Home Authors Posts by മഠത്തിൽ രാജേന്ദ്രൻ നായർ

മഠത്തിൽ രാജേന്ദ്രൻ നായർ

മഠത്തിൽ രാജേന്ദ്രൻ നായർ
54 POSTS 9 COMMENTS
ജീവിതത്തില്‍ വളരെ വൈകിയാണ് എഴുതിത്തുടങ്ങിയത്. അറുപതിന് ശേഷം. ആംഗലത്തില്‍ കുറെ കവിതകള്‍ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവ മിക്കതും ഈ ലിങ്കില്‍ കാണാം: http://www.poemhunter.com/madathil-rajendran-nair/poems/?a=a&search=&l=2&y=0 വേദാന്തത്തിലും ജ്യോതിഷത്തിലും താല്‍പര്യം. ചില വേദാന്തലേഖനങ്ങള്‍ വെബ്ബില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പാലക്കാടനായ ഞാന്‍ മിക്കവാറും കൊയമ്പത്തൂരിലാണ് താമസം. 36 വര്‍ഷം കുവൈറ്റില്‍ പ്രവാസിയായിരുന്നു. E-Mail: madathil@gmail.com

പ്രിയങ്ക

  പ്രിയങ്കക്കെന്തർത്ഥം? പ്രിയ അംഗനയാമോ? പ്രിയങ്കയെന്ന പദമില്ലല്ലൊ നിഘണ്ടുവിൽ! പ്രിയംഗയുമില്ല, പ്രിയംഗുവുണ്ട്, പക്ഷെ, അത് ചെങ്കടുകിൻ പര്യായപദമത്രെ! പ്രിയങ്കകളൊരുകൂട്ടം കളിക്കുന്നു കണ്ണിൻമുന്നിൽ പ്രിയങ്കാ ഗാന്ധി, പ്രിയങ്കാ വാദ്ര, പിന്നെയൊരു റിബൽ പ്രിയങ്കാ ചതുർവേദി, വീണ്ടും പുതിയൊരു തീപ്പൊരി യുവതി വിഗ്രഹഭഞ്ജക പ്രിയങ്കാ ശർമ്മ, ഇന്നിതാ നിൽപൂ മുന്നിൽ പുതിയൊരു കുമാരി പ്രിയങ്കാ ഖാർഗെ പ്രിയങ്കാ ചോപ്രേ ബോളീവുഡ്ഡിൻ ഹൃദ്സ്പന്ദമേ ചൊല്ലൂ ഞാനേതൊരു പ്രിയങ്കയെ പിൻതുടരേണ്ടതീമണ്ണിൽ ഒരു പ്രിയാംഗന മാത്രമേയുള്ളെനിക്ക് അവളെൻ പ്രിയദർശിനി ഭാരതമാതാ അവൾക്കരികിൽ ഞാനിരുന്നോട്ടെ കോരിത്തരിച്ച് വേണ്ടേവേണ്ട നിങ്ങടെ കോലാഹലം തരുവിനെനിയ്ക്ക് കുറച്ചെങ്കിലും സമാധാനം

ഗാന്ധിയും ഗോഡ്സെയും

മോഹൻദാസ് കരംചന്ദ് ഗാന്ധി ഞങ്ങടെ ബാപ്പു പ്രപഞ്ചപൌരൻ വിശ്വപ്രേമഗീതങ്ങൾ പാടിപ്പോയോൻ ഭാവിയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കപ്പുറം ജനിക്കേണ്ട ദേവദൂതൻ കാലംതെറ്റി വീണുപോയ് ഗംഗാഭൂവിൽ വിശ്വകർമ്മാവിൻ കൈപ്പിഴയാകാമത്, പക്ഷെ, ഗംഗയാറിന്നാജന്മം കോൾമയിർ പുളകമായ് അയുതമയുതം ഹൃത്തടങ്ങളേറി ചരിച്ചു മഹാഗാന്ധി ഒരുതുണിത്തുണ്ടുധരിച്ചൊരുകൈവടിയും പേറി പല്ലില്ലാച്ചിരിയാലെ വിശ്വത്തെ മോഹിപ്പിച്ച വിശ്വപൌരനെയാരുമറിഞ്ഞീലല്ലൊ കഷ്ടം ആകാശതാരങ്ങളിൽ കണ്ണുനട്ടിരുന്നതാം യോഗിവര്യനെയറിഞ്ഞില്ല അന്ധമാം മണ്ണിൻ ഗന്ധം ഒരു ഷേക്സ്പിയർ ദുരന്തനാടകത്തിന്നത് വഴിവെച്ചു, ഒരു തീപ്പൊരിയായ് ഗോഡ്സെ ജനിച്ചു ഭാരതഭൂഖണ്ഡത്തിൽ കണ്ണിലും മനസ്സിലും രോഷബീജങ്ങൾ പേറി വിശ്വസ്നേഹത്തിൻ ഗീതം അവന് ദൂരസ്വപ്നം ഗംഗാതടയാഥാർത്ഥ്യം നോവിക്കും മഹാവ്രണം ഒരു മഹാസംസ്കൃതിയുടെ വിഭജനം, അതിലുപരി അതിലുഴലും ജനകോടികളുടെ നൊമ്പരം മഹായുധം വാടകക്കൊലയാളിയല്ലവൻ, ആദ്യനാൾകളിൽ ബാപ്പുവെ സ്നേഹിച്ചവൻ,...

ഒറ്റപ്പനമരം

      അവിടെപ്പനയില്ലയിപ്പോൾ, കാലമാത്മാവിനെ തട്ടിമാറ്റി പരിഷ്കാരനിരപ്പാക്കിയ ഭൂമിമാത്രം. മനസ്സിൽ വേദനയുടെ തേനൊഴിയ്ക്കും ഒരു സ്ഥലനാമം – പനമരം. നിൽപുണ്ടവിടെ നടുവൊടിഞ്ഞൊരു പുരാതനജൈനക്ഷേത്രം, പഴമയുടെ പോയ്മറഞ്ഞ പെരുമകളും പാടി, അവശിഷ്ടമായ് കരിങ്കൽത്തൂണുകൾ മാത്രം ആകാശചുംബിയായ് പണ്ടവിടെ ഒരൊറ്റപ്പനമരം നിന്നിരിക്കാം, വെറിയൻ കാറ്റുകളുടെ രാഗാലാപനത്തിന് താളംകൊട്ടി, തലമുടി പറത്തി, തലയാട്ടി, കുറ്റാക്കൂരിരുട്ടിൽ, മഴച്ചാറ്റലിൽ വഴിതപ്പിത്തടഞ്ഞു മാഴ്കും മുഴുക്കുടിയന്മാർക്ക് വീടെത്താൻ വഴികാട്ടിയായ് നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ദീപസ്തംബം, നട്ടെല്ലുനിവർത്തിനിന്നാകാശം തിരഞ്ഞ് താരാവലിക്കായ് ഏകാന്തഹൃത്തിൽനിന്നുമമൃതംചൊരിഞ്ഞ് പാടിനിന്നൊരു സന്തതമിത്രം, പനമരം, പണ്ടത്തെയൊറ്റപ്പനമരം. ആർക്കറിയാം, നക്ഷത്രമെണ്ണി നിന്നപ്പോളേ- തുചിന്തകൾ അവൻറെ മണ്ടയിൽ കൂടുകൂട്ടി, ഏത് സ്വപ്നങ്ങളവൻ കണ്ടു, ഏത് രക്തയക്ഷികളവനെയവരുടെ ഭവനമാക്കി വഴിതെറ്റിയ വിഷയലമ്പടന്മാരെപ്പുണർന്ന്, രക്തമൂറ്റി, മോഹാലസ്യമൃതിക്കാഹുതി ചെയ് വാൻ? അന്നത്തെ ഒറ്റപ്പനമരമെ, നീയൊരു മഹാസ്വപ്നം. താരങ്ങൾ, കാറ്റുകൾ, മഴ, പിന്നെ കരഞ്ഞലയുമൊരുപാടാത്മാവുകൾ...

ഞാനാം രഥയാത്രിണി

  തമിഴ് നാട്ടിലാണെൻറെ അസ്ഥിരഗേഹം, അവിടേക്കെൻറെ വണ്ടിയോടിച്ചു ഞാൻ പോകെ, മഴക്കാറും വെറിയൻ കാറ്റും പുരകൾക്കുമേലെ ഉണങ്ങാനിട്ട തുണികളെ ഭ്രാന്തമായ് പറത്തീടവെ, എൻറെ വഴിമുടക്കി ഒരു രഥയാത്ര ഒരു ദേവിയുടെ തീർത്ഥയാത്ര രഥാഗ്രേ സ്വയം മറന്നാടും ഭക്തരുടെ ത്വരിതനൃത്താടനപദസുധ വഴിമാറി ഞാൻ നിന്നു നിസ്തബ്ദനായി, അവൾ പറയുന്നതിന്നപ്പുറമെന്തുണ്ടെനിക്ക്? അവൾ പറയട്ടെ, ജഗദ് ജനനി, ഞാനമ്മേ, നിൻ പാട്ടിലാടുന്നവൻ, നിൻ സ്തുതി പാടുന്നവൻ വരൂ നീ, ഈ സായാഹ്നത്തിലൊരു കൊടുങ്കാറ്റായ് ഗഗനം പൊളിച്ചാർക്കുമൊരിടിമിന്നലായ് എൻറെ ബോധത്തിന്നന്തസ്മിതമെ നിന്നെയെപ്പഴുമറിയുമെനിക്ക് ഭയമെന്തിനി? ഞാൻ വഴിമാറി നിൽപൂ, പോകെൻ ജഗൻമോഹിനീ നിൻ സ്വർണ്ണരഥത്തിൽ, ഒരു ഭകതിഭ്രാന്തമാം ഘോഷയാത്രയിൽ നിനക്ക് വഴി തന്നുനിൽക്കും...

പാഞ്ചാലി

ഞാൻ പാഞ്ചാലി, പാഞ്ചാലരാജകന്യ, നീയാം പാഞ്ചാലത്ത്വത്തെ ചലിപ്പിപ്പവൾ അവിരാമം നിൻറെ പഞ്ചകർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് വിദ്യുച്ഛക്തിയേകുന്നവൾ നീയെന്നെ മറന്നുവോ ജീവിതപ്പങ്കപ്പാടിൽ ഞാനനവരതം നിന്നെയുണർത്തും ബോധശക്തി പാഞ്ചാലരാജകന്യ പാഞ്ചാലി ജീവശ്ചക്തി ഗാണ്ഢീവമെടുക്കുന്നൊരർജ്ജുന-പേശീശക്തി ദുഷ്ടൻറെ കുടൽമാലവലിച്ചെടുക്കും രൗദ്രഭീമൻറെ വീരശക്തി നേരറിവാം ധർമ്മയുധിഷ്ടിരധിഷണാധിപശക്തി നകുലസഹദേവ സഹനാദരമഹാശക്തി പറയാനെന്തുണ്ടിനി ഞാൻ നിൻറെ പഞ്ചകർമ്മേന്ദ്രിയകാര്യശേഷി ഞാൻ പാഞ്ചാലി, പാഞ്ചാലരാജകന്യ, നിന്റെ പഞ്ചജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളെക്കത്തിക്കും     സൗര്യശക്തി നീ കാണുന്നതെന്നിൽകൂടി, കേൾക്കുന്നതെന്നിൽകൂടി, സ്പർശിക്കുന്നതെന്നിൽകൂടി, പൂമണം മണക്കുന്നതെന്നിൽകൂടി, മധുരക്ഷാരരസങ്ങൾ നുണക്കുന്നതുമെന്നിൽകൂടി, പിന്നെ നിൻറെ പ്രിയാംഗനാശ്ലേഷസുഖവുമെന്നിൽകൂടി ഇനിയെന്ത് ഞാൻ പറയാൻ, മഹാവിഡ്ഢീ, നിൻറെയുള്ളിലമരും ജീവാത്മാവ് ഞാൻ, ദ്രൌപതി, പരാത്പരനായ് ഒളിച്ചോടും കള്ളനെത്തേടി കുഴലൂതുമെൻറെ ആത്മസത്തയെത്തേടി കണ്ണാ, കണ്ണാ, എന്നാർത്ത് വിളിച്ച് ശുംഭനാം അഹത്തിൻറെ വസ്ത്രാക്ഷേപത്തെയേൽക്കുന്നവൾ ഞാൻ പാഞ്ചാലി നിൻറെയുള്ളിലെ സത്താശക്തി എന്നെ...

പുതിയ മഹാഭാരതം

      പുലർച്ചയിൽ, സരസ്വതീയാമാഗ്രത്തിൽ ഞാനിരുന്നു, ഒരാലിൻ ചുവട്ടിൽ കളരവം പാടി ഒരുപാട് പാഴിലകൾ പതിച്ചു മുരണ്ടുമയങ്ങും ക്ഷേത്രാങ്കണത്തിൽ സുവർണമഞ്ഞയിലകളുടെ വർഷം മഞ്ഞപ്പൂവിലകളുടെ പൂമാരി അവിടെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു ആരോ നടതള്ളിയരോമനക്കുട്ടൻ നെറ്റിയിൽ വെള്ളപ്പൊട്ടുതൊട്ടൊരു കറുപ്പൻ, മുനിസ്വാമി, സമാധിയിലമരും മഹാനന്ദി പാറിപ്പറന്നു വീഴും പീതപത്രങ്ങ- ളവൻറെ മസ്തകത്തിലൊരുപാട് പതിച്ചു ഇളകിയില്ലവൻ സമാധിസ്ഥൻ, സ്വയം മറന്നേതോ പൂർവ്വപുരാതനസ്മൃതിയിലമരുന്നവൻ ആത്മജ്ഞാനത്തിൻ തേനുണ്ണുന്നവൻ നന്ദി, നന്ദീ, കലുഷിതമാം ഒരു ക്ഷേത്രാങ്കണത്തിൽ പതറുന്നവൻ ഞാൻ ഭാരതക്ഷേത്രാങ്കണത്തിലെ രണഭീരു വില്ലെടുക്കാനാവാതെ തളരും അമ്മമകൻ ക്ഷമിക്കൂ നീ, പകരൂ എന്നിലേക്ക് നിൻ ശാന്തി അറിയട്ടെ ഞാൻ ശ്രുതിസ്മൃതികളുടെ മഹാശക്തി ഭാരതം പകച്ചുനിൽക്കുമീ രാത്രാന്തത്തിൽ എടുക്കട്ടെ ഞാനെന്നമ്പും ഗാണ്ഡീവവും തൊടുക്കട്ടെ നിതരാം പുതിയ ശസ്ത്രൌഘജാലം പാടൂ മഹാകവികളെ...

അപരാഹ്നത്തിലെ ഇടിമേഘം

എൻറെ വീട്ടിൻ പടിക്കൽ നിത്യവുമപരാഹ്നത്തിൽ വന്നുനിൽക്കാറുണ്ടവൻ മുരളുമൊരു ഇടിമഴക്കരിമേഘം ഇതാ പെയ്തെന്ന ഭീഷണിയുമായ് ഇരമ്പുമുദരവേദനയും തടവി അവനടുത്താണോ? അല്ല അകലെ നിൽപാണവൻ ഒരുകുന്നിൻ കഷണ്ടിമണ്ടയിൽ അയന്നഴിഞ്ഞ് സ്വയം മറന്ന് അവനുണ്ടല്ലൊ സ്വാതന്ത്ര്യം അതിവേഗമെൻറെ വീടിന്നുമേലെപ്പറക്കാൻ പ്രളയപ്പേമാരിയായ് പതിക്കാൻ ശിഥിലചിന്തകൾ മിന്നുമെന്നലസനിദ്രയിൽ ഉച്ച ചെരിയുമിടവേളയിൽ ആത്മാവിൻ വികലപ്രതലങ്ങളിൽ ഭ്രാന്തൻ പുഴകളൊഴുക്കിക്കളിക്കാൻ നന്ദി മേഘമേ വേഗം വരൂ കാത്തുനിൽപ്പാണെൻറെയൂഷരം നിൻറെ കുളിർകോരുമാശ്ലേഷത്തിനായ് വ്യർത്ഥമാക്കൊല്ലെയീ അപരാഹ്നം മനസ്സിൻ മറയും വിദൂരതകളിലലയും ശശിബിംബം സാക്ഷിനിൽക്കെ നമുക്കടയിരിക്കാം ഇവിടെ വിരിയിക്കാം നിലാക്കവിതകളും കിനാവുകളും

മഹാമാരി

മഴപെയ്തു പേമാരിപെയ്തിറങ്ങി പെരുമേഘസ്ഫോടനമെന്ന പോലെ മുന്നമൊരിക്കലും പെയ്യാത്തതുപോലെ രാത്രിയെക്കൊടുംകാളരാത്രിയാക്കി   വഴികള്‍ മുങ്ങി വന്‍പുഴകളായി വിറക്കും സൗധഹര്‍മ്മ്യങ്ങളനാഥരായി അസ്ഥിവാരങ്ങള്‍ക്കടിയിലൂടെ ജലപ്രളയത്തിന്‍ നാവുകളാര്‍ത്തിറങ്ങി   വറ്റിവരണ്ടോരു സ്രോതസ്സുകള്‍ വീണ്ടും മുടിയഴിച്ചാര്‍ത്തുപാഞ്ഞു പാഞ്ഞൂ കലികൊണ്ടുഭ്രാന്തരായി ചണ്ഢമാം സംഹാരനൃത്തമാടി   പുഴകള്‍ കലങ്ങിയിരമ്പി, കര- കവിഞ്ഞൊഴുകി, കയ്യേറിയ ഭൂവിഭാങ്ങളെ വീണ്ടെടുത്തു മണല്‍ മോഷ്ടിച്ച് വിറ്റ മനുഷ്യാർത്തി തീര്‍ത്തുള്ള ദുര്‍ഗ്ഗങ്ങളാകെ നിലംപതിച്ചു   ഭയന്നു ഭരിക്കുന്നോര്‍ കപടധൈര്യം കാട്ടി, ഒത്തൊരുമിച്ചിതിനെ ചെറുക്കണം നാം എന്ന പഴയതാം വിപ്ലവപ്പാട്ട് പാടി   അറിവില്ലാത്തോരു ജനതയതുകേട്ട് നിറമുള്ള ശീലക്കുടകള്‍ ചുടി പുറത്തോട്ടു ചാടി പരക്കം പാഞ്ഞു കൈകളില്‍ സ്മാര്‍ട്ട് സെല്‍ഫോണുമായി അലറുമണതന്‍ കവാടങ്ങളെ ഏന്തിയിരമ്പും തടിനികളെ പിന്നില്‍നിര്‍ത്തി ചിരിച്ചാര്‍ത്ത് ഉല്ലാസയാത്രക്ക് പോയപോലെ സെല്‍ഫിയെടുത്തുന്മത്തനൃത്തമാടി   കൂട് നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യക്കുരുവികള്‍ ഭീതിയിലായിരം കേണുനിന്നു കരള്‍പൊട്ടി ആകാശം നോക്കി വിലപിക്കും അവരുടെ ദീനസ്വരങ്ങളിന്നാര് കേള്‍ക്കാന്‍?   ഭോഷ്കന്‍മാരുടെ മഹാസമുദ്രം വീടെരിയുമ്പോള്‍ വീണതേടും ഒരുപറ്റം,...

സെഡോണ – ദൈവഭൂമി

ശോണഗിരികള്‍തന്‍ നാടേ! സെഡോണേ! ലോകാതീതസൗന്ദര്യ സ്വര്‍ഗ്ഗീയ ഭൂവേ! അരിസോണതന്‍ ഫാലമദ്ധ്യേ പൂവിടും സിന്ദൂരതാരേ! നിന്‍റെ വര്‍ത്തുള നിമ്നോന്നതങ്ങളില്‍ മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും ലീനനായ് മേയുന്ന സൗവര്‍ണ്ണ സൂര്യനെപ്പോലെ എന്നെ നീ മത്തനാക്കുന്നു വശീകരിച്ചാര്‍ത്തനാക്കുന്നു ആദിയുഗങ്ങളിലെന്നോ താരാപഥങ്ങളിലൂടെ വിശ്വദൗത്യങ്ങള്‍തന്‍ ഭാണ്ഡങ്ങളും പേറി ബ്രഹ്മാണ്ഡവിസ്തൃതി താണ്ടി വിശ്വാടനോത്സുകശില്‍പിസഞ്ചാരികള്‍ പാതിവഴിയിലപൂര്‍ണ്ണമായ് നിര്‍ത്തിയ പണിതീരാ ദേവരൂപങ്ങളാവാം നിന്‍റെ ഗിരികള്‍ സെഡോണേ! ചെമ്പന്‍ മലകള്‍ സെഡോണേ! വീണ്ടുമവര്‍ തിരിച്ചെത്തുമോ ഭാവിയില്‍ കയ്യിലുളികളും പേറി ഈ ശില്‍പങ്ങള്‍ പൂര്‍ണ്ണമാക്കീടാന്‍? ഈ അത്ഭുതമുദ്ബുദ്ധമാക്കാന്‍? ഋതുഭേദമേന്യേ ഭക്തിപുരസ്സരം മേഘങ്ങളഭിഷേകം ചെയ്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കാറ്റുകളീദേവവദനനിരകളെ ഒപ്പിത്തുവര്‍ത്തി മിനുക്കിത്തുടക്കുമ്പോള്‍ പൂവിട്ട് മഞ്ഞയുടുത്ത് കുനിയുന്ന ഭക്തരാം പച്ചവൃക്ഷങ്ങള്‍ക്കു*മേലെ മൂളുന്ന തേന്‍പക്ഷിവൃന്ദങ്ങള്‍ സ്തുതിപാടി പക്ഷമടിച്ചു തൊഴുതുനിന്നീടവെ കാട്ടുദൈവങ്ങളെത്തേടി അപ്പാച്ചേകള്‍** ആര്‍ത്തുവിളിച്ചു മലകളിറങ്ങുന്ന കുതിരക്കുളമ്പടിനാദം ശ്രവിക്കുവാന്‍ ഭൂര്‍ജ്ജമരങ്ങളശോകങ്ങള്‍ കാട്ടത്തികള്‍ ശാന്തമിളകാതെ കാതോര്‍ത്തു നില്‍ക്കവെ പണ്ടേ മറഞ്ഞൊരാ ശില്പശാസ്ത്രജ്ഞരെ വീണ്ടും വരുവാന്‍...

സുനന്ദ പുഷ്കര്‍

സുനന്ദ വിരമിച്ച പിറ്റേന്ന് ഞാനെഴുതിയ ആംഗലകവിതയുടെ പരിഭാഷ) സുനന്ദാ! നമ്മളൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല രണ്ടപരിചിതരായിരുന്നു നീയൊരു സുകുമാരഭാവഭംഗി പൂക്കുമൊരാവേശപുഷ്പദീപ്തി ടെലിവിഷന്‍ സ്ക്രീനിലെ പൂപ്രസാദം നിന്‍റെ വിവാഹവിശേഷമായി നീയെന്നറിവിലിരച്ചുകേറി ചാനല്‍കള്‍ തോറും ജ്വലിച്ചുനിന്നു കത്തിപ്പറക്കുമൊരുല്‍ക്കപോലെ ഒരുസുകുമാരന്‍ നിന്‍റെ വരന്‍ രാഷ്ട്രീയനായകന്‍, അതസാദ്ധ്യമിശ്രം, ഐക്യരാഷ്ട്രത്തിന്‍ തലപ്പിലെത്താന്‍ വെമ്പിയൊരാംഗലഭാഷാവാഗ്മി എന്‍ ജന്മജില്ലതന്‍ പുത്രന്‍ ജനപ്രിയന്‍ ട്വിറ്ററില്‍ കൂജനപാടവത്താല്‍ പുലരിക്കിളികളെ തോല്‍പ്പിച്ചവന്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ കണ്ടു നീ നിന്‍വരനെ പിന്‍തുടരുന്ന വിശേഷമെല്ലാം പാര്‍ട്ടികളില്‍ പൊതുവേദികളില്‍ അതിവേഗജീവിതവേളകളില്‍ നിന്റെ പ്രഭാപൂരമന്ദസ്മിതം ഭര്‍തൃനിഴലിലെ വീഴ്ചകളെ നീക്കി പ്രകാശമായ് കാത്തുനിന്നു സുനന്ദാ! ഇന്നു ഞാന്‍ ഞെട്ടിയിരുന്നുപോയി നിന്‍റെ തിരോധാനവാര്‍ത്ത കേട്ട് ഒരു മനോഹാരിണി പോയൊളിച്ചു ശബ്ദായമാനമാമെന്‍റെ ലോകം നിശ്ശബ്ദമാം ശോകഗേഹമായി പോയി മറഞ്ഞത് നാരിയല്ല രാഷ്ട്രീയനായകപത്നിയല്ല സൗമ്യസുരഭിലരാഗഭംഗി പ്രേമവായ്പിന്‍റെയപാരകാന്തി സ്വപ്നങ്ങള്‍ പുല്‍കിയുടലെടുത്തോള്‍ സുനന്ദാ! വായതോരാതെയവര്‍ ചിലക്കും പുതിയപുതിയ കഥ രചിക്കും നിന്‍റെ തിരോധാനവൃത്തമവര്‍ കീറിമുറിച്ച് ബഹളം വെക്കും നിന്‍റെ...

തീർച്ചയായും വായിക്കുക