Home Authors Posts by റഹന ഇബ്രാഹിം

റഹന ഇബ്രാഹിം

റഹന ഇബ്രാഹിം
86 POSTS 1 COMMENTS
a teacher, obsessed with poetry......

പുഴയ്ക്ക് പറയാനുളളത്

കൊടും ക്രൂരതകളെത്ര ചെയ്തു നീ എന്നിട്ടുമീപാവം ക്ഷമിച്ചില്ലേയിത്രനാൾ സംഹരിക്കാനുറച്ചു വന്ന ഞാൻ നിന്റെ കണ്ണീരിൽ കരളലിഞ്ഞു മടങ്ങിയില്ലേ വീതി വിസ്താരത്തോടെ പരന്നൊഴുകിയ എന്നെ നീ ഞെരിച്ചമർത്തിയില്ലേ ശ്വാസത്തിനായുളളയെൻ പിടപ്പ് അന്നു നീ കണ്ടുവോ നിശ്ശബ്ദം കണ്ണീരെത്ര കുടിച്ചു ഞാൻ അതു നീ കേട്ടുവോ എന്റെ വഴികളൊക്കെയും പകുത്തെടുത്തു രമ്യ ഹർമ്യങ്ങൾ തീർത്തു നീ എന്നിലെയൊടുവിലെ മൺതരിയും പൊതിഞ്ഞെടുത്തു നീ ഓളങ്ങളിളകിയയെൻ നെഞ്ചകം നിൻ നഖക്ഷതങ്ങളാൽ നീറിയതെത്രയോ നിന്നേകാന്തതയിലെന്നും കൂട്ടായിരുന്നവൾ ഞാൻ നിന്റെ പാട്ടിനീണം പകർന്നതും ഞാൻ നിന്റെ കാലടികൾക്കായി ഞാൻ കാതോർത്തിരിക്കേ മതിയേറിയവൻ മർത്ത്യൻ നീയെൻ മാറിലേക്കെറിഞ്ഞതോ നിന്നുച്ഛിഷ്ടവുമമേദ്യവും കരഞ്ഞുകലങ്ങി കദനങ്ങളാലെൻ കരൾക്കുടം തിങ്ങവേ , ദുഃഖം കനലായി കത്തിയുയർന്നു കരകവിഞ്ഞപ്പോൾ ഇന്നു നീ...

പ്രണയവും പ്രായോഗികമാകട്ടെ

അവളോടുളള   പ്രണയം  പറയുവാൻ പ്രണയദിനത്തിൽ   അവനവൾക്കു  കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകണം ഒരു  ചുവന്ന  റോസാപുഷ്പം ആ  റോസാപുഷ്പത്തിന്റെ  ചുവപ്പ് അവന്റെ  ചോരയുടേതാകുമെന്ന് പാവമവളന്നറിഞ്ഞീല്ല പ്രേമത്തിനു  കണ്ണില്ലെന്നതു പഴമൊഴി ഇന്നു  നേരാംവണ്ണം  നോക്കീം കണ്ടും പ്രേമിച്ചില്ലേൽ  തലവരയോ അകാലത്തിൽ  വൈധവ്യം   കമിതാക്കളുടെ  ശ്രദ്ധയ്ക്ക്   , പ്രേമിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ്   മനസ്സോടൊത്താൽ  പോര ജാതിക്കു  ജാതി  ചേരണം സ്റ്റാറ്റസിൻ  ത്രാസിലിട്ടു  തൂക്കുമ്പോൾ തുല്യ  തൂക്കത്തിലാകണം കീഴാളനോടെങ്ങാനം  പ്രണയം  തോന്നിപ്പോയാൽ അരുതെന്നോതി  മനസ്സിനെ  വിലക്കണം ഇല്ലെങ്കിൽ  തലവര  മാറ്റിവരയ്ക്കുമവർ നൂറ്റാണ്ടുകൾ  നീങ്ങിയതറിയാത്തവരപരിഷ്കൃതർ മനസ്സുകൊണ്ടല്ല ,  ബുദ്ധി  കൊണ്ടു - വേണമിന്നു  പ്രണയിക്കുവാൻ പ്രണയിച്ചാലൊന്നിച്ചു  ജീവിക്കണമെങ്കിൽ പ്രണയവും  പ്രായോഗികമാക്കുക    

പ്രത്യാശ

ഒട്ടും  നിനച്ചിരിക്കാതെയെത്തുന്നു വിധിയെന്നു  നാം  വിളിക്കുന്ന വില്ലൻ ദുരിതങ്ങളായി   വന്നു  ജീവിതമാകെ വികൃതമാക്കുന്നവൻ ജ്വലിച്ചേ നില്ക്കും  നിന്നാരോഗ്യത്തെ മാറാരോഗത്തിൻ രൂപമാർന്നതി- ഞ്ചിഞ്ചായി  കാർന്നുതിന്നാലും രോഗാതുരമാകാതിരിക്കട്ടെ  നിൻമാനസം ആർത്തി മൂത്തപ്പോൾ  നീ വാരിക്കൂട്ടിയ സമ്പത്തുകളൊന്നൊന്നായി നിന്നിൽ  നിന്നൊഴിഞ്ഞു  പോയാലും ദരിദ്രമാകാതിരിക്കട്ടെ   നിന്റെ  ചിന്തകൾ വിധിയുടെ  ലീലാവിലാസങ്ങളാൽ നിനക്കു   കാഴ്ചയില്ലാതായെന്നു വരാം എന്നാലും  മായാതെ കാക്കുക നീ  നിന്നുൾക്കാഴ്ച നീ  പറയുന്നതെന്തും  ചെയ്തിരുന്ന നിന്റെ  കൈകളെ   ചിലപ്പോൾ വിധി  ക്ഷയിപ്പിച്ചേക്കാമപ്പോഴും നീയൊരു  ശില്പിയായി  തുടരുക കളിമണ്ണുപോൽ  നിൻ  മനസ്സിനെ നിനക്കേതുവിധേനയും  വാർത്തെടുക്കാം നന്മയിൽ ചാലിച്ച  പ്രത്യാശ കൊണ്ടാണെങ്കിലങ്ങനെ കൊടും  തിന്മയായ  നിരാശ കൊണ്ടാണെങ്കിലങ്ങനെ നിന്റെ  മനസ്സിന്റെ  നാഥൻ എന്നും  നീ തന്നെയാണതിനെ സംരക്ഷിപ്പവനും നീ സംഹരിപ്പവനും  നീ നീ  അനുവാദം  കൊടുക്കാതെ ...

മരണോത്സവം

  ഇരുട്ടിലൊരു  വെട്ടിവിടെ മറുവെട്ടൊന്നവിടെ നിലംപൊത്തി  മരങ്ങൾ  രണ്ടെണ്ണം പകച്ചുനിന്നു  ചില്ലയിൽ ചേക്കേറും കിളികളും വെട്ടുകളങ്ങനെ  തുടരുന്നു പെരുകുന്നു കൊലക്കളി  സമനിലയിലെത്തുംവരെ വിശ്രമമില്ല കൊടിമരം  കാറ്റത്തൊന്നുലഞ്ഞാലും കൊടിയൊന്നു  പഴകി  കീറിയാലും താമരപ്പൂവൊന്നു  വാടിയാലും വെട്ടോടു  വെട്ടുതന്നെ നാട്ടിൽ  മരണോത്സവം കൊടിയേറി യോഗങ്ങൾ , റാലികൾ  ചെണ്ടമേളകൊഴുപ്പുകൾ കവലകളിൽ   വാക്കുകൾ വെടിക്കെട്ടായി  പൊട്ടിച്ചിതറി മൃതി തെയ്യം തുളളുമ്പോൾ ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ  ആവേശത്തോടെ  ചിലർ കിട്ടിയല്ലോ  രക്തസാക്ഷിയെ ഇനി  വിജയം  സുനിശ്ചിതം നാട്ടുകാരും  ഹാപ്പിയാണ് വന്നുവല്ലോ ഹർത്താൽ  സുദിനം മരണോത്സവം  കൊണ്ടാടാൻ അപ്രതീക്ഷിതം  ഒരവധിദിനം ആടാം , പാടാമൊന്നു കൂടാം മരണോത്സവം  ഷെയർചെയ്തു രസിക്കാം മരണവും  പോസ്റ്റുകളായി നിറയുന്നു  മാധ്യമങ്ങളിൽ ശവത്തിനും  കിട്ടുന്നു- ണ്ടേറെ  കമന്റുകൾ

തരുക്കൾ താനേ തപിച്ചിടുന്നോർ

കത്തിപ്പടരുന്ന  സൂര്യരോഷത്തിൽ ഭൂമിയാകെ  വേവുന്നൊരീവേളയിൽ വിയർപ്പു  ചാലുകീറുന്നൊരീ  മാത്രയിൽ ഓർക്കുന്നുവോ  നീയെന്നെ ഞാനന്ന്  മണമുളള  പൂക്കൾ കൊണ്ട് നിന്റെ  ലോകത്തെ  സുഗന്ധപൂരിതമാക്കിയവൻ പല നിറങ്ങളിൽ  പൂത്തുലഞ്ഞു നിന്റെ  നയനങ്ങൾക്കു  കുളിരേറെയേകിയവൻ തേൻ  കിനിയുന്ന  പഴങ്ങളാൽ നിന്റെ  രസമുകുളങ്ങളെ  കോരിത്തരിപ്പിച്ചവൻ നിനക്കു  തണലുകിട്ടുവാൻ പച്ചക്കുട  പിടിച്ചു തന്നവൻ ആയെന്നെ  നീ  ഓർക്കുന്നുവോ ഇന്നു  ഞാനില്ല  , എന്നെ ഇല്ലാതാക്കിയതു  നീയാണെങ്കിലു - മതിലൊരു   പരിഭവവുമില്ലാതെ നടന്നു നടന്നു  നീ  തളരുമ്പോൾ നിനക്കിരിപ്പിടമൊരുക്കി  തന്നു ഗതകാലസ്മരണകളുറങ്ങുന്ന  എന്റെ  ശേഷിപ്പുകൾ ആ  മരക്കുറ്റികളൊന്നുപോലുമിന്നെങ്ങുമില്ല എന്നാലും  നിനക്കായ്  ഇതാ വേരായ്  , തളിരായ് , ഇലയായ് ഇന്നും  വെന്തു കുറുകി നിന്റെ  രോഗങ്ങളെയകറ്റുന്നു  ഞാൻ നിന്റെ  വിശേഷദിനങ്ങളിൽ നിന്റെ  സന്തോഷങ്ങളിൽ ദൂരെയേതോ ...

ഒരു നാമവിശേഷണത്തിന്റെ അർത്ഥവ്യാപ്തി

പടക്കുതിരയെപ്പോലെ  കുതിച്ചു  പാഞ്ഞു വന്ന്  പോർച്ചിൽ നിന്ന  ബെൻസിൽ  നിന്നിറങ്ങി  ഒരു  കറുത്ത  ബ്രീഫ്കേസ്  നെഞ്ചോടു  ചേര്‍ത്തു  പിടിച്ചു കൊണ്ട്  കദീജാ  മൻസിലിന്റെ  കോലായിലേക്ക്  കയറുകയാണ്  തൈക്കണ്ടി  പരീത്  കോയ  തങ്ങൾ .  കോലായിൽ  നിന്നും  ഹാളിലെത്തിയിട്ടും  കറുത്ത  ബ്രീഫ്കേസിനെ  കൈയൊഴിയാതെ  അദ്ദേഹം  നീട്ടി  വിളിച്ചു.  "കദീശൂ എട്ടീ  കദീശൂ , പയിച്ചിട്ട്  പളള  കരീന്ന് , യ്യീയ്യ്  തിന്നാനും  കുടിക്കാനും  എന്തായ്ളേളന്ന്  ബെച്ചാ ബെളമ്പിവെയ്ക്ക്. " "ഇങ്ങള്  സുബഹി...

പ്രകൃതിയും പ്രണയവും

  ചിരിച്ചുല്ലസിച്ചോടിവന്നു തീരത്തെ  മുത്തി  കോരിത്തരിപ്പിച്ചു പതിയെ  മറയുന്നു  കളളക്കുറുമ്പുളള  തിരകളും നാണം  പുതച്ചു  മയങ്ങുന്നു തീരവും കാറ്റുമൂളും  പ്രണയഗാനങ്ങൾ  കേട്ടു മധുരസ്വപ്നങ്ങളിലാടും  മോഹനമലരതിൽ കിനിയും  മധു  നുകരുവാൻ കൊതിച്ചൊരു  ശലഭവും കാലമേറെ  കഴിഞ്ഞൊന്ന് മഴ  വന്നു   തൊട്ടപ്പോൾ പ്രണയത്തിൻ  പുതുമണമുയർത്തുന്നു പ്രേമോജ്ജ്വലിയാം  ഭൂമിയും പ്രകൃതിയും  പ്രണയവുമന്യോന്യം  പൂരകങ്ങൾ പ്രകൃതിയെന്നെന്നും  പ്രണയനിർഭരം അവിടാവർത്തന  വിരസതയില്ല മടുപ്പില്ല ,  നൈരാശ്യങ്ങളൊട്ടുമില്ല തീരവും  തിരയും  കാലങ്ങളായി പ്രണയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു പ്രണയകാവ്യങ്ങളെഴുതുന്നു സൂര്യനും  സൂര്യകാന്തിയും, കുടിച്ചെത്രയെന്നിട്ടും മതി വരാതെ മലരിൻ   മധുവുണ്ണാൻ സദാ  കൊതിക്കുന്നു  ശലഭവും ഒന്നു  പുല്കുവാൻ വാരിപ്പുണരുവാൻ മഴയെ  കാമിച്ചു  ഭൂമിയും പ്രകൃതിയിൽ   പ്രണയമൊഴുകുന്നു നിറഞ്ഞ  പുഴയായി പരക്കും  പാൽനിലാവായി കുളിരുളള  ഒരഴകായി എന്നിട്ടും  നാം  മാത്രമെന്തേയിങ്ങനെ പ്രണയത്തിലും  പിശുക്കുന്നു എന്തിനാണു  നമ്മുക്ക് സ്നേഹത്തിനും  ഒരളവുപാത്രം നാമെന്തേ   തമ്മിലറിയാതെ  , തമ്മിലിണങ്ങാതെ രണ്ടു  വഴികളായി ...

വരം

പണ്ടാരോ  പറഞ്ഞു ജീവിതമീശ്വരൻ  തന്ന  വരമെന്ന് ജനിമൃതി  സങ്കീർണ്ണതകൾക്കിടയി - ലുല്ലസിക്കാൻ  കിട്ടിയൊരിടവേളയതിൽ കണ്ണീരിൻ  കറുത്ത കുത്തുകൾ  വീഴ്ത്തിയും നിരാശതൻ  കരിനിഴൽ  പടർത്തിയും ചിരി  മായ്ച്ചും  ശങ്കകൾ  നിറച്ചും വികൃതമാക്കി  കോറിയിടുകയാണു മനുഷ്യൻ അതിക്ഷണികമാമീ ജീവിതം നിലാവു പോലെ  നിർമ്മലം മഞ്ഞുതുളളി  പോലെ  സുഖദായകം സംഗീതം  പോലെ  സ്നേഹ സാന്ദ്രം അതിൻ  മാധുര്യം  നുകരുവാൻ നീയാദ്യം  നിന്നെ  അറിയുക നിന്നെ  തന്നെ സ്നേഹിക്കുക തന്നെതന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവനന്യനെയും സ്നേഹിക്കുമന്യനാൽ  സ്നേഹിക്കപ്പെടും നിന്നെ  തകര്‍ക്കുന്ന , തടവിലാക്കുന്ന ഋണചങ്ങലകളെ   പൊട്ടിച്ചെറിയുക ആത്മവിശ്വാസം  നിന്നുളളിൽ അർക്കനായി  ഉദിച്ചുയരട്ടെ അതിന്റെ  പൊന്നിൻകിരണങ്ങൾ മായാത്ത  പുഞ്ചിരിയായിയെന്നെന്നും നിന്റെ  വദനത്തിൽ പ്രതിപതിച്ചീടട്ടെ കദനത്തിൻ  കാരമുളളുകൾ കരളിലടവെച്ചതിൻ  മീതെ നീ ഒത്തിരിയൊത്തിരി  സ്വപ്നങ്ങൾ  വിരിയിക്കുക ആ സ്വപ്നങ്ങൾ ...

അമ്മമാരേ അണിനിരക്കുക

ആരുടേതാണിന്ന്  ഭാരതം ആർക്കുളളതാണ്  നീതിയും   നിയമവും ആരുപറഞ്ഞുതരും  ഇന്നത് പാവമീ  ഭാരതമക്കൾക്ക് പണ്ടൊരു മഹാകവി  പാടി "ഭാരതമെന്നു  കേട്ടാൽ  അഭിമാനപൂരിതമാകണം അന്തരംഗം " അന്നു  ഭാരതം മഹാ സ്നേഹസദനം ജാതിയേതായാലും കേറാമതിലാർക്കും ന്യൂനമായോർക്കും ന്യൂനമല്ലാത്തോർക്കും നൂനമതിൽ പാർത്തിടാം പല ഭാഷയിൽ മൊഴിഞ്ഞിടുമ്പോഴും ഹൃദയം ഹൃദയത്തോടൊന്നു  മാത്രം  മന്ത്രിച്ചു നാം  ഭാരതമക്കൾ  സോദരീസോദരന്മാർ അതിലൊരു  സോദരി  -------- ഇതാ  ചേതനയറ്റു  കിടക്കുന്നു ചത്തു മലർന്ന കിളികുഞ്ഞല്ല , മനുഷ്യകുഞ്ഞ്  ! കത്തിയെരിക്കുന്ന  വിശപ്പിലും തളർത്തുന്ന  മയക്കത്തിലും  കിടന്നു മാനമെന്തെന്നറിയുന്നതിനു  മുമ്പേ അതിക്രൂരമായിയതു  നഷ്ടമായവൾ ഇന്നിതാ  ചലനമറ്റു  കിടക്കുന്നു ഒരു  ദൃഷ്ടാന്തമായി ഇന്നിന്റെ  അസമത്വത്തിനുമവകാശനിഷേധത്തിനും ഭയപ്പെടുത്താനാണത്രേ , ഭയപ്പെടുത്താനുളള ആയുധം  മാത്രമോ  പിഞ്ചുജീവിതം ഭീരുക്കളാം  കാപാലികരേ പാവം  പൈതലിനോടെന്തിനീയക്രമം ദൂരെയേതോ ...

ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ

ഞാനൊരു   മനുഷ്യനാണ്  . വെറും  സാധാരണ   മനുഷ്യൻ.  ആകാരവടിവാർന്ന  ഒരു ചട്ടകൂടിനുളളിൽ  ശ്വസനവും  ദഹനവും  വിസർജ്ജനവും  ഉൾപ്പെടെ നിരവധി പ്രവർത്തനങ്ങൾ  നിരന്തരം നടന്നൊടുക്കം  തേഞ്ഞുതീരുന്നതായ  ഒരു  യന്ത്രം. കണ്ണുളളത് കൊണ്ട്  മാത്രം കാണുകയും  കാണുന്ന  കാഴ്ചകളൊക്കെയും  കണ്ണിൽ  നിന്നു മറയുമ്പോൾ  തന്നെ  മനസ്സിൽ  നിന്നും  മറയുന്ന , ഒത്തിരി  ശബ്ദങ്ങൾ  കർണ്ണപടത്തിൽ  വന്നലയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അത്  ഏതിന്റെയെന്ന്  തിരിച്ചറിയാൻ  ശ്രമിക്കാത്ത  ,  യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെ  ചവറ്റുകൊട്ടയിലേക്കെറിഞ്ഞിട്ട്  സ്വപ്നങ്ങളെ  എടുത്ത്  മേശപ്പുറത്ത്  വയ്ക്കുന്ന...

തീർച്ചയായും വായിക്കുക