Authors Posts by മഠത്തിൽ രജേന്ദ്രൻ നായർ

മഠത്തിൽ രജേന്ദ്രൻ നായർ

മഠത്തിൽ രജേന്ദ്രൻ നായർ
32 POSTS 4 COMMENTS
ജീവിതത്തില്‍ വളരെ വൈകിയാണ് എഴുതിത്തുടങ്ങിയത്. അറുപതിന് ശേഷം. ആംഗലത്തില്‍ കുറെ കവിതകള്‍ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവ മിക്കതും ഈ ലിങ്കില്‍ കാണാം: http://www.poemhunter.com/madathil-rajendran-nair/poems/?a=a&search=&l=2&y=0 വേദാന്തത്തിലും ജ്യോതിഷത്തിലും താല്‍പര്യം. ചില വേദാന്തലേഖനങ്ങള്‍ വെബ്ബില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പാലക്കാടനായ ഞാന്‍ മിക്കവാറും കൊയമ്പത്തൂരിലാണ് താമസം. 36 വര്‍ഷം കുവൈറ്റില്‍ പ്രവാസിയായിരുന്നു. E-Mail: madathil@gmail.com

പിതാദിവസം

  ഇന്ന് പിതാദിവസം ആഗോളപിതാദിവസം മക്കളച്ഛനെ പുല്‍കും ദിവസം എന്‍റെ മകള്‍ വിദൂരദുബായില്‍ നിന്നും “അച്ഛന്‍” എന്നൊരു കവിതതന്‍ ദൃശ്യസ്വനവിസ്മയം യൂട്യൂബിലയച്ചുതന്നു സപ്രേമം അത് കേട്ടു ഞാന്‍ കരഞ്ഞു തേങ്ങിത്തേങ്ങി കര‍ഞ്ഞു തേങ്ങുമൊരു പാത്രം പോലെ തുളുമ്പിത്തുളുമ്പിക്കരഞ്ഞു മാറിലൊരുകുഞ്ഞിനെയൊതുക്കി അതിന്‍ തലയില്‍ മുത്തങ്ങളിട്ട് മറവിതന്‍ മൂടല്‍മഞ്ഞുമൂടുമൊരു കുന്നിന്‍ചോട്ടിലൂടെ ഞാന്‍ നടന്നു കരഞ്ഞുകര‍ഞ്ഞെന്‍ കണ്ണില്‍ ഒരായിരം ചെമ്പരുത്തികള്‍ വിരിഞ്ഞു ചുവന്നു അതുകണ്ടെന്‍റെ ലോകം ചിരിച്ചു മദ്യപാനചേഷ്ടകളെന്നു വിധിച്ചു ഇടവപ്പാതിപോല്‍ കണ്ണീരുപെയ്ത് മറവിക്കമ്പിളിച്ചുരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ കൂമ്പിക്കൂനിക്കിടക്കുമൊരു കുഞ്ഞിന്‍ മുഴിഞ്ഞ വിയര്‍പ്പുമണക്കും തലയില്‍ മുത്തിക്കരയുന്നു ഞാന്‍ വൃദ്ധനാമച്ഛന്‍ എന്നെ സ്വയം മറന്ന് ഇന്ന് പിതാദിവസം ആഗോളപിതാദിവസം മക്കളച്ഛനെ പുല്‍കും ദിവസം മഴയെവിടെ കുന്നെവിടെ മൂടല്‍ മഞ്ഞെവിടെ എനിക്ക് കൊതിച്ചുമ്മവെക്കാന്‍ മണക്കുമൊരു തലയെവിടെ ഏകാന്തനാം ഒരു പിതാവിന്‍ തോരാമഴദുഃഖം ഞാറ്റുവേലകളേന്തുന്ന ദുഃഖം ഇന്ന് പിതാദിവസം ആഗോളപിതാദിവസം

വരാം ഞാന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും

നിന്‍റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെന്‍റെ പൂഞ്ഞയില്‍ രസം കണ്ടു വെള്ളപ്പൊട്ടുകുത്തിയ നെറ്റിമേല്‍ മുത്തം വച്ചു കണ്ണെഴുതിയൊരെന്നെ ‘കണ്ണപ്പാ’ എന്ന് പാടി വിളിച്ചെന്‍ കഴുത്തില്‍ കൈ ചുറ്റിച്ചിരിച്ചാര്‍ത്തു മേഘപാളികളതുകണ്ട് സൂരകാന്തി വിസ്മയം പൂണ്ടു മുല്ലപ്പൂമണം പേറി പൂങ്കാറ്റും കിതച്ചെത്തി തുമ്പികള്‍ പറന്നാടി, ചുറ്റിലും പച്ചപ്പുകള്‍ തുമ്പപ്പൂ സ്മിതം തൂകി ചിരിച്ചു സാക്ഷ്യം നിന്നു അറിഞ്ഞീല ഞാനപ്പോള്‍ അകലെ പുകയൂതി നിന്ന നിന്നുള്ളില്‍ ജ്വലിച്ചിരമ്പും ലാവാഗ്നികള്‍ നിനച്ചീല ഞാന്‍ അടുത്തൊരുനാള്‍ നീയെന്നെ ഒരു കയറില്‍ കെട്ടി വലിച്ചിഴക്കുമെന്ന് ചന്തമുക്കിലെ ആര്‍ക്കും ആള്‍കൂട്ടത്തിലെന്‍ കഴുത്തറത്ത് ആകാശംമുട്ടെ കയ്യുയര്‍ത്തിയട്ടഹസിക്കുമെന്ന് ചോരചിന്തുമെന്‍ ശിരമേന്തി ഊര്‍വലം വരുമെന്ന് കാലമൊരു കസേരമേല്‍ ദൂരെ- യെവിടെയോ...

അരുണാ ഷാന്‍ബാഗ്

അരുണ വിട പറഞ്ഞു അരുണാ ഷാന്‍ബാഗ് പറന്നകന്നു ഒരു ബലാത്കാരബലിയാട് കണ്ണടച്ചു ചേതനയറ്റ ജഡസമജീവിതസ്പന്ദങ്ങളസ്തമിച്ചു നീണ്ട നാല്‍പത്തിരണ്ടു വര്‍ഷം വൃഥാ വേപഥുക്കൊണ്ട പ്രാണങ്ങള്‍ പോയെങ്ങാണ്ടൊളിച്ചു മുംബൈയില്‍ കിംഗ് എഡ്വേര്‍ഡ് ആസ്പത്രിയില്‍, ഒരു കട്ടിലില്‍, എന്‍റെ രാഷ്ട്രമനസ്സാക്ഷി കെട്ടടങ്ങി കാലം നാല്‍പത്തിരണ്ടാണ്ടുകള്‍ നിര്‍ദ്ദയം ഒരു സ്വപ്നകുമാരിയെ കട്ടിലിലിട്ടു പൊരിച്ചു അവളറിയാതെ അറുപത്തിയെട്ടുകാരിയാം കണ്ടാലറിയാത്ത ജരാനരവൈക‍ൃതമാക്കിച്ചമച്ചു ഒടുവില്‍ വേദനിക്കുമൊരോര്‍മ്മയായ് മാറ്റിച്ചിരിച്ചു ഹൃദയമില്ലാത്ത നിയമം പഠിച്ചവര്‍ ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ കുറ്റകൃത്യത്തിന്‍ പ്രകൃതം തിരഞ്ഞു പുലമ്പി സമൂഹം ദയാവധസാധുതയാരാഞ്ഞലഞ്ഞു ആരൊക്കെയോ പറ‍ഞ്ഞറിഞ്ഞു അരുണക്ക് ബോധമുണ്ടായിരുന്നെന്ന് പക്ഷെ ചുറ്റുമിരമ്പുന്ന ലോകത്തെ അവര്‍ക്കറിയുവാന്‍ കഴിവില്ലയെന്ന് അറിവിന്‍റെ ബോധവിളക്ക് തെളിയാത്തൊ- രസ്തിത്വമെന്തായിരിക്കാം? എല്ലാം ഊഹങ്ങള്‍, വൃഥാവാദങ്ങള്‍, ആര്‍ക്ക് സാധിക്കും മനസ്സിലാക്കീടുവാന്‍ ജഡികമാം ഇന്ദ്രിയക്കഴികളില്‍ തലതല്ലി ചിറകിട്ടടിച്ചു...

എന്‍റെ ആദ്യത്തെ പ്രേമലേഖനം

  മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ പത്താം വയസ്സിനെ ചുറ്റിപ്പറക്കുമ്പോള്‍ പുലര്‍വേളയിലറിയാത്തൊരസ്വാസ്ത്യം ഉറങ്ങുന്നൊരെന്നെ വലച്ചുപോയി ഒരു മധുരം ഒരു മണം ഒരു സ്വേദം പുലര്‍കാല ഹിമബിന്ദു പുല്ലില്‍ ലയിച്ച ഗന്ധം ഉറക്കം വരാതെയുരുണ്ടുപിരണ്ടു ഞാന്‍ എന്‍റെ മണമാളും ശയ്യമേലവശനായി എന്‍റെ ഗ്രന്ഥികള്‍ മധുരമായ് കത്തിനിന്നു എന്തുപറ്റി എന്നറിഞ്ഞതില്ല വിവരിക്കാന്‍ വാക്കുകളൊന്നുമില്ല പക്ഷെ, അവള്‍ ഹൃദയത്തിലുണ്ടായിരുന്നു എന്‍റെ സഹപാഠി മുല്ലപ്പൂപ്പല്ലുമായി കാല്‍കളില്‍ നൃത്തച്ചുവടുമായി ഇനിയും വിരിയാത്തൊരെന്‍റെ പുരുഷത്വ- കുസുമത്തിലിക്കിളി പാകിക്കൊണ്ട് അവളെ ഞാന്‍ ഏറെ ആശിച്ചുപോയി എന്തിനായെന്നോരു പിടിയുമില്ല കാട്ടുതീ പോലെയന്നെന്നെ പൊതിഞ്ഞോരു തീഷ്ണരാഗത്തില്‍ ഞാനെഴുതിപ്പോയി കീറിത്തുറന്നോരു സിഗററ്റുപാക്കറ്റിന്‍ ചോരയൊലിക്കുന്ന ഹൃത്തടത്തില്‍ തോന്നിയതൊക്കെയും ആദ്യത്തെ പ്രേമത്തിന്‍ ലേഖനമങ്ങിനെ രൂപം കൊണ്ടു എന്‍മേലും എന്‍റെ ഹൃദയത്തിലും കോടി അക്ഷരാണുക്കളരിച്ചു കേറി കിരുകിരെ...

ഇഞ്ചിത്തയിര്‍

ഒരു മേഷരാവിന്‍ തേങ്ങും ഉഷ്ണശിഖയില്‍ ഉണങ്ങുമിലയില്‍ ഇഞ്ചിത്തയിര്‍ വിളമ്പി എന്‍റമ്മ പൊന്നമ്മ പൊന്നുമ്മ കണ്ണീരൊഴുക്കി കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു കഴിക്കൂ ഇത് നിന്‍റച്ഛന്‍റെ സ്മൃതിയില്‍ ഞാന്‍ ചമച്ചൊരിഞ്ചിത്തയിര്‍ ഇനിയൊരിക്കലും നിനക്കിത് ലഭിക്കില്ല യുഗദിഗാന്തങ്ങള്‍ നീ നടന്നാലും, പറന്നാല്‍ പോലും ആ കണ്ണീരിനെന്തര്‍ത്ഥം? അതന്നത്തെ പതിമൂന്നുകാരനഗ്രാഹ്യം ഗ്രഹിക്കാതെ പോകുന്ന കണ്ണീര്‍ച്ചാലുകള്‍ക്കെന്തര്‍ത്ഥം? മനുഷ്യമനസ്സിന്‍ സുര്യതാപച്ചുടുമരുതലത്തില്‍ പതിക്കും മുമ്പേ മറയും ഒരമ്മയുടെ തപിക്കും കണ്ണീര്‍ തപ്തബാഷ്പത്തിനെന്തര്‍ത്ഥം? ഞാനിപ്പോള്‍ എഴുപതിനപ്പുറം കരയുന്നൊരു വൃദ്ധശിശു എന്‍ ജന്മദിനനാക്കിലയിലവള്‍ വിളമ്പി മധുരിക്കും പുളിയിഞ്ചി പൂപ്പുഞ്ചിരിതൂകി എന്നാത്മസഖി പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കവെ ഇതെന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്‍ പുളിയിഞ്ചി ഇതിലെ മധുരം നീ അറിയാതെ പോകുകില്‍ ആവില്ല നിനക്കൊരിക്കലുമറിയാന്‍ ഈ ഭൂവില്‍ പ്രേമവാഴ്വിന്നന്തരാര്‍ത്ഥം വേണ്ട, എനിക്കു പ്രേമം വേണ്ട വേണ്ട...

ടുസ്സാനില്‍ വിഷു

വിഷുപ്പൂക്കളില്ല, വിഷുവിനെന്തര്‍ത്ഥം വിഷമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. വിഷുദിനം വന്നു വിദൂരമാം ടുസ്സാനില്‍ വിരസത മാറ്റുവാന്‍ പൂക്കള്‍ വാങ്ങി വിഷുക്കണിവെച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ വിഷുവതാ പൂത്തുനില്‍ക്കുന്നു ചുറ്റും മേട്ടിലും കുന്നിലും താഴ്വരച്ചോട്ടിലും പാലോവെര്‍ഡെകള്‍* പൂത്തുനില്പു നീലമലകളെ പുല്കി ലസിക്കുന്ന ടുസ്സാനെ മഞ്ഞയുടുപ്പിടീച്ച് സൂര്യന് മേഷത്തില്‍ അശ്വിനീസംഗമം കേരളാഘോഷം വിശേഷം വിഷു വിണ്ണില്‍ നടക്കുമീ ഉത്സവം ആഗോള- സംഭവം നാമതറീയുന്നീല കാറ്റിലും മണ്ണിലും വിഷുവുണ്ട് കൂടാതെ അശ്വതീസൂര്യന്മാരെല്ലാര്‍ക്കുമുണ്ട് നാട്ടിലായാലും മറുനാട്ടിലായാലും പ്രകൃതി വിഷുക്കണി വെച്ചിരിക്കും പാലോവെര്‍ഡെയും വിഷുക്കണിക്കൊന്നയും പെറ്റമ്മ പ്രകൃതിക്ക് മക്കള്‍ മാത്രം ഇവിടെ ടുസ്സാനില്‍ വിഷുവിതാ വന്നല്ലൊ പാലോവെര്‍ഡെകള്‍ ഒത്തിരി പൂത്തല്ലൊ വിഷുപ്പൂക്കളില്ല, വിഷുവിനെന്തര്‍ത്ഥം വിഷമം തീര്‍ത്തെന്റെ പൂക്കള്‍ ചിരിച്ചല്ലൊ!   _________________ *(Vishu in Tucson, Arizona, USA) *palo...

നീയൊരു പ്രഹേളിക!

  അധിക്ഷേപിച്ചു നിന്നെ ഞാന്‍ അഹോരാത്രം നരാധമഘാതകന്‍, കൊലയാളി, അരക്കിറുക്കന്‍, തുഗ്ലക്ക്, വംശവിധ്വംസകന്‍, ഫാസിസ്റ്റ്, ലോകം കണ്ടതിലേറ്റവും കറയേറും ജനപീഡകന്‍, ന്യൂനപക്ഷമര്‍ദ്ദനവിശാരദന്‍, ക്രൂരമൃഗസമന്‍, മതേതരരാഷ്ട്രത്തിന്നത്ത്യാപത്ത് എന്നിട്ടുമവസാനം ജനസമ്മതിനേടി- യെത്തി നീയെന്‍റെ ദില്ലിയില്‍ എന്‍റെ മഹാരാഷ്ട്രത്തെ നയിക്കുവാന്‍ മറന്നില്ല ഞാന്‍ നിന്നെ പിന്നെയും വിമര്‍ശിക്കാന്‍ നീ എന്തുചെയ്താലും അത് തെറ്റെന്ന് സമര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ ഇന്നിതാ ഒരഗ്നിപരീക്ഷയില്‍ ‍ഞങ്ങടെ വിഘടിതമഹാസഖ്യശക്തിയില്‍ നീ തോറ്റു തുന്നമ്പാടുമെന്നാശിച്ചു ഞാന്‍ നില്‍ക്കെ ഒരസാമാന്യ ജനഹിതസുനാമിയില്‍ വിജയക്കുറിയിട്ട് നില്‍ക്കുന്നു നീ നരാധമാ റഷ്യയില്‍ യൂറോപ്പില്‍ പണ്ടെങ്ങാണ്ട് ചത്തുമണ്ണടിഞ്ഞ താടിമീശക്കാര്‍ വിറ്റ കറുകറുപ്പുതിന്ന് സ്വന്തം പൈതൃകം കറുപ്പെന്ന് പുലമ്പി നടന്ന ഞാന്‍ ചൈനയെ നോക്കി ചുടുനിശ്വാസമുതിര്‍ത്ത ഞാന്‍ മുനിഭാഷിതങ്ങളെ പുച്ഛിച്ചു നടന്ന...

വിളക്കേന്തുന്ന ബാലന്‍

വെള്ളിക്കൊമ്പുകളാളും ജ്വലിക്കും മഹാവൃക്ഷം ശീതകാലത്തിന്‍ മിന്നിത്തിളങ്ങും നീലാംബരം താണുപോം അരുണാഭസുന്ദരരവിബിംബം ബോധത്തിന്‍ തിരയിലുദ്ദീപ്തമാമൊരു ദൃശ്യം അക്ഷമന്‍ ചിത്രകാരന്‍ ചിത്രത്തെ മറച്ചല്ലൊ പകരം കരിരാത്രമവിടെയുദിച്ചല്ലൊ പരകോടി താരങ്ങളവിടെയുണര്‍ന്നല്ലൊ നിശ കൂന്തലില്‍ പാരിജാതങ്ങള്‍ ചൂടിയല്ലൊ ചായങ്ങള്‍ തുടച്ചതാ ഫലകം പേറിക്കൊണ്ട് കാരകന്‍ വിരമിച്ചു വേഗത്തില്‍ രംഗം വിട്ടു ബാക്കിയായ് ഞാനാം വിളക്കേന്തുന്ന ബാലന്‍ മാത്രം പൂര്‍ണമാമേകത്വത്തില്‍ ആ രാത്രം തീരും വരെ കണ്‍ചിമ്മുമാകാശത്തിന്‍ ചിത്രത്തെത്തെളിയിക്കാന്‍

ബുദ്ധനും സുഖവും

    ശാന്തമായിരിപ്പുണ്ട് നിന്‍റെ ധ്യാനവിഗ്രഹം പൂമുഖമുറിയിലെ പ്രദര്‍ശനമേശമേല്‍ പക്ഷെ, നോക്കാറില്ലൊരിക്കലും, ദേവാ, നിന്നെ ആയിരമാവര്‍ത്തി ഞാനാവഴി നടന്നാലും പിന്നെയെങ്ങിനെ കേള്‍ക്കാനാണു ഞാന്‍, എങ്ങിനെയറിഞ്ഞീടാന്‍ നിന്‍റെ ശാന്തിമന്ത്രങ്ങള്‍, പ്രപഞ്ചദുഃഖത്തിന്നുള്ളൊറ്റമൂലിയാം സംസാരപ്രശമനപ്രാക്തനപ്രബോധനം? നിന്‍റെ വിഗ്രഹം വെറുമൊരലങ്കാരം എന്‍റെ വ്യാജമാം ആത്മീയതക്ക് പരസ്യം, മുഖംമൂടി, സത്യത്തില്‍, ജീവിതമെനിക്കതിശ്ശോച്യം, അപര്യാപ്തം അസംഖ്യം ആവശ്യപൂരണാര്‍ത്ഥം നടത്തും പരാക്രമം വിശ്രാമമില്ലാത്തോരു സംസാരമഹാചക്രം ആഗ്രഹനിവൃത്തിക്കായ് പരക്കം പായുന്നു ഞാന്‍ കയ്യെത്താ സുഖത്തിന്‍റെ പിന്നാലെയെല്ലായ്പ്പോഴും ഓടിത്തളര്‍ന്നു പാതിവഴിയില്‍ പതിക്കവെ അകലും വിദൂരചക്രവാളങ്ങളിലെന്‍റെ ഭോഗങ്ങള്‍ മരുജലഭ്രാന്തിയായ് മറയുന്നു പണ്ട് നീ ത്യജിച്ചെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട് ഞാന്‍ നിന്‍റേതായ് നിനക്കന്ന് തോന്നിയതെല്ലാമെല്ലാം പിന്നെ നീ തിരഞ്ഞലഞ്ഞു നടന്നു സത്യത്തിനെ അന്ത്യത്തില്‍ ബോധിമരത്തണലില്‍ തെളിഞ്ഞത് നീതന്നെയെന്ന വ്യക്തബോധമായ് തീരും വരെ എങ്ങിനെയാര്‍ജ്ജിച്ചു...

നീ എന്നെ മറക്കുകില്‍

  (ചിലിയന്‍ മഹാകവി പാബ്ളോ നെറൂദായുടെ "ഈഫ് യൂ ഫൊര്‍ഗെറ്റ് മി" എന്ന കവിതക്ക് ഒരു പരിഭാഷാ ശ്രമം. തെറ്റുകുറ്റങ്ങള്‍ സദയം പൊറുക്കുക.) നീയൊരു കാര്യമറിയണം നിനക്കറിയാമിത് : എന്‍റെ ജാലകത്തിന്‍ പുറത്ത് പതുക്കെ വിരിയും ശരത്കാല- സ്ഫടിക ചന്ദ്രനെ, ചുവന്ന ശാഖയെ ഞാന്‍ നോക്കിയാല്‍, അഗ്നിക്കരികിലെ സ്പര്‍ശത്താലറിയാത്ത ഭസ്മത്തെ, കരിഞ്ഞു ചുളുങ്ങിയ കരിവിറകിന്‍ ശരീരത്തെ തൊട്ടാല്‍, ഞാനെത്തും നിന്നില്‍, അപ്പോള്‍ മണങ്ങള്‍ വെളിച്ചം ലോഹങ്ങളിവ പിന്നെയുലകിലസ്തിത്വമൂറും വസ്തുക്കളെല്ലാം എനിക്കായ് കാതോര്‍ത്തുനില്‍കും നിന്‍റെ ചെറു ദ്വീപുകളിലേക്കെന്നെപ്പേറി- ത്തുഴയും തോണികള്‍ പോലെ കേള്‍ക്കു, ഇറ്റിറ്റായി നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കുവാന്‍ മറന്നാല്‍ എന്‍റെ സ്നേഹവുമിറ്റിറ്റായി വറ്റിടാം പെട്ടെന്നെങ്ങാനുമെന്നെ മറന്നീടുകില്‍ നോക്കേണ്ട പിന്നെ നീയെന്നെ മറന്നിട്ടുണ്ടാവാം...

തീർച്ചയായും വായിക്കുക