൂവിഭാങ്ങളെ വീണ്ടെടുത്തു മണല്‍ മോഷ്ടിച്ച് വിറ്റ മനുഷ്യാർത്തി തീര്‍ത്തുള്ള ദുര്‍ഗ്ഗങ്ങളാകെ നിലംപതിച്ചു   ഭയന്നു ഭരിക്കുന്നോര്‍ കപടധൈര്യം കാട്ടി, ഒത്തൊരുമിച്ചിതിനെ ചെറുക്കണം നാം എന്ന പഴയതാം വിപ്ലവപ്പാട്ട് പാടി   അറിവില്ലാത്തോരു ജനതയതുകേട്ട് നിറമുള്ള ശീലക്കുടകള്‍ ചുടി പുറത്തോട്ടു ചാടി പരക്കം പാഞ്ഞു കൈകളില്‍ സ്മാര്‍ട്ട് സെല്‍ഫോണുമായി അലറുമണതന്‍ കവാടങ്ങളെ ഏന്തിയിരമ്പും തടിനികളെ പിന്നില്‍നിര്‍ത്തി ചിരിച്ചാര്‍ത്ത് ഉല്ലാസയാത്രക്ക് പോയപോലെ സെല്‍ഫിയെടുത്തുന്മത്തനൃത്തമാടി   കൂട് നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യക്കുരുവികള്‍ ഭീതിയിലായിരം കേണുനിന്നു കരള്‍പൊട്ടി ആകാശം നോക്കി വിലപിക്കും അവരുടെ ദീനസ്വരങ്ങളിന്നാര് കേള്‍ക്കാന്‍?   ഭോഷ്കന്‍മാരുടെ മഹാസമുദ്രം വീടെരിയുമ്പോള്‍ വീണതേടും ഒരുപറ്റം,...

സെഡോണ – ദൈവഭൂമി

ശോണഗിരികള്‍തന്‍ നാടേ! സെഡോണേ! ലോകാതീതസൗന്ദര്യ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ ഭൂവേ! അരിസോണതന്‍ ഫാലമദ്ധ്യേ പൂവിടും സിന്ദൂരതാരേ! നിന്‍റെ വര്‍ത്തുള നിമ്നോന്നതങ്ങളില്‍ മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും ലീനനായ് മേയുന്ന സൗവര്‍ണ്ണ സൂര്യനെപ്പോലെ എന്നെ നീ മത്തനാക്കുന്നു വശീകരിച്ചാര്‍ത്തനാക്കുന്നു ആദിയുഗങ്ങളിലെന്നോ താരാപഥങ്ങളിലൂടെ വിശ്വദൗത്യങ്ങള്‍തന്‍ ഭാണ്ഡങ്ങളും പേറി ബ്രഹ്മാണ്ഡവിസ്തൃതി താണ്ടി വിശ്വാടനോത്സുകശില്‍പിസഞ്ചാരികള്‍ പാതിവഴിയിലപൂര്‍ണ്ണമായ് നിര്‍ത്തിയ പണിതീരാ ദേവരൂപങ്ങളാവാം നിന്‍റെ ഗിരികള്‍ സെഡോണേ! ചെമ്പന്‍ മലകള്‍ സെഡോണേ! വീണ്ടുമവര്‍ തിരിച്ചെത്തുമോ ഭാവിയില്‍ കയ്യിലുളികളും പേറി ഈ ശില്‍പങ്ങള്‍ പൂര്‍ണ്ണമാക്കീടാന്‍? ഈ അത്ഭുതമുദ്ബുദ്ധമാക്കാന്‍? ഋതുഭേദമേന്യേ ഭക്തിപുരസ്സരം മേഘങ്ങളഭിഷേകം ചെയ്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കാറ്റുകളീദേവവദനനിരകളെ ഒപ്പിത്തുവര്‍ത്തി മിനുക്കിത്തുടക്കുമ്പോള്‍ പൂവിട്ട് മഞ്ഞയുടുത്ത് കുനിയുന്ന ഭക്തരാം പച്ചവൃക്ഷങ്ങള്‍ക്കു*മേലെ മൂളുന്ന തേന്‍പക്ഷിവൃന്ദങ്ങള്‍ സ്തുതിപാടി പക്ഷമടിച്ചു തൊഴുതുനിന്നീടവെ കാട്ടുദൈവങ്ങളെത്തേടി അപ്പാച്ചേകള്‍** ആര്‍ത്തുവിളിച്ചു മലകളിറങ്ങുന്ന കുതിരക്കുളമ്പടിനാദം ശ്രവിക്കുവാന്‍ ഭൂര്‍ജ്ജമരങ്ങളശോകങ്ങള്‍ കാട്ടത്തികള്‍ ശാന്തമിളകാതെ കാതോര്‍ത്തു നില്‍ക്കവെ പണ്ടേ മറഞ്ഞൊരാ ശില്പശാസ്ത്രജ്ഞരെ വീണ്ടും വരുവാന്‍...

സുനന്ദ പുഷ്കര്‍

സുനന്ദ വിരമിച്ച പിറ്റേന്ന് ഞാനെഴുതിയ ആംഗലകവിതയുടെ പരിഭാഷ) സുനന്ദാ! നമ്മളൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല രണ്ടപരിചിതരായിരുന്നു നീയൊരു സുകുമാരഭാവഭംഗി പൂക്കുമൊരാവേശപുഷ്പദീപ്തി ടെലിവിഷന്‍ സ്ക്രീനിലെ പൂപ്രസാദം നിന്‍റെ വിവാഹവിശേഷമായി നീയെന്നറിവിലിരച്ചുകേറി ചാനല്‍കള്‍ തോറും ജ്വലിച്ചുനിന്നു കത്തിപ്പറക്കുമൊരുല്‍ക്കപോലെ ഒരുസുകുമാരന്‍ നിന്‍റെ വരന്‍ രാഷ്ട്രീയനായകന്‍, അതസാദ്ധ്യമിശ്രം, ഐക്യരാഷ്ട്രത്തിന്‍ തലപ്പിലെത്താന്‍ വെമ്പിയൊരാംഗലഭാഷാവാഗ്മി എന്‍ ജന്മജില്ലതന്‍ പുത്രന്‍ ജനപ്രിയന്‍ ട്വിറ്ററില്‍ കൂജനപാടവത്താല്‍ പുലരിക്കിളികളെ തോല്‍പ്പിച്ചവന്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ കണ്ടു നീ നിന്‍വരനെ പിന്‍തുടരുന്ന വിശേഷമെല്ലാം പാര്‍ട്ടികളില്‍ പൊതുവേദികളില്‍ അതിവേഗജീവിതവേളകളില്‍ നിന്റെ പ്രഭാപൂരമന്ദസ്മിതം ഭര്‍തൃനിഴലിലെ വീഴ്ചകളെ നീക്കി പ്രകാശമായ് കാത്തുനിന്നു സുനന്ദാ! ഇന്നു ഞാന്‍ ഞെട്ടിയിരുന്നുപോയി നിന്‍റെ തിരോധാനവാര്‍ത്ത കേട്ട് ഒരു മനോഹാരിണി പോയൊളിച്ചു ശബ്ദായമാനമാമെന്‍റെ ലോകം നിശ്ശബ്ദമാം ശോകഗേഹമായി പോയി മറഞ്ഞത് നാരിയല്ല രാഷ്ട്രീയനായകപത്നിയല്ല സൗമ്യസുരഭിലരാഗഭംഗി പ്രേമവായ്പിന്‍റെയപാരകാന്തി സ്വപ്നങ്ങള്‍ പുല്‍കിയുടലെടുത്തോള്‍ സുനന്ദാ! വായതോരാതെയവര്‍ ചിലക്കും പുതിയപുതിയ കഥ രചിക്കും നിന്‍റെ തിരോധാനവൃത്തമവര്‍ കീറിമുറിച്ച് ബഹളം വെക്കും നിന്‍റെ...

മനുഷ്യന്‍റെ മഹാമിത്രം

  (“Man’s Best Friend” എന്ന എന്‍റെ ആംഗലകവിതക്ക്  പരിഭാഷ) മഴമേഘങ്ങള്‍ ഭ്രാന്തരായ് പാഞ്ഞു ഗിരിശൃംഗങ്ങളില്‍ കരിക്കൂട്ടങ്ങള്‍ പോലെ ചൂളം വിളിച്ചു കാറ്റുകള്‍ കിരാതന്മാരെപ്പോലെ കാട്ടിലെയാ മലഞ്ചുരവിജനതയില്‍ ഒരു ചായ ഉന്‍മേഷമേകാം വണ്ടിനിര്‍ത്തി ഞാന്‍ നടന്നു പൊളിഞ്ഞമരാന്‍ വെമ്പുമൊരു ഷെഡ്ഡിലേക്ക്, അവിടെ അടിഞ്ഞു കൂടിയിരുന്നു വിവിധമുഖരാം മനുഷ്യര്‍ കോച്ചും മലന്തണുപ്പില്‍ ബീഡിയും പുകച്ച് അവനപ്പോളെത്തി എന്നെയും പിന്‍തുടര്‍ന്ന് വാലാട്ടി മേലോട്ടെന്‍ മുഖം നോക്കി കണ്‍കളില്‍ അനാദിയാം ചങ്ങാത്തത്തിന്‍ നനവിന്‍ തിളക്കവും പേറി എന്‍റെ തുടകളില്‍ മുന്‍കാലുകളമര്‍ത്തി മലഞ്ചുരത്തിലെ തെണ്ടിപ്പട്ടി കണ്ണെഴുതിയൊരഴകപ്പനാണ്ടി തവിട്ടുസില്‍ക്കിലൊരാഹ്ലാദപ്പൊതി ദൃഢപേശീതരംഗസൗന്ദര്യലഹരി ഇവനെന്താണിഷ്ടം? ഇവിടുള്ളതെന്തുമവനിഷ്ടം ഞാനവനൊരു മധുരബണ്‍ വാങ്ങി അവനതുടന്‍ വിഴുങ്ങി വീണ്ടും വീണ്ടും വാലാട്ടി ആദിമസൗഹൃദം കണ്ണില്‍ ഒരു ബണ്ണുകൂടി ഞാന്‍ വാങ്ങി ക്ഷണമവനതും വിഴുങ്ങി ദൈവം പോലും കാലുകുത്താന്‍ മടിക്കും ആ മലഞ്ചുരത്തിലെന്തൊക്കെയോ കാച്ചി- ച്ചമച്ച ചുടുചായക്കഷായത്തിന്നവസാന...

ഞാന്‍ നാരായണന്‍

നിങ്ങളെന്നെയൊരു കാടനാക്കി ഭ്രാന്തനാക്കി, ആദിവാസിയാക്കി പിന്നെ ദളിതനാം മര്‍ദ്ദിതനും അന്ത്യത്തില്‍ ഹിന്ദുവുമാക്കി മാറ്റി വ്യത്യസ്തകാചങ്ങള്‍ വച്ചുനോക്കി അവയില്‍ നിറങ്ങള്‍ കലര്‍ത്തിനോക്കി കക്ഷിതാല്‍പര്യസംതൃപ്തി നേടാന്‍ വിപ്ളവം പാടി, മതമിറക്കി രോഷം കൊണ്ടുച്ചവിലാപം ചെയ്തു വിഷലിപ്തമാകുമൊളിയമ്പാക്കി നിര്‍ലജ്ജമെന്നെ തൊടുത്തുവിട്ടു ദില്ലിയിലേക്കുമനന്തപുരിയിലേക്കും അന്ത്യോപഹാരശതങ്ങളേന്തി കുഴിമാടവക്കില്‍ തിരക്കിനിന്നു എന്‍ മുഖം പൊക്കി തെരുവുതോറും നെഞ്ചത്തടിച്ചു ബഹളം വച്ചു മിണ്ടാപ്രാണിപോല്‍ ഞാനൊരു പാവം ആരും ചോദിക്കാനില്ലാത്ത ജന്മം ഈ മഹാരാജ്യസംസ്ക‍ൃതിയെന്നെ നാരായണനെന്നു വിളിച്ചുവത്രെ നാരായണനെ നിങ്ങള്‍ കണ്ടതില്ല കാരണം നിങ്ങടെ കണ്ണടയില്‍ മതവര്‍ഗ്ഗവിദ്വേഷകാളകൂടം കഴുകുവാനാവാതെ പടര്‍ന്നിരുന്നു എന്നെക്കുറിച്ചിനി കരയവേണ്ട കരയുക നിങ്ങടെയുള്ളിനുള്ളില്‍ വിരമിച്ച നാരായണദൈവികത്തെ തിരികെപ്പിടിക്കാന്‍ വരത്തിനായി അന്ധരെ, വിപ്ലവപണ്ഡിതരെ, മതവിദ്വേഷതാല്‍പര്യകോവിദരെ, നിങ്ങടെയുള്ളിലെ കുഴിമാടത്തില്‍ തിരയുക പോയ്പോയ ദൈവികത്തെ അത് ഞാനത്രെ പാവമാം നാരായണന്‍ ബാപുവിന്‍ ദാരിദ്രനാരായണന്‍ അവനില്ലാതെ നിങ്ങള്‍ക്ക് മോക്ഷമില്ല തല പുണ്ണാക്കി നിങ്ങള്‍...

സനാതനസത്യം

നാഭികമലത്തില്‍ പൊട്ടിവിടരുന്ന നാനാദിശോന്‍മുഖ സൃഷ്ടിപ്രവാഹത്തെ, നാന്‍മുഖക്രീഡയെ, പാര്‍ത്തു രസിച്ചിടും, കാലമനന്തമായ് നീളുന്നമെത്തമേല്‍ പള്ളികൊള്ളുന്നോരു വിശ്വാത്മസത്തയെ, മര്‍ത്ത്യമസ്തിഷക്കത്തില്‍ കൂണുപോല്‍ പൊട്ടിയൊ- രര്‍ത്ഥമില്ലാത്ത സങ്കല്‍പമായ് മാറ്റി നീ. ചിച്ചക്തിത്താമരമേലെ വസിക്കുന്ന പിച്ചകസ്മേരം പൊഴിക്കുമെന്‍റമ്മയെ, അക്ഷരസത്തയാം രുദ്രാക്ഷമാലയും മോക്ഷദഗ്രന്ഥവും പാടുന്ന വീണയും പേറി വരമാരി പെയ്യുന്ന വാണിയെ, വ്യര്‍ത്ഥപ്രതീകമായ് മാറ്റിച്ചിരിച്ചു നീ. സംസാരസാഗരം താണ്ടി, ആത്മജ്ഞാന- ശിംശപാവൃക്ഷച്ചുവട്ടില്‍ മരുവുന്ന നിത്യസ്വരൂപിണിയെ കണ്ടുകുമ്പിട്ട്, കമ്പിതഗാത്രനായ് സത്യകൃതാര്‍ത്ഥനായ്, ഹര്‍ഷാമൃതമുണ്ണും പ്രാണന്‍റെയുണ്ണിയെ, ഹാസ്യം കലര്‍ത്തി പരിഹസിച്ചാര്‍ത്തു നീ. പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളും, അഷ്ടരാഗങ്ങളും, മൂന്ന് ഗുണങ്ങളും, വിദ്യയവിദ്യയും, പത്തുമൊരെട്ടും പടവുകളീവിധം താണ്ടിത്തളരുമ്പോള്‍, ആത്മവിശുദ്ധിയില്‍. പട്ടാസനത്തിലിരുന്നു തെളിയുന്ന ബോധവിളക്കാകും അന്ത്യജ്യോതിസ്സിനെ, എന്‍റെയുള്ളില്‍ വിളങ്ങും മഹാസ്വാമിയെ, വൈകൃതരതിയുടെ പുത്രനായ് മാറ്റിയ ഭാവനാദാരിദ്ര്യം കുത്സിതം ഹേ കവേ! നീയറിയുക മഹാകവിപുംഗവാ! തായയാം വിദ്യയും, സത്യമാം വിഷ്ണുവും, സാഗരം...

കുദ്രേമുഖ്

അദ്വൈതം വർഷബാഷ്പമായ് പെയ്തൊഴുകുമശ്വമുഖം ശൃംഗേരീതട ശാരദാക്ഷേത്രഗോപുരാവലി നോക്കിത്തൊഴും ചരിത്രാതീത വിശ്വഭാവന പണിതുയർത്തിയ മഹാഭൂതലവിസ്മയപ്രസാദം! താരാചുംബിതമഹാഗിരിശൃംഗമസ്ത്കം! അശ്വമുഖം സത്യാന്വേഷണവ്യഗ്രം! അസ്തിത്വത്തിന്നുണ്മ തേടി അജ്ഞാനക്കൂരിരുൾ മേഘാവലിക്കെതിരെക്കുതിക്കും മാനുഷപുരുഷാർത്ഥത്തിൻ ഹയമുഖം! ഈ മലയടിവാരത്തിൽ കൊടും വിപിനത്തിൽ ഹസ്തിവ്യാഘ്രഗർജ്ജനങ്ങൾ ശ്രവിച്ചു പതറാതെ കണ്ടകാകീർണ്ണ വനവഴിത്താരകളിൽ ചരിച്ചത്രെ പണ്ട് ഒരുപിടി നഗ്നപാദരാം അന്വേഷികൾ ഭാരതസുകൃതികൾ അവരിലൊരു ശങ്കരനുണ്ടായിരുന്നു കാലടിക്കാരൻ ഓരോ കാലടിവയ്പിലും ശാരദയുടെ മഞ്ജീരനിസ്വനം കേട്ട് കോരിത്തരിച്ചവൻ തുംഗാപുണ്യനദിയിൽ കുളിച്ച് ഗായത്രീമന്ത്രം ജപിച്ച് കിഴക്കുദിക്കും ജ്ഞാനരവിക്ക് നിത്യം അർഘ്യമേകിയവൻ അദ്വൈതബാലഭാസ്കരൻ! ഗിരിശൃംഗമേ, ഭാരതയാഗാശ്വമുഖമേ, കാർമേഘാവലിതലോടും നീയെത്ര ഭാഗ്യവാൻ! തലയൊന്നുതാഴ്ത്തൂ, കുമ്പിടൂ, താഴെ അമ്മ വിദ്യാശാരദവിളിക്കുന്നു ജ്ഞാനത്തിൻ പഴുത്ത പ്രസാദപ്പഴമുണ്ടുണരാൻ ബഹിരാകാശനക്ഷത്രം നോക്കി വൃഥാ പാഴാക്കാതെ ജീവിതം അമ്മതൻ പക്കലുണ്ട് നീ തേടുന്ന സത്യം വേഗം ചെല്ലൂ, ശിരം കുനിയ്ക്കൂ,...

പന്തളത്തിൻറെ പൊൻകുടം

പന്തളം പെറ്റുള്ള പൊൻകുടമെ എൻറെ സങ്കടം തീർക്കണമെ പമ്പാനദത്തിൻറെ തമ്പുരാനെ എൻറെ അമ്പലം പൂകണമെ മണ്ഡലമാസ നൊയമ്പു നോറ്റ് അമ്പല തീർത്ഥങ്ങളിൽ കുളിച്ച് മനക്കരിമലക്കാട്ടിലെ കരികളെ പൂട്ടി മലകാട്ടും അദ്വൈതഭാസ്വരം തേടി കരളുരികി ശരണം വിളിച്ചു ഞാനെത്തുമ്പോൾ വനമാളും പെരുമാളെ കാക്കണമെ പന്തളം...... പമ്പക്കുളിരാം ഉടുപ്പുടുത്ത് നെഞ്ചിടിപ്പാകും ഉടുക്കടിച്ച് തവ “ശരണ”ത്തിൽ ഉള്ളിലെ പുലികളെയാഴ്ത്തി പടികാട്ടും വഴിയുടെ പരമാർത്ഥം തേടി അടിതോറും ശരണം വിളിച്ചു ഞാനെത്തുമ്പോൾ അലിവോലും തമ്പ്രാനെ കാക്കണമെ പന്തളം...... കല്ലും മുള്ളും പൂവാക്കി മാറ്റി കാലിലെ ചെന്നീറ്റം കർപ്പൂരമാക്കി തവമന്ദസ്മിതമെപ്പഴും അകതാരിലേന്തി ബോധമണ്ഡല മകരജ്യോതിസ്സു തേടി ഓടിത്തളർന്നു പടിയിൽ ഞാൻ വീഴുമ്പോൾ ഊറിച്ചിരിപ്പോനെ കാക്കണമെ പന്തളം....... ഭക്തിയാം നെയ്യൊഴിച്ചാധാരമാറും ഞാൻ കത്തിച്ച് പട്ടാസനത്തിലിരിക്കുന്ന സത്യസഹസ്രാരഭാനുവാം...

തീർച്ചയായും വായിക്കുക