Home Authors Posts by റഹന ഇബ്രാഹിം

റഹന ഇബ്രാഹിം

റഹന ഇബ്രാഹിം
92 POSTS 1 COMMENTS
a teacher, obsessed with poetry......

വികസനം

  വർഷങ്ങളേറെ കഴിഞ്ഞ് പിറക്കാനിരിക്കുന്ന പൈതങ്ങളേ നിങ്ങളീയുലകത്ത് വരുമ്പോൾ "ഞങ്ങൾ വികസിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കയാണ്........." എന്നുറക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പരസ്പരം കൈകോർത്തു മുട്ടിയുരുമ്മി നടക്കുന്ന കാലത്തേയും ലോകത്തേയും കാണാം അന്ന് ഈ ഭൂമുഖത്ത് ഒരേയൊരു ജീവിവർഗ്ഗം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരിക്കയുളളൂ മനുഷ്യന്റെ ഉടലും കാണ്ടാമൃഗത്തിന്റെ തലയും കരടിയുടേതു പോലുളള രോമക്കാടിനാൽ മൂടപ്പെട്ട കണ്ണും ചെവിയും കഴുകന്റേതിനെക്കാൾ കൂർത്തനഖങ്ങളുമുളള ഇരുകാലികൾ അവയ്ക്ക് ചിരിക്കാനറിയില്ല കരയാനും അറിയില്ല മദമിളകിയ ആനയെപ്പോലെയവ ആർത്തികൊണ്ട് വിളറിപ്പിടിച്ച് പാഞ്ഞുനടക്കുന്നുണ്ടാകും പിന്നെ, അഹങ്കാരത്തിൻ തലപ്പാവണിഞ്ഞ അത്യാർത്തിയിൽ പണിതീർത്ത കൂറ്റനെടുപ്പുകൾ കാണാമവ- ആകാശപരപ്പിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി മേഘങ്ങളെ കീറിമുറിച്ചിടുന്നതുകൊണ്ട്.... ഒരു മഴപെയ്ത് നിങ്ങൾ കാണലുണ്ടാവില്ല പുഴകളേയും കുന്നുകളേയും പാടങ്ങളേയും കണ്ടൽകാടുകളേയും നിങ്ങളറിയും ചരിത്രപുസ്തക താളുകളിൽ കാക്കകളേയും ശലഭങ്ങളേയും പൂച്ചകളേയും തവളകളേയും നിങ്ങൾ...

ജീവിതത്തോട്

  ഇതാ സമാഗതമായിരിക്കുന്നു ആർക്കൊക്കെയോ വീതം വെച്ചു ശേഷിച്ച നിമിഷങ്ങളുമായി ഞാനെനിക്കായി കരുതിവെച്ച കാലം തിരക്കുകളൊഴിഞ്ഞ് കടമകളും കർത്തവ്യങ്ങളുമൊഴിഞ്ഞേതോ തിരിച്ചറിവിന്നൂർജ്ജവുമായി എന്തിനൊക്കെയോ കരുതിവെച്ച കാലം കാലശകടത്തിനൊപ്പം ദ്രുതഗതിയിലേറെയോടിതളർന്നതല്ലേ ഇനി മെല്ലെ നടന്നു കയറട്ടെ സുന്ദരസുരഭിലമാം മമ ജീവിതമേ, നിന്നെ മിഴി തുറന്നു കാണുവാൻ മനം നിറഞ്ഞു ചിരിക്കുവാൻ ഇന്നു നേരമേറെയുണ്ട് വണ്ടായ് പറന്നു നീയാം പൂവിന്റെ നറും തേനുണ്ണുവാൻ നേരത്തിനായി കാത്തു കാത്തൊടുക്കം നേരമെത്തിയപ്പോഴോ അരുതെന്നുളളിലാരോ വിലക്കുന്നു മാറിയ കാലമോ അതോ പ്രായമോ ഏറെ വൈകിയൊരീവേളയിൽ പകലിന്നുഗ്ര താപത്താൽ തളർന്നൊരീ സായന്തനത്തിൽ സ്വപ്നങ്ങൾക്കും ജരാനരകളായി മങ്ങിയ മിഴികളിൽ തെളിയാത്ത വഴികളിൽ കാലുകൾ നന്നേ ശോഷിച്ചിരിക്കുന്നു ഇനിയോ,വെറുമൊരു വൃദ്ധൻ മാത്രമായി കണ്ടു മറന്ന കാഴ്ചകളായി കരളിലെവിടെയോയവശേഷിക്കും ഓർമ്മപ്പൊട്ടുകൾ തന്നിലിത്തിരി മധുരം ചികഞ്ഞെടുത്തു നുണഞ്ഞു ശുഷ്കമാം ശിഷ്ടദിനങ്ങൾ...

ഏകാന്തത

നീയാണിന്നെന്നേകതോഴി എങ്കിലും സഖീ നിന്നെതന്നെയാണല്ലോ ഇന്നു ഞാനേറെ ഭയക്കുന്നതും വെറുക്കുന്നതും ഒത്തിരി നാളായില്ലേ നീയെന്നൊപ്പം കൂടീട്ട് മടുപ്പായി തുടങ്ങീയെനിക്ക് തീരാസങ്കടങ്ങളിലലമുറയിട്ടു ഞാൻ തീർന്നിടുമ്പോളതിനേകസാക്ഷി നീമാത്രമതു ലോകതത്ത്വം ചിരിക്കുമ്പോൾ കൂടെ ചിരിക്കാൻ ആയിരംപേരതു പഴമൊഴി ഇന്നെൻ മനസ്സിൽ മധുരം നിറയുമ്പോളുമതു പങ്കിട്ടെടുത്തു രസിപ്പാൻ നീയേ കൂട്ടുളളൂ നിന്നെ ഞാനിഷ്ടപ്പെട്ടേനെ ഞാനൊരു കവിയായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു ചിത്രകാരനായിരുന്നങ്കിൽ ഞാനിതൊന്നുമല്ലല്ലോ മടുപ്പിച്ചു ചേർന്നുനില്ക്കും നിന്നെ എന്നിൽ നിന്നും പറിച്ചെറിയുവാൻ, നാളേറെയായി പദസ്പർശമറിയാത്തയീ വഴികളെ നിബിഡമായി കാണുവാൻ, ഈ പൂക്കാമരം പൂത്തൊന്നു കാണുവാൻ, പൊട്ടിയടർന്നയെൻ തന്ത്രികളെ പിന്നെയും തൊട്ടുണർത്തി നോക്കി കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ പൂക്കൾക്കു പുനർജനിയേകി നോക്കി തനിച്ചല്ലെന്നോടുതന്നോതുവാൻ ആരെയൊക്കെയോ ചേർത്തു നിർത്തുവാൻ ഞാനെന്നെ തന്നെ മറന്നുനോക്കി ആവുന്നതൊക്കെ ചെയ്തു നോക്കി എങ്കിലുമീതിക്കിലും തിരക്കിലും ഞാനിന്നൊറ്റയ്ക്കാണ് എന്തിനോയണിഞ്ഞയീ മൂടുപടമഴിച്ചാൽ നിന്നിലേക്കേറെയലിയേണ്ടി വരും...

അനിവാര്യമരണം

    ആ മുഖത്ത് ഇന്നേവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരുതരം ശാന്തത കണ്ടപ്പോൾ ഒട്ടും മാച്ചില്ലാത്ത ഒരു മുഖംമൂടി വെച്ചതുപോലെയാണെനിക്കു തോന്നിയത്. അറിയാതെ എന്റെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ചിരിയെ ഞാനെങ്ങനെയോ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു. ചിരിക്കാൻ പാടില്ലല്ലോ മരണവീടല്ലേ. ഇന്നലെ വരെ അടങ്ങാത്ത രൗദ്രതയോടെ മർദിച്ച കൈകാലുകൾ ഇന്നിതാ ചലനമറ്റു കിടക്കുന്നു . കൊലവിളിച്ചും അസഭ്യവർഷം നടത്തിയും അവളെ വേദനിപ്പിച്ച നാക്ക് നിശ്ചലമായിരിക്കുന്നു. മരണത്തിന്റെ ഒരു കളിയേ... സത്യത്തിൽ ചില മരണങ്ങൾ ഒരു അനിവാര്യതയാണ്, പതിവുപോലെ മരണവീട്ടിലെ മുക്കിലും മൂലയിലും ആളുകൾ...

തിരിച്ചറിവിലേക്കായി

    അല്ലയോ കഴുതകളേ, പൊതുജനങ്ങളേ, നിങ്ങളെയൊന്നുണർത്തുക എന്ന വ്യർത്ഥമാമുദ്ദേശ്യത്തോടെ മറ്റൊരു കഴുത എഴുതുന്നത് ഞാനും നിങ്ങളും കഴുതകളായി മാറികൊണ്ടിരിക്കയാണ് അല്ല എന്നേ കഴുതകളായി മാറികഴിഞ്ഞവരാണ് വഴിനീളെ വിഷപാമ്പുകളാണ് മതത്തിന്റെ കൊടിയ വിഷം ചീറ്റി അവ എന്നേയും നിങ്ങളേയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നു നിന്റെ വിശ്വാസനെഞ്ചകത്തിലളളിപ്പിടിച്ച് ചോരയൂറ്റുമട്ടകളാണവർ അവരുടെ പക്കലൊരു കാക്കചങ്ങലയുണ്ട് അതു നിന്റെ ചലനങ്ങൾക്കു തടയിട്ട് നിന്റെ കാലുകളെ തളച്ചിടുന്നു നിന്റെ വിശപ്പിനെ പോലും നിർവികാരമാക്കുന്നു നിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വിദ്യ മുടക്കുന്നു നിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളും നാളെ ഞങ്ങളെപ്പോലെ കഴുതകളായേക്കാം സകലതും സ്തംഭിപ്പിക്കുമാ ചങ്ങലയ്ക്കു പേരോ 'ഹർത്താൽ' നിന്റെ വിശ്വാസം, നിന്റെ ചലനങ്ങൾ നിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമതു നിന്റെയവകാശം എഴുപതു ദശകങ്ങൾക്കു മുമ്പേ കിട്ടിയ വരദാനം അതിനതിരിടാനാരോ മുതിരുമ്പോൾ എന്തിനു നീ അതനുവദിക്കണം കേരളമണ്ണിൽ കൊടും...

ഒരു പാവം കാട്ടുപൂവ്

  ഞാനൊരു കാട്ടുപൂവ് പൂജയ്ക്കു  കൊള്ളാത്തവളാണെങ്കിലും, എന്റെ മങ്ങിയ നിറം നിനക്കായി തന്നു ഞാൻ നിന്റെ നയനങ്ങൾക്കു വിരുന്നൊരുക്കുവാൻ എന്റെ നേർത്ത മണം നിനക്കായി തന്നു ഞാൻ നിന്റെ പാരിൽ സുഗന്ധം നിറയ്ക്കുവാൻ എന്റെ ശോഷിച്ച ചന്തവും നിനക്കായി തന്നു ഞാൻ നിനക്കാസ്വദിച്ചാനന്ദിക്കാൻ എന്നിലെ മധുരം കുറഞ്ഞ മധുവും നിനക്കു  തന്നു ഞാൻ നിന്റെ ദാഹം ശമിപ്പിക്കുവാൻ മടിയൊട്ടുമേയില്ലാതെയെല്ലാം നുകർന്നെടുത്തു നീ എന്നെയൊന്നുണർത്തി തളർത്തുവാൻ ഒടുക്കം എന്നിതളുടയാടകൾ ഒന്നൊന്നായി നീ നുളളിയെടുക്കുമ്പോഴും നൊന്തില്ലെനിക്കൊട്ടും നിന്റെ സ്നേഹം നോവിച്ചില്ല ഇന്നു നിനക്കു പൂജയ്ക്കായി വിലയ്ക്കു വാങ്ങിയ നാട്ടുപ്പൂക്കളേറെയുണ്ട് വിലയൊട്ടുമില്ലാത്തയീ പാവം വെറുമൊരു കാട്ടുപൂവ് മാനവും ജീവിതവും നഷ്ടപ്പെട്ടവൾ  വേദന   മാത്രം സ്വന്തമായുളളവൾ ഇനിയും ചത്തൊടുങ്ങാതെ മൂലയിൽ ശേഷിച്ച നികൃഷ്ടജന്മം ഞാൻ നല്കിയതെല്ലാം കൈനീട്ടി വാങ്ങിയ...

പുഴയ്ക്ക് പറയാനുളളത്

കൊടും ക്രൂരതകളെത്ര ചെയ്തു നീ എന്നിട്ടുമീപാവം ക്ഷമിച്ചില്ലേയിത്രനാൾ സംഹരിക്കാനുറച്ചു വന്ന ഞാൻ നിന്റെ കണ്ണീരിൽ കരളലിഞ്ഞു മടങ്ങിയില്ലേ വീതി വിസ്താരത്തോടെ പരന്നൊഴുകിയ എന്നെ നീ ഞെരിച്ചമർത്തിയില്ലേ ശ്വാസത്തിനായുളളയെൻ പിടപ്പ് അന്നു നീ കണ്ടുവോ നിശ്ശബ്ദം കണ്ണീരെത്ര കുടിച്ചു ഞാൻ അതു നീ കേട്ടുവോ എന്റെ വഴികളൊക്കെയും പകുത്തെടുത്തു രമ്യ ഹർമ്യങ്ങൾ തീർത്തു നീ എന്നിലെയൊടുവിലെ മൺതരിയും പൊതിഞ്ഞെടുത്തു നീ ഓളങ്ങളിളകിയയെൻ നെഞ്ചകം നിൻ നഖക്ഷതങ്ങളാൽ നീറിയതെത്രയോ നിന്നേകാന്തതയിലെന്നും കൂട്ടായിരുന്നവൾ ഞാൻ നിന്റെ പാട്ടിനീണം പകർന്നതും ഞാൻ നിന്റെ കാലടികൾക്കായി ഞാൻ കാതോർത്തിരിക്കേ മതിയേറിയവൻ മർത്ത്യൻ നീയെൻ മാറിലേക്കെറിഞ്ഞതോ നിന്നുച്ഛിഷ്ടവുമമേദ്യവും കരഞ്ഞുകലങ്ങി കദനങ്ങളാലെൻ കരൾക്കുടം തിങ്ങവേ , ദുഃഖം കനലായി കത്തിയുയർന്നു കരകവിഞ്ഞപ്പോൾ ഇന്നു നീ...

പ്രണയവും പ്രായോഗികമാകട്ടെ

അവളോടുളള   പ്രണയം  പറയുവാൻ പ്രണയദിനത്തിൽ   അവനവൾക്കു  കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകണം ഒരു  ചുവന്ന  റോസാപുഷ്പം ആ  റോസാപുഷ്പത്തിന്റെ  ചുവപ്പ് അവന്റെ  ചോരയുടേതാകുമെന്ന് പാവമവളന്നറിഞ്ഞീല്ല പ്രേമത്തിനു  കണ്ണില്ലെന്നതു പഴമൊഴി ഇന്നു  നേരാംവണ്ണം  നോക്കീം കണ്ടും പ്രേമിച്ചില്ലേൽ  തലവരയോ അകാലത്തിൽ  വൈധവ്യം   കമിതാക്കളുടെ  ശ്രദ്ധയ്ക്ക്   , പ്രേമിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ്   മനസ്സോടൊത്താൽ  പോര ജാതിക്കു  ജാതി  ചേരണം സ്റ്റാറ്റസിൻ  ത്രാസിലിട്ടു  തൂക്കുമ്പോൾ തുല്യ  തൂക്കത്തിലാകണം കീഴാളനോടെങ്ങാനം  പ്രണയം  തോന്നിപ്പോയാൽ അരുതെന്നോതി  മനസ്സിനെ  വിലക്കണം ഇല്ലെങ്കിൽ  തലവര  മാറ്റിവരയ്ക്കുമവർ നൂറ്റാണ്ടുകൾ  നീങ്ങിയതറിയാത്തവരപരിഷ്കൃതർ മനസ്സുകൊണ്ടല്ല ,  ബുദ്ധി  കൊണ്ടു - വേണമിന്നു  പ്രണയിക്കുവാൻ പ്രണയിച്ചാലൊന്നിച്ചു  ജീവിക്കണമെങ്കിൽ പ്രണയവും  പ്രായോഗികമാക്കുക    

പ്രത്യാശ

ഒട്ടും  നിനച്ചിരിക്കാതെയെത്തുന്നു വിധിയെന്നു  നാം  വിളിക്കുന്ന വില്ലൻ ദുരിതങ്ങളായി   വന്നു  ജീവിതമാകെ വികൃതമാക്കുന്നവൻ ജ്വലിച്ചേ നില്ക്കും  നിന്നാരോഗ്യത്തെ മാറാരോഗത്തിൻ രൂപമാർന്നതി- ഞ്ചിഞ്ചായി  കാർന്നുതിന്നാലും രോഗാതുരമാകാതിരിക്കട്ടെ  നിൻമാനസം ആർത്തി മൂത്തപ്പോൾ  നീ വാരിക്കൂട്ടിയ സമ്പത്തുകളൊന്നൊന്നായി നിന്നിൽ  നിന്നൊഴിഞ്ഞു  പോയാലും ദരിദ്രമാകാതിരിക്കട്ടെ   നിന്റെ  ചിന്തകൾ വിധിയുടെ  ലീലാവിലാസങ്ങളാൽ നിനക്കു   കാഴ്ചയില്ലാതായെന്നു വരാം എന്നാലും  മായാതെ കാക്കുക നീ  നിന്നുൾക്കാഴ്ച നീ  പറയുന്നതെന്തും  ചെയ്തിരുന്ന നിന്റെ  കൈകളെ   ചിലപ്പോൾ വിധി  ക്ഷയിപ്പിച്ചേക്കാമപ്പോഴും നീയൊരു  ശില്പിയായി  തുടരുക കളിമണ്ണുപോൽ  നിൻ  മനസ്സിനെ നിനക്കേതുവിധേനയും  വാർത്തെടുക്കാം നന്മയിൽ ചാലിച്ച  പ്രത്യാശ കൊണ്ടാണെങ്കിലങ്ങനെ കൊടും  തിന്മയായ  നിരാശ കൊണ്ടാണെങ്കിലങ്ങനെ നിന്റെ  മനസ്സിന്റെ  നാഥൻ എന്നും  നീ തന്നെയാണതിനെ സംരക്ഷിപ്പവനും നീ സംഹരിപ്പവനും  നീ നീ  അനുവാദം  കൊടുക്കാതെ ...

മരണോത്സവം

  ഇരുട്ടിലൊരു  വെട്ടിവിടെ മറുവെട്ടൊന്നവിടെ നിലംപൊത്തി  മരങ്ങൾ  രണ്ടെണ്ണം പകച്ചുനിന്നു  ചില്ലയിൽ ചേക്കേറും കിളികളും വെട്ടുകളങ്ങനെ  തുടരുന്നു പെരുകുന്നു കൊലക്കളി  സമനിലയിലെത്തുംവരെ വിശ്രമമില്ല കൊടിമരം  കാറ്റത്തൊന്നുലഞ്ഞാലും കൊടിയൊന്നു  പഴകി  കീറിയാലും താമരപ്പൂവൊന്നു  വാടിയാലും വെട്ടോടു  വെട്ടുതന്നെ നാട്ടിൽ  മരണോത്സവം കൊടിയേറി യോഗങ്ങൾ , റാലികൾ  ചെണ്ടമേളകൊഴുപ്പുകൾ കവലകളിൽ   വാക്കുകൾ വെടിക്കെട്ടായി  പൊട്ടിച്ചിതറി മൃതി തെയ്യം തുളളുമ്പോൾ ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ  ആവേശത്തോടെ  ചിലർ കിട്ടിയല്ലോ  രക്തസാക്ഷിയെ ഇനി  വിജയം  സുനിശ്ചിതം നാട്ടുകാരും  ഹാപ്പിയാണ് വന്നുവല്ലോ ഹർത്താൽ  സുദിനം മരണോത്സവം  കൊണ്ടാടാൻ അപ്രതീക്ഷിതം  ഒരവധിദിനം ആടാം , പാടാമൊന്നു കൂടാം മരണോത്സവം  ഷെയർചെയ്തു രസിക്കാം മരണവും  പോസ്റ്റുകളായി നിറയുന്നു  മാധ്യമങ്ങളിൽ ശവത്തിനും  കിട്ടുന്നു- ണ്ടേറെ  കമന്റുകൾ

തീർച്ചയായും വായിക്കുക