Home Authors Posts by റഹന ഇബ്രാഹിം

റഹന ഇബ്രാഹിം

റഹന ഇബ്രാഹിം
92 POSTS 1 COMMENTS
a teacher, obsessed with poetry......

ഭ്രാന്തിന്‍റെ മാനദണ്ഡം

  ഭ്രാന്താശുപത്രിയുടെ ഇടുങ്ങിയിരുണ്ട ഒരു മൂലയില്‍ യഥാര്‍ത്ഥഭ്രാന്തന്മാരുടെ പൊട്ടിച്ചിരിയും പൊട്ടിത്തെറിയും, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭ്രാന്ത് കണ്ടിട്ട് സഹിക്കവയ്യാതെ ഭ്രാന്തരായിതീര്‍ന്നു പോയവരുടെ പിറുപിറുക്കലുകളും, ഭ്രാന്തില്ലാതെയിരുന്നിട്ടും കൂടെ ജീവിച്ചവര്‍ക്ക് ഭ്രാന്തായത്കൊണ്ട് ഇവിടെയെത്തിപ്പെട്ട എന്നെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ നെടുവീര്‍പ്പുകളും, ഇതെല്ലാം കൂടിച്ചേര്‍ന്ന സമ്മിശ്രാന്തരീക്ഷത്തില്‍, ആകാശപരപ്പിലേക്ക് ആര്‍ത്തിയോടുറ്റുനോക്കുന്ന കൂട്ടിലടയ്ക്കപ്പെട്ട ഒരു പാവം കിളിയെപ്പോല്‍ പുറംലോകത്തെ നോക്കികാണുകയാണ് ഞാന്‍. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരാള്‍ ഭ്രാന്തനാണെന്നു നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതിന്‍റെ മാനദണ്ഡം എന്താണ്?. ഒരുവന്‍ ഏത്നേരവും സംസാരിച്ചോണ്ടിരുന്നാല്‍ ആളുകള്‍ പറയും അവന് ഭ്രാന്താണെന്ന്‍. ഒട്ടും സംസാരിക്കാതെയിരുന്നാലോ അപ്പോഴും...

പെണ്ണായി പിറന്നാല്‍

  പെറ്റിട്ടതൊരു  പെണ്‍കുഞ്ഞിനെ- യാണെന്നറിഞ്ഞ മാത്രയില്‍ ആ അമ്മതന്‍ ഇടനെഞ്ച- റിയാതൊന്നു  പിടഞ്ഞു എമ്മട്ടില്‍ വളരുമിവള്‍ അന്തമില്ലാത്ത കാമാന്ധര്  സ്വൈര്യമായിവിഹരിക്കുമീ  പാരില്‍ അതോര്‍ക്കവേ, ആയമ്മതന്‍ കണ്ണുകളിലിന്നേ നടുക്കം പെണ്ണിനിന്നൊരു  ശാപമായിതീര്‍ന്ന മാംസഭംഗിയാര്‍ന്ന്‍ ഇവള്‍ വളരും ചെറ്പ്രാണികളാം പൂവാലര് ഇവളെമണത്തു വട്ടമിട്ടു പറക്കും ഞാനെന്‍ കണ്ണുകള്‍ തന്നെ അടര്‍ത്തിയെടുത്തതുകൊണ്ട് ഇവള്‍ക്കുചുറ്റിലും മുള്‍വേലി തീര്‍ക്കും കണ്ണീരു  നനച്ചിവളെ വളര്‍ത്തും കൂര്‍ത്ത നഖരങ്ങളുമായി  കൊത്തിപ്പറിക്കാനെത്തും കഴുകക്കൂട്ടങ്ങളെ ഭയന്നു ഞാനിവളെ സ്നേഹത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞെന്‍ ചിറകിനുള്ളിലൊളിപ്പിച്ചുവയ്ക്കും എന്‍ പാദങ്ങള്‍ ഇവള്‍ക്കൊപ്പം ചലിക്കും എന്‍ കരവലയങ്ങളിവളെ മുറുകെപിടിക്കും എന്‍ നയനങ്ങളെന്നുമിവളെ പിന്തുടരും ഞാനൊരു നിഴലായിയെന്നും ഇവള്‍ക്കൊപ്പമുണ്ടാകും എങ്കിലും  ഒരുനാള്‍ നിഴലായി കൂടെ നില്ക്കാന്‍ എനിക്കാവാതെയായാല്‍ എന്നുയിരറ്റു  പോയാല്‍ അന്ന്‍, കാമം മൂത്ത ചെന്നായ്ക്കള്‍ കൂട്ടമായി വന്നിവളെ കടിച്ചുകീറും ഇവള്‍തന്‍  പൂമേനി ഇറുക്കിയമര്‍ത്തി ചോരയൂറ്റി...

നന്ദി ചൊല്ലട്ടെ ഞാന്‍

  നന്ദി ചൊല്ലട്ടെ  ഞാന്‍, എക്കാലവു- മെന്നെയേറെ  വെറുപ്പിച്ചയീ  ഏകാന്തതയോട് ശ്ലോകങ്ങളായി  വിരിയാന്‍ വെമ്പുമെന്‍  ശോകങ്ങളോട് കരയും മാനസങ്ങള്‍ക്കുനേരെ മുഖംതിരിക്കാത്ത എന്നുള്ളിലുറഞ്ഞ കനിവിനോട് നിരാലംബര്‍  തന്നുടെ വ്യഥകളെന്നും ഈറനണിയിച്ചിരുന്നയെന്‍  നയനങ്ങളോട് ചിറകറ്റ കിളിയുടെ ദീനരോദനവും ഇതളുകള്‍ കൊഴിഞ്ഞുപോം പൂവിന്നൊമ്പരവും നന്മ കിനിയും മണ്ണിന്‍ മനസ്സും അറിയുമെന്‍ ആര്‍ദ്രതയോട് മായുന്ന പച്ചയും പുഴയോളങ്ങളുടെ  നിലയ്ക്കുന്ന താളവും ഭൂമിതന്‍ മുണ്ഡിതശിരസ്സും  കാണ്‍കേ വേദനവന്നു പൊതിയുമെന്‍ മനസ്സിനോട് അക്ഷരമഹാസാമ്രാജ്യത്തിലൊരു കടുകുമണിയുടെ വലുപ്പം  പോലുമില്ലാത്ത എളിയവരില്‍ ഏറ്റവും  എളിയവള്‍ ഞാനെന്ന  ആത്മബോധത്തിനോട്‌ വാക്കുകളുടെ മഹാസാഗരത്തില്‍ നീന്തി പഠിക്കാനൊരുങ്ങുമൊരു കൊച്ചുകുട്ടിയാമെന്നെ കുഞ്ഞികൈകളാലെടുത്ത് ഊഞ്ഞാലാട്ടുന്ന കുഞ്ഞുതിരയാം കവിതയോട്.

ഒരേ തൂവല്‍പക്ഷികള്‍

  അന്നും ഇന്നും ഇല്ലിക്കല്‍ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും പേരുകേട്ട തറവാടാണ് മാളികപുരയ്ക്കല്‍. നാലേക്കര്‍ പുരയിടത്തിന്‍റെ ഒത്ത നടുക്ക് ആജാനുബാഹുവായി അങ്ങനെ നില്‍ക്കയാണ് മാളികപുരയ്ക്കല്‍ വീട്. മുറ്റത്തൊരു മൂലയ്ക്ക് നാളികേരങ്ങള്‍ കൂമ്പാരം പോലെ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കയാണ്. പ്രഭാതവെയിലിന്‍റെ ഇളംകൊഞ്ചലില്‍ മാളികപുരയ്ക്കല്‍ വീടിന്‍റെ കാന്തി ഒന്നുകൂടി വര്‍ദ്ധിച്ചു. ഉമ്മറത്തിട്ടിരിക്കുന്ന ചാരുകസേരയില്‍ ആരെയോ കാത്ത് അക്ഷമനായി ഇരിക്കുകയാണ് തറവാട്ടുകാരണവര്‍ മൂസാഹാജി. അപ്പോഴതാ ആ കൂറ്റന്‍ ഗേറ്റു കടന്നുവരുന്നു ബ്രോക്കര്‍ കുഞ്ഞാലി. "അസ്സലാമുഅലൈക്കും ഹാജിക്കാ, ഇങ്ങള്ന്തിനാ അന്നോട് ബെരാന്‍...

ഓട്ടം

  ദ്രുതഗതിയിലോടികൊണ്ടിരിക്കുമൊരു ശകടമാണിന്നീ ലോകം, ഓടുന്നു സര്‍വ്വതും ഓടിയെത്താന്‍  പാടാണെങ്കിലും പണിപ്പെട്ടോടട്ടെ ഞാനും ദീനദീനമായി  പാടുന്നു മുറിവേറ്റൊരു  കിളിപൈതല്‍ കേട്ടിരിക്കാന്‍ നേരമില്ല പണിപ്പെട്ടോടട്ടെ ഞാനും ആരോ ഞെരിച്ചമര്‍ത്തിയമാതിരി നിലത്തുകിടപ്പുണ്ടൊരു പെണ്‍പൂവിനിതളുകള്‍ കണ്ടു നില്ക്കാന്‍  സമയമില്ല എങ്ങനേലുമോടിയെത്തട്ടെ ഞാനും ഓടും വഴിയില്‍ ദൈന്യമെഴും രണ്ടു പിഞ്ചുകരങ്ങള്‍ നീളുന്നെന്‍ നേരെ ആ കൈകള്‍  തട്ടിമാറ്റികൊണ്ട- തിവേഗമോടട്ടെ ഞാനും സര്‍വ്വാശയും  പ്രതീക്ഷയും വറ്റി അന്ത്യയാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കും അച്ഛനമ്മമാരുടെ  കൂട്ടപ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ ഉയരുന്നു  സേവാസദനങ്ങളില്‍ ഒന്നുമറിയാന്‍  നില്‍ക്കുന്നില്ല ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നുമില്ല കാലത്തിനൊത്തോടിയെത്തേണ്ടതുണ്ടില്ലേല്‍ ഒരു കീറപഴന്തുണി  പിന്നെയെന്‍  ജീവിതവും.

മഴയോട്

നീ കേള്‍ക്കുന്നില്ലേ,മനസ്സുരുകി കൊണ്ടുള്ള എന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ അറിയുന്നില്ലേ,നിനക്കായി കാലങ്ങളായുള്ള എന്‍ കാത്തിരിപ്പ് നിന്നെയൊന്നു കാണാതെ നിന്‍ സ്പര്‍ശമേല്ക്കാതെ വരണ്ടുണങ്ങി മാറു പിളര്‍ന്നു വിലപിക്കും പാവം ധരിത്രി ഞാന്‍ നീയെന്നരികത്തണയുവാന്‍ ഞാനത്രമേല്‍ കൊതിച്ചീടുന്നു ഖിന്നയാണു ഞാന്‍,സഹിക്കാവുന്നതി- നപ്പുറമാണെന്നുള്ളിലെ സങ്കടം നെഞ്ചിലെ ചൂടേറ്റ് വളര്‍ന്ന പൊന്നുമക്കളി- ന്നെന്നെ കൊല്ലാതെകൊല്ലുന്നു എന്നുടയാടകള്‍ വലിച്ചുകീറിയെന്‍ നഗ്നമേനിയില്‍ മഴുമുനകളാല്‍ മുറിവേല്‍പ്പിക്കുന്നു ഒരു ചാറ്റല്‍മഴയായിയെങ്കിലും വന്നു നീ എന്നെ തലോടി ആശ്വസിപ്പിക്കുക നിന്നമൃതൂറും പെയ്ത്തിലെന്‍ കദനങ്ങളൊക്കെയും കഴുകിക്കളയുക മൃദുചുംബനമാം കുങ്കുമം എന്‍നെറുകയില്‍ ചാര്‍ത്തുക നിന്‍ സ്പര്‍ശനത്താലെന്‍ മേനി തളിരിതമാകട്ടെ, മുറിവുകളുണങ്ങട്ടെ ഈയുളളവളോടെന്തിനിത്ര പരിഭവം നൊന്തുപെറ്റ മക്കള്‍ നരാധമന്മാര്‍ കാട്ടുന്ന ക്രൂരതയ്ക്കും ശിക്ഷയെനിക്കോ അവര്‍ക്കുവേണ്ടി ഞാന്‍ മാപ്പിരക്കുന്നു ചുട്ടുപൊള്ളുമീ വേനല്‍തപത്തില്‍ സൂര്യന്‍റെ രോഷാഗ്നിയേല്‍ക്കാതെ കുട നിവര്‍ത്തിതന്നിരുന്ന തരുക്കളും ഇന്നില്ല കേഴുകയാണ് മനംനൊന്തു കേഴുകയാണ്...

അമ്മ

  അമ്മേ, നിന്‍ ഗര്‍ഭപാത്രത്തിനുള്ളില്‍ നിന്നില്‍നിന്നുയിരാര്‍ന്നൊരു ഭ്രൂണമായി നിന്ന നാള്‍ തൊട്ടേ, നിന്നുടെ സ്നേഹലാളനകളേറ്റു വാങ്ങിയവര്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരു പരാദമെന്നപോല്‍ നിന്നിലെ വെള്ളവും വളവുമൂറ്റിക്കുടിച്ച് കൈകാല്‍ കുരുത്ത് നരരൂപം പൂണ്ടീ ലോകത്തേക്ക്‌ കടന്നുവന്നവര്‍ ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളെ നടക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചതും നീ ഉള്ളില്‍ നന്മ നിറച്ചതും നീ ഞങ്ങള്‍തന്‍ വിസര്‍ജ്ജ്യങ്ങള്‍ ഒര- റുപ്പുമില്ലാതെ എടുത്തതും നീ ഞങ്ങളാദ്യം കേട്ട പാട്ട് നിന്‍റെ താരാട്ട് ആദ്യമുരുവിട്ട വാക്ക് നീയോതിതന്നത് ഞങ്ങളാദ്യം വിളിച്ചതും നിന്നെ ആദ്യഗുരുവും നീതന്നെ ശൈശവത്തിന്‍ നിഷ്കളങ്കതയില്‍ നീ ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാമെല്ലാമായിരുന്നു ബാല്യത്തിന്‍ നൈര്‍മ്മല്യത്തില്‍ നീ ഞങ്ങള്‍ക്കേറെ പ്രിയമുള്ള കളിതോഴി കൗമാരത്തിന്‍ ചോരതിളപ്പില്‍ നീ ഞങ്ങള്‍ക്കു ശത്രുവായി മാറി യൗവനത്തിന്‍ തിരക്കില്‍ നിന്നെ ഞങ്ങള്‍ ബോധപൂര്‍വ്വം...

സ്വപ്നം

  നീണ്ട ജീവിതയാത്രയ്ക്കിടയിലൊരുനാള്‍ അറിയാതെയേതോയൊരു ഗ്രാമത്തിലെത്തിച്ചേര്‍ന്നു ഞാന്‍ ഒത്തിരിപ്പേരൊത്തൊരുമയോടെ വസിച്ചിടുന്നുവാ ഗ്രാമഭൂവില്‍ അവിടം അവശരാം വൃദ്ധജനങ്ങള്‍ക്കു ഊന്നുവടിയായിട്ടുണ്ട് യുവാക്കള്‍ യുവജനങ്ങള്‍ക്കനുഭവജ്ഞാനം പകര്‍ന്നു ശക്തിയായി വൃദ്ധരുമൊപ്പമുണ്ട് പാമരര്‍ക്കായി വിദ്യാദീപം കൊളുത്തുന്നു പണ്ഡിതര്‍ സമ്പന്നരും ദരിദ്രരും തുല്യരായി ഒരുമിച്ചു വാണിടുന്നു നോട്ടംകൊണ്ടുപോലും പെണ്ണിനെ മാനിക്കുന്നു പുരുഷവര്‍ഗ്ഗം തമ്മിലിണങ്ങി കൈകോര്‍ത്തുനടക്കുന്നു പല അമ്മ പെറ്റ മക്കളും അക്കൂട്ടത്തില്‍ വ്യത്യസ്ത ഭാഷകളില്‍ മൊഴിയുന്നവരുണ്ട് വിഭിന്ന വര്‍ണ്ണക്കാരുണ്ട് വിവിധ ജാതിമതങ്ങളില്‍പ്പെട്ടവരുണ്ട് എങ്കിലും സ്വസ്ഥരാണേവരും സ്നേഹത്തിന്‍ വെളിച്ചമുണ്ട് എല്ലാവദനങ്ങളിലും കലഹങ്ങളില്ല കണ്ണുനീരില്ല യുദ്ധവുമശാന്തിയുമശേഷമില്ല ആ ഗ്രാമത്തിന്‍ മുഖ്യകവാടത്തിങ്കല്‍ സ്വര്‍ണ്ണലിപികളാലാരോ കുറിച്ചിരിക്കുന്നു "വിശ്വൈകം" തെല്ലിട പോകേ പയ്യെയാ ഗ്രാമം വളരാന്‍ തുടങ്ങി വളര്‍ന്നു വലുതായി ഒരുജില്ലയായി പിന്നെയും വളര്‍ന്നു ഒരു സംസ്ഥാനമായി രാജ്യമായി, ഒടുവിലതാ ഏഴു വന്‍കരകള്‍ ചേര്‍ന്ന വിശ്വമായിമാറുന്നു പൊടുന്നനെ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു ഞാന്‍ നിദ്രയില്‍ നിന്നപ്പോളെന്‍ മുറിയിലൊരുമെത്തയില്‍ കിടക്കുകയാണ്...

ഒരു ദിനം കൂടി

  പുറത്ത് മഴ തകൃതിയായി പെയ്യുന്നു. ജനാലയിലൂടെ മഴയെ അങ്ങനെ നോക്കിനില്‍ക്കുകയാണ് ഞാന്‍. മഴയ്ക്ക് പല അര്‍ത്ഥതലങ്ങളുണ്ടെന്ന്‍ എനിക്കു തോന്നി. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അമര്‍ത്തിവയ്ക്കാനാവാത്ത സങ്കടം ചാലുകളായി ഒഴുകുന്നതാണോ ഈ മഴ. അതോ സ്വപ്നസുരഭിലമായ മനസ്സുകളെ കൂടുതല്‍ കുളിരണിയിക്കുവാന്‍ ആകാശത്ത് നിന്നാരോ പൂക്കള്‍ വര്‍ഷിക്കുന്നതോ. എന്തുതന്നെയായാലും മതിയാവോളം കാണട്ടെ ഈ മഴ. ഒരുപക്ഷെ ഇതുപോലൊരു മഴ ഇനി ജീവിതത്തില്‍ കാണാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലോ. മഴ കാണാന്‍ ഞാനുണ്ടാവുമോ ഞാനുണ്ടെങ്കിലും മഴയുണ്ടാവുമോ എന്നാര്‍ക്കറിയാം....

നേരമില്ലിന്നൊന്നിനും

    നേരമില്ലിന്നൊന്നിനും നേരമില്ലിന്നാര്‍ക്കും തിരക്കിലാണെന്നേറെ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു നാമേവരും മര്‍ദ്ദിതരാം മര്‍ത്ത്യരെയൊന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കുവാനും നേരമില്ല ദുരിതച്ചുഴിയിലാഴ്ന്നു പോകും പാവത്തിനോടൊന്നു സഹതപിക്കാനും നേരമില്ല മകളേ എന്നു തേങ്ങുമാമ്മമന- മൊന്നറിയാനും നേരമില്ല ഒരു കൊച്ചുതലോടലിനായി കൊതിക്കുമാ- തേങ്ങലൊന്നു കേള്‍ക്കുവാനും നേരമില്ല നേരമില്ലിന്നൊന്നിനും നേരമില്ലിന്നാര്‍ക്കും പറക്കുന്നതിനിടയില്‍ ചിറകറ്റുവീഴും കുഞ്ഞിക്കിളിയെ തഴഞ്ഞുപറക്കും പറവകള്‍ക്കും നേരമില്ല തളരും പഥികനു ഒരിറ്റു തണ്ണീര്‍ കൊടുക്കുവാനും നേരമില്ല സഹയാത്രികര്‍ ആരെന്നറിയുവാനും മനം തുറന്നൊന്നു ചിരിക്കാനും നേരമില്ല കൊടുംവേനലില്‍‍ ഒരാശ്വാസമാ- യിയെത്തുവാന്‍ ഇളംകാറ്റിനും നേരമില്ല പ്രണയിനിയാം സൂര്യകാന്തിയോടൊന്നു പുഞ്ചിരിക്കാന്‍ കാമുകനാം സൂര്യനും നേരമില്ല തന്‍മടിയില്‍‍ തലച്ചായ്‌ച്ചുറങ്ങും പൊന്നുമക്കളെ താരാട്ടുപാടുവാന്‍ സൂര്യനുചുറ്റും വേഗേന കറങ്ങും അമ്മ ജനനിക്കും നേരമില്ല ഒടുക്കം നേരമുണ്ടാകും മര്‍ത്ത്യനന്തിയില്‍ രോഗജരാനരകള്‍ക്കു കൂട്ടായി തനുവും മനവുംതളര്‍ന്നു കിടക്കുമ്പോളീ- പാരിന്‍ കപടതിടുക്കവും നേരില്ലായ്മയും കാണുവാന്‍.  

തീർച്ചയായും വായിക്കുക