Home Authors Posts by റഹന ഇബ്രാഹിം

റഹന ഇബ്രാഹിം

റഹന ഇബ്രാഹിം
88 POSTS 1 COMMENTS
a teacher, obsessed with poetry......

തിരിച്ചറിവിലേക്കായി

    അല്ലയോ കഴുതകളേ, പൊതുജനങ്ങളേ, നിങ്ങളെയൊന്നുണർത്തുക എന്ന വ്യർത്ഥമാമുദ്ദേശ്യത്തോടെ മറ്റൊരു കഴുത എഴുതുന്നത് ഞാനും നിങ്ങളും കഴുതകളായി മാറികൊണ്ടിരിക്കയാണ് അല്ല എന്നേ കഴുതകളായി മാറികഴിഞ്ഞവരാണ് വഴിനീളെ വിഷപാമ്പുകളാണ് മതത്തിന്റെ കൊടിയ വിഷം ചീറ്റി അവ എന്നേയും നിങ്ങളേയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നു നിന്റെ വിശ്വാസനെഞ്ചകത്തിലളളിപ്പിടിച്ച് ചോരയൂറ്റുമട്ടകളാണവർ അവരുടെ പക്കലൊരു കാക്കചങ്ങലയുണ്ട് അതു നിന്റെ ചലനങ്ങൾക്കു തടയിട്ട് നിന്റെ കാലുകളെ തളച്ചിടുന്നു നിന്റെ വിശപ്പിനെ പോലും നിർവികാരമാക്കുന്നു നിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വിദ്യ മുടക്കുന്നു നിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളും നാളെ ഞങ്ങളെപ്പോലെ കഴുതകളായേക്കാം സകലതും സ്തംഭിപ്പിക്കുമാ ചങ്ങലയ്ക്കു പേരോ 'ഹർത്താൽ' നിന്റെ വിശ്വാസം, നിന്റെ ചലനങ്ങൾ നിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമതു നിന്റെയവകാശം എഴുപതു ദശകങ്ങൾക്കു മുമ്പേ കിട്ടിയ വരദാനം അതിനതിരിടാനാരോ മുതിരുമ്പോൾ എന്തിനു നീ അതനുവദിക്കണം കേരളമണ്ണിൽ കൊടും...

ഒരു പാവം കാട്ടുപൂവ്

  ഞാനൊരു കാട്ടുപൂവ് പൂജയ്ക്കു  കൊള്ളാത്തവളാണെങ്കിലും, എന്റെ മങ്ങിയ നിറം നിനക്കായി തന്നു ഞാൻ നിന്റെ നയനങ്ങൾക്കു വിരുന്നൊരുക്കുവാൻ എന്റെ നേർത്ത മണം നിനക്കായി തന്നു ഞാൻ നിന്റെ പാരിൽ സുഗന്ധം നിറയ്ക്കുവാൻ എന്റെ ശോഷിച്ച ചന്തവും നിനക്കായി തന്നു ഞാൻ നിനക്കാസ്വദിച്ചാനന്ദിക്കാൻ എന്നിലെ മധുരം കുറഞ്ഞ മധുവും നിനക്കു  തന്നു ഞാൻ നിന്റെ ദാഹം ശമിപ്പിക്കുവാൻ മടിയൊട്ടുമേയില്ലാതെയെല്ലാം നുകർന്നെടുത്തു നീ എന്നെയൊന്നുണർത്തി തളർത്തുവാൻ ഒടുക്കം എന്നിതളുടയാടകൾ ഒന്നൊന്നായി നീ നുളളിയെടുക്കുമ്പോഴും നൊന്തില്ലെനിക്കൊട്ടും നിന്റെ സ്നേഹം നോവിച്ചില്ല ഇന്നു നിനക്കു പൂജയ്ക്കായി വിലയ്ക്കു വാങ്ങിയ നാട്ടുപ്പൂക്കളേറെയുണ്ട് വിലയൊട്ടുമില്ലാത്തയീ പാവം വെറുമൊരു കാട്ടുപൂവ് മാനവും ജീവിതവും നഷ്ടപ്പെട്ടവൾ  വേദന   മാത്രം സ്വന്തമായുളളവൾ ഇനിയും ചത്തൊടുങ്ങാതെ മൂലയിൽ ശേഷിച്ച നികൃഷ്ടജന്മം ഞാൻ നല്കിയതെല്ലാം കൈനീട്ടി വാങ്ങിയ...

പുഴയ്ക്ക് പറയാനുളളത്

കൊടും ക്രൂരതകളെത്ര ചെയ്തു നീ എന്നിട്ടുമീപാവം ക്ഷമിച്ചില്ലേയിത്രനാൾ സംഹരിക്കാനുറച്ചു വന്ന ഞാൻ നിന്റെ കണ്ണീരിൽ കരളലിഞ്ഞു മടങ്ങിയില്ലേ വീതി വിസ്താരത്തോടെ പരന്നൊഴുകിയ എന്നെ നീ ഞെരിച്ചമർത്തിയില്ലേ ശ്വാസത്തിനായുളളയെൻ പിടപ്പ് അന്നു നീ കണ്ടുവോ നിശ്ശബ്ദം കണ്ണീരെത്ര കുടിച്ചു ഞാൻ അതു നീ കേട്ടുവോ എന്റെ വഴികളൊക്കെയും പകുത്തെടുത്തു രമ്യ ഹർമ്യങ്ങൾ തീർത്തു നീ എന്നിലെയൊടുവിലെ മൺതരിയും പൊതിഞ്ഞെടുത്തു നീ ഓളങ്ങളിളകിയയെൻ നെഞ്ചകം നിൻ നഖക്ഷതങ്ങളാൽ നീറിയതെത്രയോ നിന്നേകാന്തതയിലെന്നും കൂട്ടായിരുന്നവൾ ഞാൻ നിന്റെ പാട്ടിനീണം പകർന്നതും ഞാൻ നിന്റെ കാലടികൾക്കായി ഞാൻ കാതോർത്തിരിക്കേ മതിയേറിയവൻ മർത്ത്യൻ നീയെൻ മാറിലേക്കെറിഞ്ഞതോ നിന്നുച്ഛിഷ്ടവുമമേദ്യവും കരഞ്ഞുകലങ്ങി കദനങ്ങളാലെൻ കരൾക്കുടം തിങ്ങവേ , ദുഃഖം കനലായി കത്തിയുയർന്നു കരകവിഞ്ഞപ്പോൾ ഇന്നു നീ...

പ്രണയവും പ്രായോഗികമാകട്ടെ

അവളോടുളള   പ്രണയം  പറയുവാൻ പ്രണയദിനത്തിൽ   അവനവൾക്കു  കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകണം ഒരു  ചുവന്ന  റോസാപുഷ്പം ആ  റോസാപുഷ്പത്തിന്റെ  ചുവപ്പ് അവന്റെ  ചോരയുടേതാകുമെന്ന് പാവമവളന്നറിഞ്ഞീല്ല പ്രേമത്തിനു  കണ്ണില്ലെന്നതു പഴമൊഴി ഇന്നു  നേരാംവണ്ണം  നോക്കീം കണ്ടും പ്രേമിച്ചില്ലേൽ  തലവരയോ അകാലത്തിൽ  വൈധവ്യം   കമിതാക്കളുടെ  ശ്രദ്ധയ്ക്ക്   , പ്രേമിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ്   മനസ്സോടൊത്താൽ  പോര ജാതിക്കു  ജാതി  ചേരണം സ്റ്റാറ്റസിൻ  ത്രാസിലിട്ടു  തൂക്കുമ്പോൾ തുല്യ  തൂക്കത്തിലാകണം കീഴാളനോടെങ്ങാനം  പ്രണയം  തോന്നിപ്പോയാൽ അരുതെന്നോതി  മനസ്സിനെ  വിലക്കണം ഇല്ലെങ്കിൽ  തലവര  മാറ്റിവരയ്ക്കുമവർ നൂറ്റാണ്ടുകൾ  നീങ്ങിയതറിയാത്തവരപരിഷ്കൃതർ മനസ്സുകൊണ്ടല്ല ,  ബുദ്ധി  കൊണ്ടു - വേണമിന്നു  പ്രണയിക്കുവാൻ പ്രണയിച്ചാലൊന്നിച്ചു  ജീവിക്കണമെങ്കിൽ പ്രണയവും  പ്രായോഗികമാക്കുക    

പ്രത്യാശ

ഒട്ടും  നിനച്ചിരിക്കാതെയെത്തുന്നു വിധിയെന്നു  നാം  വിളിക്കുന്ന വില്ലൻ ദുരിതങ്ങളായി   വന്നു  ജീവിതമാകെ വികൃതമാക്കുന്നവൻ ജ്വലിച്ചേ നില്ക്കും  നിന്നാരോഗ്യത്തെ മാറാരോഗത്തിൻ രൂപമാർന്നതി- ഞ്ചിഞ്ചായി  കാർന്നുതിന്നാലും രോഗാതുരമാകാതിരിക്കട്ടെ  നിൻമാനസം ആർത്തി മൂത്തപ്പോൾ  നീ വാരിക്കൂട്ടിയ സമ്പത്തുകളൊന്നൊന്നായി നിന്നിൽ  നിന്നൊഴിഞ്ഞു  പോയാലും ദരിദ്രമാകാതിരിക്കട്ടെ   നിന്റെ  ചിന്തകൾ വിധിയുടെ  ലീലാവിലാസങ്ങളാൽ നിനക്കു   കാഴ്ചയില്ലാതായെന്നു വരാം എന്നാലും  മായാതെ കാക്കുക നീ  നിന്നുൾക്കാഴ്ച നീ  പറയുന്നതെന്തും  ചെയ്തിരുന്ന നിന്റെ  കൈകളെ   ചിലപ്പോൾ വിധി  ക്ഷയിപ്പിച്ചേക്കാമപ്പോഴും നീയൊരു  ശില്പിയായി  തുടരുക കളിമണ്ണുപോൽ  നിൻ  മനസ്സിനെ നിനക്കേതുവിധേനയും  വാർത്തെടുക്കാം നന്മയിൽ ചാലിച്ച  പ്രത്യാശ കൊണ്ടാണെങ്കിലങ്ങനെ കൊടും  തിന്മയായ  നിരാശ കൊണ്ടാണെങ്കിലങ്ങനെ നിന്റെ  മനസ്സിന്റെ  നാഥൻ എന്നും  നീ തന്നെയാണതിനെ സംരക്ഷിപ്പവനും നീ സംഹരിപ്പവനും  നീ നീ  അനുവാദം  കൊടുക്കാതെ ...

മരണോത്സവം

  ഇരുട്ടിലൊരു  വെട്ടിവിടെ മറുവെട്ടൊന്നവിടെ നിലംപൊത്തി  മരങ്ങൾ  രണ്ടെണ്ണം പകച്ചുനിന്നു  ചില്ലയിൽ ചേക്കേറും കിളികളും വെട്ടുകളങ്ങനെ  തുടരുന്നു പെരുകുന്നു കൊലക്കളി  സമനിലയിലെത്തുംവരെ വിശ്രമമില്ല കൊടിമരം  കാറ്റത്തൊന്നുലഞ്ഞാലും കൊടിയൊന്നു  പഴകി  കീറിയാലും താമരപ്പൂവൊന്നു  വാടിയാലും വെട്ടോടു  വെട്ടുതന്നെ നാട്ടിൽ  മരണോത്സവം കൊടിയേറി യോഗങ്ങൾ , റാലികൾ  ചെണ്ടമേളകൊഴുപ്പുകൾ കവലകളിൽ   വാക്കുകൾ വെടിക്കെട്ടായി  പൊട്ടിച്ചിതറി മൃതി തെയ്യം തുളളുമ്പോൾ ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ  ആവേശത്തോടെ  ചിലർ കിട്ടിയല്ലോ  രക്തസാക്ഷിയെ ഇനി  വിജയം  സുനിശ്ചിതം നാട്ടുകാരും  ഹാപ്പിയാണ് വന്നുവല്ലോ ഹർത്താൽ  സുദിനം മരണോത്സവം  കൊണ്ടാടാൻ അപ്രതീക്ഷിതം  ഒരവധിദിനം ആടാം , പാടാമൊന്നു കൂടാം മരണോത്സവം  ഷെയർചെയ്തു രസിക്കാം മരണവും  പോസ്റ്റുകളായി നിറയുന്നു  മാധ്യമങ്ങളിൽ ശവത്തിനും  കിട്ടുന്നു- ണ്ടേറെ  കമന്റുകൾ

തരുക്കൾ താനേ തപിച്ചിടുന്നോർ

കത്തിപ്പടരുന്ന  സൂര്യരോഷത്തിൽ ഭൂമിയാകെ  വേവുന്നൊരീവേളയിൽ വിയർപ്പു  ചാലുകീറുന്നൊരീ  മാത്രയിൽ ഓർക്കുന്നുവോ  നീയെന്നെ ഞാനന്ന്  മണമുളള  പൂക്കൾ കൊണ്ട് നിന്റെ  ലോകത്തെ  സുഗന്ധപൂരിതമാക്കിയവൻ പല നിറങ്ങളിൽ  പൂത്തുലഞ്ഞു നിന്റെ  നയനങ്ങൾക്കു  കുളിരേറെയേകിയവൻ തേൻ  കിനിയുന്ന  പഴങ്ങളാൽ നിന്റെ  രസമുകുളങ്ങളെ  കോരിത്തരിപ്പിച്ചവൻ നിനക്കു  തണലുകിട്ടുവാൻ പച്ചക്കുട  പിടിച്ചു തന്നവൻ ആയെന്നെ  നീ  ഓർക്കുന്നുവോ ഇന്നു  ഞാനില്ല  , എന്നെ ഇല്ലാതാക്കിയതു  നീയാണെങ്കിലു - മതിലൊരു   പരിഭവവുമില്ലാതെ നടന്നു നടന്നു  നീ  തളരുമ്പോൾ നിനക്കിരിപ്പിടമൊരുക്കി  തന്നു ഗതകാലസ്മരണകളുറങ്ങുന്ന  എന്റെ  ശേഷിപ്പുകൾ ആ  മരക്കുറ്റികളൊന്നുപോലുമിന്നെങ്ങുമില്ല എന്നാലും  നിനക്കായ്  ഇതാ വേരായ്  , തളിരായ് , ഇലയായ് ഇന്നും  വെന്തു കുറുകി നിന്റെ  രോഗങ്ങളെയകറ്റുന്നു  ഞാൻ നിന്റെ  വിശേഷദിനങ്ങളിൽ നിന്റെ  സന്തോഷങ്ങളിൽ ദൂരെയേതോ ...

ഒരു നാമവിശേഷണത്തിന്റെ അർത്ഥവ്യാപ്തി

പടക്കുതിരയെപ്പോലെ  കുതിച്ചു  പാഞ്ഞു വന്ന്  പോർച്ചിൽ നിന്ന  ബെൻസിൽ  നിന്നിറങ്ങി  ഒരു  കറുത്ത  ബ്രീഫ്കേസ്  നെഞ്ചോടു  ചേര്‍ത്തു  പിടിച്ചു കൊണ്ട്  കദീജാ  മൻസിലിന്റെ  കോലായിലേക്ക്  കയറുകയാണ്  തൈക്കണ്ടി  പരീത്  കോയ  തങ്ങൾ .  കോലായിൽ  നിന്നും  ഹാളിലെത്തിയിട്ടും  കറുത്ത  ബ്രീഫ്കേസിനെ  കൈയൊഴിയാതെ  അദ്ദേഹം  നീട്ടി  വിളിച്ചു.  "കദീശൂ എട്ടീ  കദീശൂ , പയിച്ചിട്ട്  പളള  കരീന്ന് , യ്യീയ്യ്  തിന്നാനും  കുടിക്കാനും  എന്തായ്ളേളന്ന്  ബെച്ചാ ബെളമ്പിവെയ്ക്ക്. " "ഇങ്ങള്  സുബഹി...

പ്രകൃതിയും പ്രണയവും

  ചിരിച്ചുല്ലസിച്ചോടിവന്നു തീരത്തെ  മുത്തി  കോരിത്തരിപ്പിച്ചു പതിയെ  മറയുന്നു  കളളക്കുറുമ്പുളള  തിരകളും നാണം  പുതച്ചു  മയങ്ങുന്നു തീരവും കാറ്റുമൂളും  പ്രണയഗാനങ്ങൾ  കേട്ടു മധുരസ്വപ്നങ്ങളിലാടും  മോഹനമലരതിൽ കിനിയും  മധു  നുകരുവാൻ കൊതിച്ചൊരു  ശലഭവും കാലമേറെ  കഴിഞ്ഞൊന്ന് മഴ  വന്നു   തൊട്ടപ്പോൾ പ്രണയത്തിൻ  പുതുമണമുയർത്തുന്നു പ്രേമോജ്ജ്വലിയാം  ഭൂമിയും പ്രകൃതിയും  പ്രണയവുമന്യോന്യം  പൂരകങ്ങൾ പ്രകൃതിയെന്നെന്നും  പ്രണയനിർഭരം അവിടാവർത്തന  വിരസതയില്ല മടുപ്പില്ല ,  നൈരാശ്യങ്ങളൊട്ടുമില്ല തീരവും  തിരയും  കാലങ്ങളായി പ്രണയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു പ്രണയകാവ്യങ്ങളെഴുതുന്നു സൂര്യനും  സൂര്യകാന്തിയും, കുടിച്ചെത്രയെന്നിട്ടും മതി വരാതെ മലരിൻ   മധുവുണ്ണാൻ സദാ  കൊതിക്കുന്നു  ശലഭവും ഒന്നു  പുല്കുവാൻ വാരിപ്പുണരുവാൻ മഴയെ  കാമിച്ചു  ഭൂമിയും പ്രകൃതിയിൽ   പ്രണയമൊഴുകുന്നു നിറഞ്ഞ  പുഴയായി പരക്കും  പാൽനിലാവായി കുളിരുളള  ഒരഴകായി എന്നിട്ടും  നാം  മാത്രമെന്തേയിങ്ങനെ പ്രണയത്തിലും  പിശുക്കുന്നു എന്തിനാണു  നമ്മുക്ക് സ്നേഹത്തിനും  ഒരളവുപാത്രം നാമെന്തേ   തമ്മിലറിയാതെ  , തമ്മിലിണങ്ങാതെ രണ്ടു  വഴികളായി ...

വരം

പണ്ടാരോ  പറഞ്ഞു ജീവിതമീശ്വരൻ  തന്ന  വരമെന്ന് ജനിമൃതി  സങ്കീർണ്ണതകൾക്കിടയി - ലുല്ലസിക്കാൻ  കിട്ടിയൊരിടവേളയതിൽ കണ്ണീരിൻ  കറുത്ത കുത്തുകൾ  വീഴ്ത്തിയും നിരാശതൻ  കരിനിഴൽ  പടർത്തിയും ചിരി  മായ്ച്ചും  ശങ്കകൾ  നിറച്ചും വികൃതമാക്കി  കോറിയിടുകയാണു മനുഷ്യൻ അതിക്ഷണികമാമീ ജീവിതം നിലാവു പോലെ  നിർമ്മലം മഞ്ഞുതുളളി  പോലെ  സുഖദായകം സംഗീതം  പോലെ  സ്നേഹ സാന്ദ്രം അതിൻ  മാധുര്യം  നുകരുവാൻ നീയാദ്യം  നിന്നെ  അറിയുക നിന്നെ  തന്നെ സ്നേഹിക്കുക തന്നെതന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവനന്യനെയും സ്നേഹിക്കുമന്യനാൽ  സ്നേഹിക്കപ്പെടും നിന്നെ  തകര്‍ക്കുന്ന , തടവിലാക്കുന്ന ഋണചങ്ങലകളെ   പൊട്ടിച്ചെറിയുക ആത്മവിശ്വാസം  നിന്നുളളിൽ അർക്കനായി  ഉദിച്ചുയരട്ടെ അതിന്റെ  പൊന്നിൻകിരണങ്ങൾ മായാത്ത  പുഞ്ചിരിയായിയെന്നെന്നും നിന്റെ  വദനത്തിൽ പ്രതിപതിച്ചീടട്ടെ കദനത്തിൻ  കാരമുളളുകൾ കരളിലടവെച്ചതിൻ  മീതെ നീ ഒത്തിരിയൊത്തിരി  സ്വപ്നങ്ങൾ  വിരിയിക്കുക ആ സ്വപ്നങ്ങൾ ...

തീർച്ചയായും വായിക്കുക